کتاب مراثی


نویسنده: کتاب مراثی ارمیا به وضوح نامی از نویسنده‌اش نمی برد. بر طبق سنت، ارمیای نبی کتاب مراثی را نوشت. این دیدگاه تا اندازه‌ی زیادی محتمل چرا که نویسنده را شاهد نابودی اورشلیم از سوی بابلی‌ها می‌داند. ارمیا با این خصوصیت مطابقت دارد (دوم تواریخ ۳۵:‏۲۵؛ ۳۶:‏۲۱‏-۲۲).

تاریخ نگارش: کتاب مراثی ارمیا احتمالاٌ بین 586 و 575 ق.م. نوشته شد، یعنی در طول سقوط اورشلیم یا بلافاصله بعد از آن.

هدف نگارش: خدا بخاطر بت‌پرستی یهودا که بارها اتفاق افتاده بود و از آن توبه نکرده بود، اجازه داد که بابلی‌ها شهر اورشلیم را محاصره کنند، آن را غارت کنند، بسوزانند و نابود نمایند. معبد سلیمان که حدود ۴۰۰ سال پابرجا بود بکلی سوخت. ارمیای نبی که شاهد این وقایع بود، کتاب مراثی را به عنوان یک سوگواری برای آنچه بر سر یهودا و اوشلیم آمد نوشت.

آیات کلیدی: مراثی ۲:‏۱۷، "خداوند آنچه را قصد نموده بود، به انجام رسانده؛ و کلامش را که از دیرباز امر فرموده بود، تحقق بخشیده است. او تو را بی‌ترحم ویران کرده؛ او دشمن را بر تو شادمان ساخته، و شاخِ خصمانت را برافراشته است."

مراثی ۳:‏۲۲‏-۲۳، "محبتهای خداوند هرگز پایان نمی‌پذیرد، زیرا که رحمتهای او بی‌زوال است؛ آنها هر بامداد تازه می‌شود؛ وفاداری تو عظیم است."

مراثی ۵:‏۱۹-‏۲۲، "اما تو، ای خداوند، تا ابد سلطنت می‌کنی؛ تخت تو نسل اندر نسل برقرار خواهد بود. چرا ما را برای همیشه از یاد می‌بَری؟ چرا برای مدتی چنین مدید ترکمان گفته‌ای؟ خداوندا، ما را نزد خود بازگردان، تا بازگشت کنیم؛ روزهایمان را همچون ایام قدیم تازه کن! مگر آنکه به‌تمامی طردمان کرده، و بی‌نهایت بر ما خشمگین باشی."

خلاصه: کتاب مراثی به پنج فصل تقسیم شده است. هر فصل نشان‌دهنده‌ی شعری مجزاست. در زبان اصلی یعنی عبری، این آیات به صورت شعر الفبایی و منکسر هستند یعنی هر آیه به ترتیب حروف الفبای عبری آغاز می‌شود. در کتاب مراثی، ارمیای نبی درک می‌کند که بابلی‌ها ابزار خدا برای نزول داوری بر اورشلیم بودند (مراثی ۱:‏۱۲‏-۱۵؛ ۲:‏۱-۸؛ ۴:‏۱۱). کتاب مراثی به وضوح بیان می‌کند که گناه و سرکشی دلیل نازل شدن خشم خدا بر آنان می‌باشد (مراثی ۱:‏۸‏-۹؛ ۴:‏۱۳؛ ۵:‏۱۶). سوگواری کردن مناسب زمان مصیبت و اندوه است اما باید فوراً جای خود را به پشیمانی و توبه بدهد (مراثی ۳:‏۴۰‏-۴۲؛ ۵:‏۲۱-‏۲۲).

نشانه های پیش‌بینی کننده: ارمیا به خاطر اشتیاق و علاقه‌ی عمیق و پایداری که به قوم و شهر خود داشت به "نبی گریان" معروف بود (مراثی ۳:‏۴۸-‏۴۹). به همین نحو، عیسی غم و اندوه خود را نسبت به گناهان و انکار خدا از سوی مردم نشان داد، هنگامی که به اورشلیم نزدیک شد و به نابودی شهر به دست رومیان نگریست (لوقا ۱۹:‏۴۱-‏۴۴).خدا بخاطر اینکه یهودا مسیح موعود خود را رد کرد، از محاصره‌ی رومی ها استفاده کرد تا قوم خود را تنبیه نماید. اما خدا در تنبیه فرزندانش شادی نمی‌کند و قربانی عیسی مسیح برای گناهان نشان دهنده‌ی رحمت عظیم او نسبت به قومش است. یک روز خدا به خاطر مسیح تمام اشکها را پاک خواهد نمود (مکاشفه ۷:۷).

کاربرد عملی: حتی در زمان داوری سخت و وحشتناک، خدا خدای امید است (مراثی ۳:‏۲۴-‏۲۵). هر چقدر هم که از او دور شده‌ایم، اما این امید را داریم که می‌توانیم به سوی او بازگردیم و محبت و بخشش او را دریافت کنیم (اول یوحنا ۱:‏۹). خدای ما خدای بامحبت است (مراثی ۳:‏۲۲) و به‌خاطر محبت و دلسوزی عظیمش، پسر خود را فرستاد که ما در گناهان خود هلاک نگردیم، بلکه بتوانیم از حیات جاودان با او برخوردار گردیم (یوحنا ۳:‏۱۶). وفاداری (مراثی ۳:‏۲۳) و رهایی خدا (مراثی ۳:‏۲۶) صفاتی هستند که به ما امید و آرامشی عظیم عطا می‌کنند. او خدایی بی‌علاقه و دمدمی مزاج نیست، بلکه خدایی است که تمام کسانی را که به او روی می‌آورند نجات خواهد داد، یعنی آنانیکه می‌پذیرند برای بدست آوردن محبت و لطف او هیچ کاری نمی توانند انجام دهند، و همچنین به رحمت خداوند تکیه می‌کنند تا تلف نشوند (مراثی ۳:‏۲۲).

English


بررسی کتاب مقدس

بررسی عهدقدیم


بازگشت به خانۀ فارسی
کتاب مراثی