Արդեօ՞ք Աստուածաշունչը իսկապէս Աստուծոյ Խօսքն է:



Հարց. Արդեօ՞ք Աստուածաշունչը իսկապէս Աստուծոյ Խօսքն է:

Պատասխան.
Այս հարցի պատասխանը ոչ միայն ներկայացնում է մեր դիրքը Աստուածաշնչի հանդէպ եւ նրա նշանակութիւնը մեր կեանքում, այլեւ, ի վերջոյ, յաւիտենական ազդեցութիւն է թողնելու մեր վրայ: Եթէ Աստուածաշունչը իսկապէս Աստուծոյ Խօսքն է, ապա պէտք է փայփայենք այն, ուսումնասիրենք, հնազանդենք եւ լիովին վստահենք նրան: Եթէ Աստուածաշունչը իսկապէս Աստուծոյ Խօսքն է, ապա մերժել այն՝ նշանակում է մերժել Աստծուն:

Այն փաստը, որ Աստուած մեզ Աստուածաշունչ՝ Սուրբ Գիրք է տուել, ցոյց է տալիս Նրա սէրը մեր հանդէպ: «Յայտնութիւն» բառը պարզապէս նշանակում է, որ Աստուած մարդկանց յայտնել է, թէ ինչպիսին է Ինքը, եւ թէ ինչպէս կարող ենք ճիշտ յարաբերուել Իր հետ: Սրանք բաներ են, որ մենք չէինք իմանայ, եթէ Աստուած Իր Խօսքի մէջ բացայայտած չլինէր: Թէեւ Սուրբ Գրքում աստուածայայտնութիւնը շարունակաբար տրուել է շուրջ 1500 տարուայ ընթացքում, այդուահանդերձ, միշտ պարունակել է այն ամենը, ինչ մարդը պէտք է գիտենայ Աստուծոյ հետ ճիշտ յարաբերութիւն ունենալու համար: Եթէ Աստուածաշունչը իսկապէս Աստուծոյ Խօսքն է, ուրեմն այն հաւատքի, կրօնական կեանքի եւ բարոյականութեան բոլոր հարցերի վերաբերեալ վերջնական հեղինակութիւն է:

Հարցն այն է, թէ ինչպէս վստահ լինենք, որ Աստուածաշունչը Աստուծոյ Խօսքն է, այլ ոչ սոսկ մի լաւ գիրք: Ո՞րն է Աստուածաշնչի այն իւրայատկութիւնը, որով տարբեր է երբեւէ գրուած կրօնական ուրիշ գրքերից: Որեւէ ապացոյց կա՞յ, որ Աստուածաշունչը իսկապէս Աստուծոյ Խօսքն է: Ահա այն հարցերը, որ կարօտ են լրջմիտ քննութեան, եթէ ուզում ենք հաւաստել Աստուածաշնչի այն պնդումը, որ Աստուծոյ Խօսքն է՝ Աստծուց ներշնչուած եւ միանգամայն բաւարար՝ հաւատքի եւ կեանքի վերաբերեալ բոլոր հարցերին պատասխանելու: Կասկած չկայ, որ Աստուածաշունչն իսկապէս հաւակնում է Աստուծոյ իսկ Խօսքը լինելու: Սա յստակ երեւում է Տիմոթէոսին յղած Պողոսի գովասանքում. «Մանկութիւնիցդ սուրբ գրքերը գիտես, որոնք կարող են քեզ իմաստուն դարձնել՝ փրկութեան համար այն հաւատի միջոցով, որ Քրիստոս Յիսուսի մէջ է: Ամբողջ գիրքը աստուածաշունչ է եւ օգտակար՝ սովորեցնելու, յանդիմանելու, շտկելու եւ արդարութեան մէջ խրատելու համար, որպէսզի Աստուծոյ մարդը կատարեալ լինի, ամէն բարի գործի համար պատրաստուած» (Բ Տիմ. 3.15-17):

Ներքին եւ արտաքին վկայութիւններ կան այն բանի, որ Աստուածաշունչը իսկապէս Աստուծոյ Խօսքն է: Ներքին վկայութիւնները Աստուածաշնչի մէջ առկայ այն բաներն են, որ ցուցնում են նրա աստուածային ծագումը: Դրանցից մէկը Աստուածաշնչի միասնականութիւնն է: Թէեւ կազմուած է վաթսունվեց գրքերից, գրուած՝ երեք աշխարհամասում, երեք տարբեր լեզուներով, շուրջ 1500 տարիների ընթացքում եւ աւելի քան 40 հեղինակների կողմից (որոնք տարբեր ծագում եւ կեանքի տարբեր պայմաններ են ունեցել), այդուհանդերձ մնացել է մէկ միասնական գիրք՝ սկզբից մինչեւ վերջ, եւ առանց հակասութիւնների: Այս միասնականութիւնը իւրայատուկ է, որով այն տարբերւում է ուրիշ գրքերից եւ ապացուցում է աստուածային ծագումը այն բառերի, որոնք Աստուած ներշնչել է գրի առնելու:

