کتاب نحمیا


نویسنده: کتاب نحمیا به طور خاص اسمی از نویسنده اش نمی برد اما سنتهای یهودی و مسیحی، عزرا را نویسندۀ این کتاب می دانند. این موضوع بر طبق این واقعیت است که کتابهای عزرا و نحمیا در اصل یک اثر واحد بودند.

تاریخ نگارش: کتاب نحمیا احتمالا بین ۴۴۵ و ۴۲۰ ق.م. نوشته شد.

هدف نگارش: کتاب نحمیا، یکی از کتب تاریخی کتاب مقدس، بازگشت قوم اسرائیل را از اسارت بابلی ها و بازسازی معبد اورشلیم را ادامه می دهد.

آیات کلیدی: نحمیا ۱:‏۳، "مرا گفتند: «باقیماندگانِ ساکن در آن دیار که از اسارت جان به در برده‌اند، در مصیبت و رسواییِ سخت گرفتارند. حصار اورشلیم در هم شکسته و دروازه‌هایش به آتش سوخته است.»"

نحمیا ۱:‏۱۱، "خداوندگارا، تمنا اینکه گوش تو به دعای خدمتگزارت و دعای بندگانت که به ترسیدن از نام تو رغبت دارند، متوجه بشود، و خادمت را امروز کامیاب گردان و او را در نظر این مرد رحمت عنایت فرما."

نحمیا ۶:‏۱۵-‏۱۶، " پس حصار در روز بیست و پنجم از ماه ایلول، در پنجاه و دو روز تکمیل شد. چون همۀ دشمنان ما این را شنیدند و تمام اقوام همسایه این را دیدند،‏ در نظر خویش بسیار پست شدند، چراکه فهمیدند این کار به مدد خدای ما به انجام رسیده است."

خلاصه: نحمیا یک عبرانی بود که در پارس می زیست. در آن زمان این خبر به گوش او می رسد که معبد اورشلیم در حال بازسازی است. او از این امر باخبر شد که هیچ دیواری برای حفاظت شهر وجود ندارد و خشمگین شد. پس از خدا خواست که او را برای نجات شهر بکار گیرد. خدا با نرم کردم قلب پادشاه پارس یعنی اردشیر، به دعای او پاسخ داد. اردشیر نه تنها به او برکت داد بلکه، از او برای انجام این پروژه استفاده کرد. نحمیا با اجازۀ پادشاه به اورشلیم باز می گردد و در آنجا والی می شود.

با وجود مخالفت و اتهامات، دیوار ساخته شد و دشمنان ساکت شدند. مردم از سوی نحمیا متقاعد شدند که با وجود مخالفت بسیار، ده یک و هدایای خود را تقدیم کنند تا در طول ۵۲ روز دیوار کامل شود. اما این تلاش متحد دوامی نداشت چون در غیاب نحمیا، اورشلیم دوباره گرفتار انحرافات شد. او بعد از دوازده سال بازمی گردد تا دیوارهای محکم را ببیند اما به جای آن ضعف مردم را مشاهده می کند. او کار تعلیم اخلاقیات به مردم را آغاز می کند و از گفتن راستی فروگذاری نکرد. "پس با ایشان مشاجره کرده، ایشان را لعن کردم و برخی از ایشان را زده، موی سرشان را کندم." (۱۳:‏۲۵). او با دعا و تشویق مردم برای احیا شدن از طریق خواندن و تعهد به کلام خدا، پرستش حقیقی را از نو بنا کرد.

نشانه‌های پیش‌بینی کننده: نحمیا مرد دعا بود و با اشتیاق فراوان برای قوم خود دعا می کرد (نحمیا ۱). شفاعت غیورانۀ او از جانب قوم خدا ما را یاد شفیع اعظم، عیسی مسیح می‌اندازد که با اشتیاق فراوان با دعای کهانت اعظم برای قوم خود دعا کرد (یوحنا ۱۷). نحمیا و عیسی هر دو محبتی شدید نسبت به قوم خدا داشتند که این محبت را در دعا به خدا و شفاعت در مقابل تخت او ابراز نمودند.

کاربرد عملی: نحمیا قوم اسرائیل را به احترام و محبت به کلام خدا هدایت کرد. او به خاطر محبتی که نسبت به خدا داشت و اشتیاق داشت ببیند نام خدا مورد جلال و اکرام قرار گرفته، قوم اسرائیل را به ایمان و اطاعتی هدایت کرد که خدا از مدتها پیش از ایشان انتظار داشت. به همین نحو، مسیحیان نیز باید حقایق کلام را دوست داشته باشند و برای آن حرمت قائل شوند، آنها را به خاطر بسپارند، شب و روز بر آن تعمق کنند و برای تحقق تمام نیازهای روحانی خود به آن روی آورند. دوم تیموتائوس 3:‏17-16 به ما می گوید: "تمامی کتبِ مقدّس الهام خداست و برای تعلیم و تأدیب و اصلاح و تربیت در پارسایی سودمند است. تا مرد خدا به کمال برای هر کارِ نیکو تجهیز گردد." اگر ما انتظار داریم که بیداری روحانی قوم اسرائیل را تجربه نماییم (نحمیا ۸:‏۱-‏۸)، اول باید با کلام خدا شروع کنیم.

همۀ ما باید نسبت به دیگرانی که از نظر روحانی و جسمی آسیب دیده اند، رحم و شفقتی حقیقی داشته باشیم. اما دلسوزی صرف و کمک نکردن، از نظر کتاب مقدس بی پایه و اساس است. گاهی باید از آرامش خود بزنیم تا دیگران را به طرز شایسته خدمت نماییم. ما باید قبل از آنکه زمان یا پول خود را با قلبی درست بدهیم، به منشأ و انگیزه‌ی پشت آن کاملاً باور داشته باشیم. وقتی به خدا اجازه می دهیم که از طریق ما کار کند، حتی بی ایمانان نیز خواهند دانست که این کار خداست.

English

بررسی کتاب مقدس

بررسی عهدقدیم


بازگشت به خانۀ فارسی
کتاب نحمیا