Punapa gesang sasampunipun pejah punika wonten?




Pitaken: Punapa gesang sasampunipun pejah punika wonten?

Wangsulan:
Punapa gesang sasampunipun pejah punika wonten? Kitab Suci nyuraosai kita, “Manungsa ingkang lair saking tiyang estri, cekak umuripun, tuwuk ing kasisahan, mekar kados dene sekar lajeng alum, icalipun kados wewayangan, boten saged lestantun. Manungsa manawi sampun pejah, punapa saged gesang malih?” (Ayub 14:1-2, 14). Kados dene Ayub, kathah ingkang sampun katantang dening pitaken punika. Saktenanipun. kadadosan punapa ingkang kita alami sasampunipun kita pejah? Punapa kita saged ngendelaken gesang kita kanthi gampil? Punapa gesang punika kados dene kori ingkang saged mubeng dhateng lan wangsul malih dhateng jagad supados saged gayuh karahayon? Punapa sadaya tiyang kesah tumuju panggenan ingkang sami, punapa tumuju ing panggenan ingkang benten? Punapa saestu wonten swarga lan neraka, utawi namung wonten ing pikiran kita?

Kitab Suci ngandika dhumateng kita sedaya bilih boten namung wonten gesang sasampunipun seda, nanging uga gesang langgeng ingkang kamulyan saengga “Kang ora tau kadeleng ing mripat, lan ora tau karungu ing kuping, sarta kang ora tau tuwuh ing atining manungsa: kabeh wus kacawisake dening Gusti Allah marang kang padha nresnani Panjenengane iku” (1 Korinta 2:9). Yesus Kristus, Gusti ingkang sampun dados manungsa, kersa rawuh ing jagad lan maringi kita gesang langgeng punika. “Mangka Panjenengane iku sinudukan marga saka anggon kita padha mbalela, Panjenengane karemuk marga saka piala kita; ganjaran paukuman kang nekakake karahayon tumrap kita iku kadhawahake ing Panjenengane, sarga marga saka bilur-bilure kita banjur padha dadi waras” (Yesaya 53:5).Yesus nanggel paukuman kita sedaya uga ngurbanaken nyawanipun dumados tebusan dhumateng kita sedaya. Tigang dinten sasampunipun, Panjenenganipun nelakaken kamenanganipun saking pati sarana wungu saking antaranipun tiyang pejah, ing salebeting Roh lan kadagingan. Panjenenganipun netep ing jagad sekawandasa dinten lan kaseksen dening ewon tiyang saderengipun miyos dhateng dalemipun ingkang langgeng wonten ing swarga. Rum 4:25 nyariosaken, “Yaiku Gusti Yesus kang wus kaulungake awit saka panerak kita, sarta kawungokake awit saka anggon kita padha kabenerake” (Rum 4:25).

Wungunipun Sang Kristus punika perkawis ingkang kacathet kanthi sae sanget. Rasul Paulus nantang para tiyang sarana maringi pitaken bab para seksi tumrap kaleresanipun, lan boten wonten satunggal kemawon ingkang saged nelakaken kapitadosanipun. Wungunipun Gusti Yesus punika inggih landesan kapitadosanipun tiyang Kristen; amargi Kristus sampun wungu saking pati, kita saged gadhah kapitadosan bilih kita, ugi, badhe katangekaken. Wungunipun Sang Kristus dumados bukti ingkang utami bilih wonten kagesangan saksampunipun manungsa pejah. Kristus dados wiwitaning asiling panen ingkang agung ing antawisipun tiyang ingkang badhe katangekaken supados gesang malih. Pejah sacara badaniah dhateng langkung satunggal tiyang, Adam, saking sinten kita sadaya kasambetan. Nanging ingkang murugaken sadaya sampun kapundhut dados kulawarganing Gusti Allah lumantar kapitadosan ing Yesus Kristus badhe kaparingan gesang enggal (1 Korinta 15:20-22). Sami Kados Bapa swarga wungokaken salira Gusti Yesus, ngaten ugi badan kita sedaya ditangekake ing kala Gusti Yesus wangsul malih datheng ndonya (1 Korinta 6:14).