Մէկ այլ ներքին վկայութիւն առ այն, որ Աստուածաշունչը Աստուծոյ Խօսքն է, նրա էջերում գրուած մարգարէութիւններն են: Աստուածաշունչը պարունակում է հարիւրաւոր մանրամասն մարգարէութիւններ, որոնք վերաբերում են առանձին ժողովուրդների ապագային, այդ թւում՝ Իսրայէլի, որոշակի քաղաքների եւ մարդկութեան ապագային: Այլ մարգարէություններ խօսում են Մեսիայի գալստեան մասին, ամենքի Փրկչի, ով որ հաւատայ Նրան: Ի տարբերութիւն կրօնական ինչ-ինչ գրքերի կամ, օրինակ, Նոստրադամուսի գուշակութիւնների, աստուածաշնչեան մարգարէութիւնները շատ մանրամասնօրէն նկարագրուած են: Միայն Հին Կտակարանում Յիսուս Քրիստոսի վերաբերեալ աւելի քան 300 մարգարէութիւն կայ: Ոչ միայն կանխասւում է, թէ Քրիստոս որտեղ պիտի ծնուի եւ որ ցեղից պիտի սերի, այլ նաեւ՝ թէ ինչպէս պիտի մեռնի եւ յարութիւն առնի: Տրամաբանորէն հնարաւոր չէ բացատրել աստուածաշնչեան այս մարգարէութիւնների իրականացումը, եթէ ոչ՝ միայն աստուածային ծագումով: Ուրիշ կրօնական գիրք չկայ, որ թէ՛ քանակով, թէ՛ ձեւով այնպիսի մարգարէութիւններ պարունակի, ինչպէս Աստուածաշունչը:

Աստուածաշնչի աստուածային ծագման երրորդ ներքին վկայութիւնը նրա ուրոյն հեղինակութիւնն ու զօրութիւնն է: Թէեւ առաջին երկու ապացոյցների համեմատ սա աւելի ենթակայական է, սակայն նուազ ազդու չէ: Աստուածաշնչի հեղինակութիւնը նման չէ երբեւէ գրուած որեւէ այլ գրքի: Այս հեղինակութիւնը եւ իշխանութիւնը լաւագոյնս երեւում է նրանում, թէ անհամար որքան կեանքեր են փոխուել Աստուծոյ Խօսքի գերբնական զօրութեամբ: Թմրամոլներ են բուժուել նրանով, արուամոլներ են ազատագրուել, լքուածներ ու անբաններ են կերպարանափոխուել, չարասիրտ հանցագործներ են վերափոխուել, մեղաւորներ՝ յանդիմանուել, ատելութիւնը սիրոյ է շրջուել: Աստուածաշունչը շարժիչ եւ փոխող զօրութիւն ունի, ինչը հնարաւոր է միայն, եթէ այն ճշմարտապէս Աստուծոյ Խօսքն է:

Կան նաեւ արտաքին վկայութիւններ: Դրանցից մէկը Աստուածաշնչի պատմականութիւնն է: Քանի որ Աստուածաշնչում պատմական իրադարձութիւնների մանրամասներ կան, ապա դրանց իսկութիւնը եւ ճշգրտութիւնը, պատմական այլ վաւերագրերի պէս, ենթակայ է ստուգման: Թէ՛ հնէաբանական ապացոյցների եւ թէ՛ գրաւոր այլ գտածոների միջոցով բազմիցս ապացուցուել է, որ աստուածաշնչեան պատմութիւնները ճշմարիտ եւ ստոյգ են: Աւելին, հնագիտական եւ ձեռագիր վկայութիւնները, որոնք հաստատում են Աստուածաշունչը, դարձնում են այն հին աշխարհի ամենավաւեր գիրքը: Այն փաստը, որ Աստուածաշունչը ճշտիւ եւ ճշմարտացի արձանագրում է պատմականօրէն ստուգելի անցքերը, զօրեղ ապացոյց է նրա ճշմարտութեան, յատկապէս կրօնական հարցերում եւ ուսմունքի մէջ, եւ հաստատում է Աստուծոյ Խօսքը լինելու նրա յաւակնութիւնը:

