Quaestio
Exsistitne Deus?
Responsum
Utrum Deus exsistat, una est ex quaestionibus fundamentalissimis et gravissimis quas quisquam considerare potest. Abundant opiniones de Deo, sed respondere quaestioni "num Deus exsistat?" plus quam paucis secundis attentionis requirit et amplam seriem idearum ac probationum implicat. Postremo, quae in experientia humana, scientia, logica et historia videmus ad responsum fidum ducunt: ita, Deus exsistat.
Saepe haec quaestio sic proponitur: "Num probare potes Deum exstare?" Problema est, cum ipsa veritas absoluta sit, extra puram logicam et mathematicam nulla fere exempla probationis absolutae exstare. Quapropter, curiae probationem absolutam non requirunt ad sententiam ferendam; potius, "dubitationem rationabilem" dispellere et considerare quid sit "probabilissimum".
Postulare "probationem" Dei, quam nemo umquam reicere posset, irrationabile est. Neque probationes neque homines ita in mundo reali funguntur. Factis "occursum" facere et ea "acceptare" valde differunt. Argumenta valida et clausa iis qui non credere volunt non persuadentur. Pro sceptico pertinaci, non est "probatio", etiamsi fere quemlibet convinceret. Propositum hominis plus valet quam ulla probatio inventa.
Hoc significat certam "fidei" quantitatem necessariam esse — non solum de Dei existentia. Perfecta scientia nostram facultatem superat. Praejudicium et praejudicia nostras opiniones obscurant. Semper erit hiatus inter ea quae "scire" possumus et ea quae "credimus". Hoc aeque ad dubitantes et ad credentes pertinet. Non possumus omnia scire quotiescumque in sella sedemus, cibum edimus, aut scalas ascendimus. Tales actiones omnes mensuram fidei exprimunt. Agimus, quamvis nesciamus, propter ea quae scimus. Haec est essentia fidei biblicae, etiam fides in Dei existentiam. Confidimus in iis quae sciuntur, quae nos ad actionem ducunt, quamvis minus quam absoluta intelligentia (Hebraeis 11:6).
Sive quis Deum agnoscat sive non, iudicium fidem requirit. Fides in Deum non requirit fidem caecam (Ioannes 20:29), sed nec potest superare resistentiam malam (Ioannes 5:39-40). Fidei roborant experientia humana, logica, et argumenta empirica, quae omnia adiuvant ad respondendum quaestioni num Deus exstet.
Exsistitne Deus? — Experientia Humana
Disputatio de Dei existentia plerumque argumentis logicis incipit. Hoc rationi consentaneum est, sed non ita homines plerumque operantur. Nemo omni perspectiva carens incipit, viam automatice rationalem sequi exspectans antequam opinionem formet. Homines vitam interpretantur secundum mundum circum se. Ergo, Dei existentiam considerare ab experientiis incipere debet. Postea, logica uti possumus ad has opiniones aestimandas.
Testimonia Dei in cotidianis humanis experientiis exstant (Romani 1:19-20; Psalmus 19:1; Ecclesiastes 3:11). Hoc sensum nostrum innatum moralitatis includit. Ad apparentem designium universi circa nos pertinet. Vita humana nos cogit credere veritatem, deceptionem, amorem, odium, bonitatem, malum, etc., vera et significativa esse. Maxima pars hominum per historiam ad credendum in realitatem maiorem quam physicam propensi sunt.
Experientiae nostrae, scilicet, non sunt probationes certae. Sed Deus revelationem generalem quasi invitationem adhibet (Apocalypsis 3:20). Experientiae communes ad confirmandum nos ulteriores responsa quaerere debere destinantur (Matthaeus 7:7-8). Qui invitationem Dei neglegunt vel contemnunt, excusationem ignorantiae non habent (Romani 1:18; Psalmus 14:1).
Exsistitne Deus? — Logica Humana
Tres ex potentioribus suggestionibus logicis de Dei existentia sunt argumenta cosmologica, teleologica, et moralia.
Argumentum cosmologicum principium causae et effectus considerat. Quisque effectus est resultatus alicuius causae, et quaeque causa est effectus causae prioris. Tamen, haec series causarum non potest in infinitum in praeteritum progredi, alioquin series numquam revera inciperet. Logica aliquid aeternaliter existens postulat et quod ipsum non est effectus alterius rei. Universum nostrum, manifeste, non est aeternum nec incausatum. Logica ad Deum spectat: mensuram increatam, aeternam omnium aliarum rerum, Causam Primam realitatis nostrae.