Sanajan wekasanipun kita sadaya badhe katangekaken, nanging boten saben tiyang saged sesarengan lumebet ing swarga. Pilihan tetep kedah katetapaken dening pribadi kita piyambak ing salebeting gesang punika kangge nemtokaken ing pundi mangke kita badhe nampi kalanggengan gesang. Kitab Suci nyuraosaken bilih sampun katetapaken tumrap kita badhe pejah namung kaping sapisan, lan sasampunipun punika badhe wonten pangadilan (Ibrani 9:27). Sok sintena ingkang sampun nindakaken kaluhuraning budi badhe lumebet ing kalanggenganing gesang ing swarga, nanging tiyang ingkang boten pitados badhe kakintun ing kalanggenganing paukuman, utawi neraka (Matius 25:46). Sami kaliyan swarga, neraka boten namung wonten ing pratelan kemawon, nanging kasunyatan, lan saestu-saestu panggenan nyata. Panggenan ing pundi kasangsaran badhe kaalami tanpa kendhat, dukaning Gusti Allah kang langgeng. Para tiyang wau badhe nahan pangraos, mental, lan panyiksaning badan, ngraosaken kasangsaran saking raos isin, getun, lan jijik. Neraka katerangaken kadosdene luweng ingkang tanpa dasar (Lukas 8:31, Wahyu 9:1), lan segantening latu, mbakar mawi welirang, ing pundi warganing jagad badhe nglampahi dinten panyiksan sarta dalu salami-laminipun (Wahyu 20:10). Wonten ing salebeting neraka, ing mrika badhe wontenipun panangis lan keroting untu, dados pratanda kasedihan ingkang sanget uga keomehan ingkang nglebet (Matius 13:42).

Gusti Allah boten rena kaliyan kapejahan tiyang lamis, nanging Panjenenganipun ngersakaken para tiyang lamis saged mratobat saking tumindakipun ingkang awon satemah saged nampi gesang (Yeheskiel 33:11). Nanging Panjenenganipun boten badhe meksa kita supados miturut; manawi kita milih nolak Panjenenganipun, Panjenenganipun nampeni keputusan kita sedaya katur gesang langgeng sapih saking Panjenengane. Gesang ing jagad punika satunggaling ujian cecawisan kangge ing wekdal ngajeng. Tumrap tiyang pitados, gesang langgeng punika wonten ing sacelakipun Gusti Allah. Lajeng kados pundi kita nindakaken kasaenan uga saged nampeni gesang langgeng punika? Namung wonten satunggal margi lumantar kapitadosan sarta kayakinan wonten ing Putraning Gusti, Yesus Kristus. Gusti Yesus tumuli ngandika, “Iya Aku ini patangen lan kauripan, sing sapa pracaya marang Aku bakal urip, sanadyan wus mati. Lan sok wonga kang urip sarta pracaya marang Aku, iku ora bakal mati ing salawas-lawase. Kowe apa pracaya marang iku?” (Yokhanan 11:25-26).

Peparing gesang langgeng punika kasadiyakaken kangge sadaya tiyang, “Sing sapa pracaya marang Sang Putra, iya nduweni urip langgeng, nanging sing sapa ora mituhu marang Sang Putra, iku bakal ora weruh ing urip, nanging malah langgeng anggone kataman ing bebenduning Allah” (Yokhanan 3:36). Kita boten badhe kaparingan wekdal kangge mratobat saking dosa kita sasampunipun seda. Tujuan kita sedaya ditetepke lebet kagesangan wonten ing jagad dening panerimaan utawi penolakan kita sedaya majeng Gusti Yesus Kristus. “Satemen-temene, iya wektu iki wektu kang ngremenake iku; iya dina iki dinane karahayon iku.” (2 Korinta 6:2). Menawi kita sedaya mitadosi Kapejahan Gusti Yesus Kristus saged mbayar dosa kita sedaya, kita sedaya dipunjamaken boten namung nduweni kagesangan ingkang gadahi artos ing bumi, nanging ugi kagesangan langgeng saksampune kapejahan wonten ing hadirat Sang Kristus ingkang maha agung.

Manawi panjenengan kepengin nampeni Gusti Yesus Kristus dados Juru Wilujeng panjenengan uga nampi pangapunten saking Gusti Allah, punika wonten pandonga ingkang supados panjenengan saged ndedonga.

Panjenengan kedah ngengeti bilih ngucapaken pandonga punika utawi pandonga sanesipun boten badhe milujengaken panjenengan. Namung pitados ing Gusti Yesus Kristus ingkang saged nyawisaken pangapuntening dosa.

Pandonga punika namung cara prasaja kangge matur dhumateng Gusti Allah menggahing kapitadosan wonten ing Panjenenganipun lan pamaturnuwun tumrap kawilujengan ingkang kacawisaken kangge kita.

“Duh Gusti, kawula rumaos bilih kawula sampun dosa wonten ing ngarsa Paduka lan pantes kaukum. Nanging Yesus Kristus sampun nanggel paukuman yang kedahipun kawula tanggel satemah lumantar kapitadosan wonten ing Panjenenganipun kawula saged kaapunten. Kawula wangsul malih saking dosa kawula lan masrahaken kapitadosan kawula dhumateng Paduka tumrap kawilujengan kawula. Maturnuwun duh Gusti dene Paduka sampun paring sih-rahmat lan pangapunten inggih paring gesang langgeng! Amin!”

Punapa panjenengan sampun damel pancasan tumprap Kristus sarana punapa ingkang sampun panjenengan waos? Menawi sampun, sumangga klik wonten ing seratan “Kula sampun nampi Kristus dinten punika” wonten ing ngandhap punika.



Wangsul ing lembaran basa Jawi

Punapa gesang sasampunipun pejah punika wonten?