Արտաքին մէկ այլ վկայութիւն է նրա մարդկային հեղինակների վարքը: Ինչպէս ասացինք, Աստուած ամենատարբեր մարդկանց օգտագործել է Իր խօսքերը գրելու համար: Նրանց ապրած կեանքի ուսումնասիրութիւնից տեսնում ենք, թէ որքան ազնիւ ու անկեղծ են եղել: Այն իրողութիւնը, որ պատրաստ էին մեռնելու (յաճախ՝ տանջալի մահով) իրենց հաւատքի համար, վկայում է, որ այս հասարակ, բայց ազնիւ մարդիկ իրապէս հաւատում էին, որ Աստուած էր խօսել իրենց հետ: Մարդիկ, որ գրել են Նոր Կտակարանը, եւ հարիւրաւոր ուրիշ հաւատացեալներ (Ա Կորնթ. 15.6) գիտէին, որ իրենց պատգամը ճշմարիտ է, որովհետեւ տեսել եւ ապրել էին Յիսուս Քրիստոսի հետ Նրա յարութիւնից յետոյ: Յարուցեալ Յիսուսին տեսնելը վիթխարի ազդեցութիւն էր գործել նրանց վրայ. վախից ծպտուած երկչոտներից դարձան աստուածայայտ պատգամի համար մեռնելու պատրաստ անվեհեր այրեր: Նրանց կեանքը եւ մահը վկայում են այն փաստը, որ Աստուածաշունչը իսկապէս Աստուծոյ Խօսքն է:

Մի վերջին արտաքին վկայութիւն առ այն, որ Աստուածաշունչը Աստուծոյ Խօսքն է, նրա անկորնչելիութիւինն է: Քանի որ Աստուածաշունչը հաւակնում է Աստուծոյ Խօսքը լինելու, նա աւելի կատաղի յարձակումների է ենթարկուել, աւելի շատ են փորձել ոչնչացնել, քան պատմութեան մէջ ստեղծուած որեւէ այլ գիրք. վաղ հռոմէական կայսրերից (ինչպէս, օրինակ, Դիոկղետիանոսը) մինչեւ կոմունիստ բռնապետները եւ մերօրեայ աթէիստներն ու ագնոստիկոսները: Սակայն Աստուածաշունչը դիմացել եւ վերապրել իր բոլոր թշնամիներին եւ մինչեւ օրս ամենաշատ հրատարակուող գիրքն է:

Ժամանակների հոլովոյթում թերահաւատները Աստուածաշունչը համարել են առասպել, սակայն հնէաբանութիւնը ապացուցել է նրա պատմականութիւնը: Հակառակորդները քննադատել են նրա ուսուցումը իբրեւ պարզունակ եւ հնացած, բայց նրա բարոյական եւ իրաւական սկզբունքները եւ ուսուցումը դրական ներգործութիւն են ունեցել հասարակարգերի եւ մշակոյթների վրայ ամբողջ աշխարհում: Այսօր էլ կեղծ «գիտութիւնը», հոգեբանութիւնը եւ քաղաքական շարժումները շարունակում են յարձակուել նրա վրայ, բայց նա մնում է նոյնքան ճշմարտացի եւ արդիական, որքան իր գրուելու ժամանակ էր: Սա մի գիրք է, որ վերջին 2000 տարիների ընթացքում անհամար կեանքեր եւ մշակոյթներ է փոխել: Որքան էլ Աստուածաշնչի հակառակորդները ջանան քարկոծել, ոչնչացնել կամ վարկաբեկել, այս Գիրքը յարատեւում է, նրա ճշմարտացիութիւնը եւ ազդեցութիւնը մարդկանց կյանքի վրայ ակներեւ է: Ճշտութիւնը, որ պահպանուել է ի հեճուկս քննադատելու, փչացնելու բոլոր ջանքերի, վառ ապացոյց է, որ Աստուածաշունչը իսկապէս Աստուծոյ Խօսքն է եւ գերբնականօրէն պահպանուել է Աստուծոյ կողմից: Զարմանալի չէ բնաւ, որ հակառակ այս յարձակումների, Աստուածաշունչը մնում է անփոփոխ եւ անվնաս: Պատահական չէ, որ Յիսուս ասաց. «Երկինքն ու երկիրը կանցնեն, բայց իմ խօսքերը բնաւ չեն անցնի» (Մարկ. 13.31): Այս վկայութիւնները տեսնելով՝ կարող ենք առանց կասկածի ասել՝ այո, Աստուածաշունչը իսկապէս Աստուծոյ Խօսքն է»:



Վերադառնալ հայերէն սկզբնաէջ


Արդեօ՞ք Աստուածաշունչը իսկապէս Աստուծոյ Խօսքն է: