کتاب لاویان


نویسنده: موسی نویسندۀ کتاب لاویان بود.

تاریخ نگارش: کتاب لاویان بین ۱۴۴۰ و ۱۴۰۰ ق.م. نوشته شد.

هدف نگارش: چون اسرائیلیها به مدت ۴۰۰ سال در مصر اسیر بودند، مفهوم خدا از سوی مصریهای بت پرست و مشرک مخدوش شده بود. هدف نوشتن این کتاب این بود که شریعت و قوانین هدایت مردم گناهکار، در عین حال آزاد شده در رابطۀ شان با خدای قدوس فراهم گردد. در این کتاب تاکیدی وجود دارد بر ضرورت قدوسیت فردی در واکنش به خدای قدوس. باید از طریق قربانی های مناسب، برای گناه کفاره داد (فصلهای ۸-‏۱۰). موضوعات دیگری که در این کتاب مطرح شدند عبارتند از پرهیز از برخی غذاها (غذاهای سالم و ناسالم)، وضع حمل، و بیماریهایی که به دقت تحت کنترل هستند (فصلهای ۱۱-‏۱۵). فصل ۱۶ روز کفاره را توصیف می کند، زمانی که یک قربانی سالانه برای گناهان جمعی مردم داده می شد. بعلاوه، قوم خدا باید در زندگی فردی، اخلاقی و اجتماعی خود محتاط باشند، برعکس رسوم بت پرستان آن زمان که از طریق آنها روش درست را دور می زدند و از راه درست منحرف شده بودند (فصلهای ۱۷-‏۲۲).

آیات کلیدی: لاویان ۱:‏۴، "او باید دست خود را بر سر قربانی تمام‌سوز بگذارد، و برایش مقبول خواهد افتاد تا به جهت او کفّاره کند."

لاویان ۱۷:‏۱۱، "زیرا حیاتِ هر جاندار در خون است، و من آن را بر مذبح به شما داده‌ام تا برای جانهای شما کفّاره کند؛ زیرا خون است که به واسطۀ حیاتش کفّاره می‌کند."

لاویان ۱۹:‏۱۸، "از فرزندان قوم خویش انتقام مَکِش و از آنان کینه به دل مگیر، بلکه همسایه‌ات را همچون خویشتن محبت کن: من یهوه هستم."

خلاصه: فصلهای ۱ تا ۷ قربانی ها و هدایایی که برای عوام و کاهنان لازم بود را خلاصه می کند. فصلهای ۸ تا ۱۰ وقف هارون و پسرانش را به کهانت توصیف می نماید. فصلهای ۱۱ تا ۱۶ دستور العملهای برطرف کردن انواع مختلف ناپاکی را ارائه می دهد. ده فصل آخر راهنماییهایی است که خدا در خصوص قدوسیت عملی به قومش می دهد. جشنهای مختلفی در مورد پرستش یهوه از سوی مردم پایه گذاری شد. برکات و لعنتها در پی نگاه داشتن یا بی اعتنایی به فرامین خدا جاری می شد (فصل ۲۶). فصل ۲۷ به هدایای نذری به یهوه اختصاص دارد.

موضوع محوری کتاب لاویان قدوسیت است. دستور خدا به قدوسیت قومش بر پایۀ طبیعت مقدس او قرار داشت. کفاره موضوعی است که همراه با آن مطرح می شود. باید قدوسیت را در برابر خدا حفظ نمود و این قدوسیت تنها از طریق کفاره ای مناسب حاصل می گردد.

نشانه‌های پیش بینی کننده: از بسیاری جهات، بیشتر مراسم پرستش شخص و کار نجات دهندۀ مان خداوند عیسی مسیح را نمایان می سازد. عبرانیان ۱۰ به ما می گوید که شریعت موسی "فقط سایۀ چیزهای نیکوی آینده است"؛ مفهوم این جمله این است که قربانی های روزانه که کاهنان برای گناه مردم تقدیم می کردند، جلوه ای از قربانی نهایی بود- یعنی قربانی عیسی مسیح که یکبار برای همۀ کسانی که به او ایمان دارند انجام شد. روزی قدوسیتی مطلق جایگزین قدوسیتی می شود که به طور موقت با شریعت عطا می شد. زمانی این قدوسیت مطلق حاصل می گردد که مسیحیان گناه خود را با پارسایی خدا معاوضه کنند (۲قرنتیان ۵:‏۲۱).

کاربرد عملی: خدا قدوسیت خود را بسیار جدی می گیرد و ما نیز باید آن را جدی بگیریم. گرایش کلیسای پست مدرن این است که کلیسا باید خدا را به صورت و تصور ما بسازد و صفاتی که ما دوست داریم را به او بدهیم به جای صفاتی که کلامش او را توصیف می کند. قدوسیت مطلق و شکوه برتر خدا و نیز "نوری...که نتوان به آن نزدیک شد" (اول تیموتائوس ۶:‏۱۶) مفاهیمی هستند که برای بسیاری از مسیحیان بیگانه به نظر می آیند. ما خوانده شدیم که در نور قدم بگذاریم و تاریکی را از زندگی خود بزداییم تا بدین وسیله در نظر خدا مطلوب گردیم. خدای قدوس نمی تواند گناه وقیحانه و بی شرمانه را در قوم خود تحمل کند و قدوسیت او ایجاب می کند که آنها را مجازات نماید. ما نباید در نگرش خود نسبت به گناه و نفرت خدا نسبت به آن وقیح باشیم، همچنین، نباید به هیچ وجه آن را دست کم یا سبک بگیریم.

ستایش بر خدایی باد که بخاطر مرگ کفاره ای عیسی، دیگر لازم نیست قربانی حیوانات بدهیم. لاویان سراسر دربارۀ کفارۀ نیابتی است. مرگ حیوانات برای کسانی که گناه کرده بودند مجازاتی نیابتی بود. به همین نحو، اما بی نهایت بهتر، قربانی عیسی بر روی صلیب کفارۀ گناهان ما بود. حال، می توانیم با قدوسیت محض و بدون ترس در برابر خدا حاضر شویم زیرا او پارسایی مسیح را در ما می بیند.

English

بررسی کتاب مقدس

بررسی عهدقدیم


بازگشت به خانۀ فارسی
کتاب لاویان