Argumentum teleologicum structuram universi examinat. Maximae configurationes galacticae, systema solare nostrum, ADN nostrum, particulae subatomicae — omnia speciem praebent quasi consulto disposita sint. Haec proprietas tam valida est ut etiam athei pertinaciores difficultatem habeant speciem designii removere.
Nihil de particulis subatomicis vel viribus indicat eas ita ordinatas esse debere ut sunt. Attamen, si non essent prorsus quales sunt, materia complexa — et vita — impossibiles essent. Decenae constantes universales cum stupenda praecisione coordinantur solum ut vita possibilis, nedum actualis, fiat. Scientia numquam vitam ex non-vita ortam observavit aut explicavit, tamen etiam subito organismorum complexorum adventum ostendit. Turma archaeologorum qui verba "Hic sum" in pariete speluncae viderent actionem intelligentem universaliter assumerent. Interea, DNA humanum structuram codificantem ultra facultatem optimorum ingeniariorum humanorum repraesentat. Pondus huius testimonii, logice, ideam Designatoris Intelligentis — Dei — ut explicationem favet.
Argumentum morale ad notiones ut bonum et malum, ethicam, et cetera spectat. Notandum est has disputationes esse de "quid esse debeat," non solum "quid sit." Principia moralia vehementer disiuncta sunt a ratione crudeli et egoistica quam quis ex creatura temere evoluta ad supervivendum quoquo pretio exspectaret. Ipsa notio homines cogitare terminis non-physicis, moralibus est insignis. Praeterea, materia fundamentalis morum humanorum per historiam et inter culturas constans manet.
Praeterea, disputatio de ideis moralibus necessario ad bivium ducit. Aut notiones morales omnino subiectivae sunt, et ideo inanes, aut in aliquo immutabili criterio fundari debent. Experientia humana conclusionem non confirmat mores nihil valere. Rationabilissima explicatio cur homines moraliter cogitent et ideales morales communicent est vera lex moralis a Legislatore Morali, id est Deo, data.
Exsistitne Deus? — Scientia Humana
Argumenta logica supra posita observationibus inspirantur. Notiones velut Theoria Magnae Explosionis, saltem, validitatem scientificam universi creati, non aeterni, demonstrant. Similiter de structura ADN. Data empirica fidem notioni Creatoris biblici addit et explicationes alternativas, velut universum aeternum vel abiogenesin, contradicunt.
Archaeologia etiam Bibliae auxilium praebet. Homines, res gestae, et loca in Scripturis descripta iterum atque iterum per inventiones saeculares confirmata sunt. Multae harum inventionum postquam sceptici insinuaverunt narrationes Biblicas fictas esse evenerunt.
Historia et litterae, vicissim, Dei existentiam quoque probant. Conservatio Bibliorum unum exemplum est: facultas nostra textum Scripturarum exstantem ad tempus tam proximum eventibus originalibus investigandi fidem Bibliorum confirmat. Influentia Iudaeo-Christiana in culturam, moralitatem, iura humana, et ortum scientiae modernae etiam vehementer indicat aditum cum veritate congruentem.
Exsistitne Deus? — Deus in Nobis
Quaeque categoria priorum est totum studium campum et materia milium librorum. Attamen Dei existentia, plerisque hominibus, in experientia personali profundissime demonstratur. Impossibile fortasse est aliis "probare" te beatum esse, exempli gratia, sed hoc non mutat te beatum esse. Hoc non dico perspectivam internam veritatem obiectivam superare, sed veritates complexae saepe valide ab experientiis individualibus confirmantur. Vitae mutatae, habitus reformati, et responsa ad precationes, omnia pars sunt nostrae perceptionis personalis Deum exsistere.
Sensus personalis veritatis est via cogens qua Deum exsistere cognoscimus, et Dei propositum est ut omnes homines hunc sensum experiantur. Deus personaliter in terram venit, ut homo (2 Corinthios 4:6), ut nobiscum personalem necessitudinem habere liceat (Ioannes 14:6). Qui Deum sincere quaerunt, eum invenient (Matthaeus 7:7-8), unde Spiritus Sancti permanens praesens fit (Ioannes 14:26-27).
Quaestio igitur "num Deus exstat?" probatione absoluta responderi non potest, sed pondus probationum demonstrare possumus quae eum exstare suggerunt. Dei existentiam accipere non est saltus caeca fide in tenebras. Est gressus fiduciae plenus e tenebris in cubiculum bene illuminatum ubi multa manifesta fiunt.
English
Habesne quaestiones?