کتاب مزمور


نویسنده: توضیح مختصری که کتاب مزامیر را معرفی می‌کند، داوود را نویسندۀ ۷۳ مزمور از این کتاب عنوان می‌کند. شخصیت و هویت داوود در بسیاری از این مزامیر به روشنی نقش بسته است. با اینکه واضح است که داوود بسیاری از این مزامیر را نوشت، اما قطعاً او نویسندۀ کل این کتاب نیست. دو مزمور (۷۲) و (۱۲۷) به سلیمان، پسر داوود و جانشین او نسبت داده شده است. مزمور ۹۰ دعایی است که به موسی نسبت داده شده است. دوازده مزمورد دیگر (۵۰) و (83-73) به خاندان آساف نسبت داده شده است. پسران قورح نیز ۱۱ مزمور نوشتند (۴۲، ‏49-44، ۸۴-‏۸۵، ۸۷-‏۸۸). مزمور ۸۸ به هیمان نسبت داده شده در حالی که مزمور 89 منتسب به ایتان ازراحی می‌باشد. به جز سلیمان و موسی، تمام این نویسندگان کاهن یا لاوی بودند که در طول سلطنت داوود مسئول تدارک موسیقی برای پرستش بودند. نویسندۀ پنجاه مزمور مشخص نشده است.

تاریخ نگارش: یک بررسی دقیق از نویسندگان مزمور و نیز موضوعاتی که در مزامیر مطرح شده‌اند، مشخص می کند که این کتاب در طول چندین قرن نوشته شده است. شاید دعای موسی (۹۰) قدیمی ترین مزمور این مجموعه باشد که ضعف انسان را در مقایسه با جاودانگی خدا نشان می دهد. آخرین مزمور شاید مزمور ۱۳۷ باشد؛ این مزمور یک سوگواری است که مشخصاً در ایامی نوشته شد که عبرانیان در اسارت بابلی ها افتاده بودند (از ۵۸۶ تا ۵۳۸ ق.م.).

بدیهی است که این ۱۵۰ مزمور به دست افراد مختلف و در طول هزار سال از تاریخ اسرائیل نوشته شد. قطعاً این مزامیر را ویراستارانی ناشناس کمی بعد از پایان دوران اسارت (حدود ۵۳۷ ب.م.) جمع آوری کرده و کنار هم گذاشتند که به شکل امروزی درآمد.

هدف نگارش: کتاب مزمور طولانی ترین کتابِ کتاب مقدس می باشد که دارای ۱۵۰ مزمور است. علاوه بر این، متنوع ترین کتاب است زیرا با موضوعاتی نظیر خدا و خلقتش، جنگ، پرستش، حکمت، گناه و بدی، داوری، عدالت و آمدن مسیح سر و کار دارد.

آیات کلیدی: مزمور ۱۹:‏۱، "آسمان جلال خدا را بیان می‌کند، و فَلَک از عمل دستهایش سخن می‌گوید."

مزمور ۲۲:‏۱۶-‏۱۹، "سگان مرا احاطه کرده‌اند؛ دستۀ اوباش گِردَم حلقه زده‌اند؛ دستها و پاهایم را سوراخ کرده‌اند! می‌توانم همۀ استخوانهایم را بشمارم. آنان خیره بر من چشم دوخته‌اند. جامه‌هایم را میان خود تقسیم کرده‌اند و بر تن‌پوش من قرعه افکنده‌اند. اما تو ای خداوند، دور مباش! ای قوّت من، به یاری‌ام بشتاب!"

مزمور ۲۳:‏۱، "خداوند شبان من است؛ محتاج به هیچ چیز نخواهم بود."

مزمور ۲۹:‏۱-‏۲، "ای آسمانیان،‏ وصف خداوند را بگویید! وصف جلال و قوّتِ خداوند را بگویید! وصف جلال نام خداوند را بگویید! خداوند را در فَرّ قدوسیتش پرستش کنید!"

مزمور ۵۱:‏10، "خدایا، دلی طاهر در من بیافرین، و روحی استوار در من تازه بساز."

مزمور 119:‏1-‏2، "خوشا به حال آنان که در راستی گام برمی‌دارند، و از شریعت خداوند پیروی می‌کنند. خوشا به حال آنان که شهادات او را نگاه می‌دارند، و به جان و دل او را می‌جویند."

خلاصه: کتاب مزمور مجموعه ای است از دعاها، اشعار و سرودهایی که افکار پرستنده را به پرستش و ستایش خدا متمرکز می‌کند. بخشهایی از این کتاب به‌عنوان سرودنامه در خدمات پرستشی اسرائیل قدیم بکار می رفت. ماهیت و میراث موسیقیایی مزامیر از عنوان آن مشخص است. این عنوان از کلمه ای یونانی گرفته شده که معنای آن "سرودی است که با ساز یا آلات موسیقی خوانده می‌شود."

نشانه‌های پیش بینی کننده: وعده فرستادن نجات دهنده از سوی خدا به مردم درون‌مایه ای است که دائماً در مزامیر تکرار می شود. تصاویر نبوتی مسیح موعود را می توان در تعداد زیادی از مزامیر مشاهده کرد. مزمور ۲:‏۱-‏۱۲، پیروزی و پادشاهی مسیح موعود را نشان می دهد. مزمور ۱۶:‏۸-‏۱۱ مرگ و رستاخیز او را پیش بینی می کند. مزمور ۲۲ نجات دهندۀ رنجدیده را بر صلیب به ما نشان می دهد و نبوتهایی جزئی و مفصل دربارۀ مصلوب شدن او ارائه می کند که همۀ آنها به انجام رسیدند. جلال و شکوه مسیح و عروس او در مزمور ۴۵:‏۶-‏۷ به تصویر کشیده شده، در حالی که مزمورهای ۷۲:‏۶-‏۷، ۸۹:‏۳-‏۳۷، ۱۱۰:‏۱-‏۷ و ۱۳۲:‏۱۲-‏۱۸ جلال و جامعیت سلطنت او را نشان می دهد.

کاربرد عملی: یکی از نتایج پر شدن با روح یا کلام مسیح، سرود خواندن است. مزامیر "سرودنامۀ" کلیسای اولیه است که حقیقت تازه در مسیح را منعکس کرده است.

خدا، در تمام مزامیر همان خداوند است. اما ما به طرق مختلف و بر اساس شرایط خاص زندگی مان به او پاسخ می دهیم. مزمورنویس می گوید: چه خدای عجیبی را پرستش می کنیم! کسی که والاست و از تجارب بشری ما فراتر می رود، اما در عین حال کسی است که آنقدر به ما نزدیک است که می توان او را لمس کرد، کسی که در طول مسیر زندگی در کنار ما گام برمی دارد.

ما می توانیم تمام احساساتمان را به خدا بگوییم- مهم نیست که چقد منفی هستند یا حالت شکایت دارند- و می توانیم آسوده خاطر باشیم که او خواهد شنید و درک خواهد کرد. مزمورنویس به ما تعلیم می دهد که عمیقترین دعا در میان تمام دعاها، فریاد کمک است، آن هنگام که در می یابیم که در مشکلات زندگی غرق شده ایم.

English

بررسی کتاب مقدس

بررسی عهدقدیم


بازگشت به خانۀ فارسی
کتاب مزمور