انجیل یوحنا


نویسنده: یوحنا ۲۱:‏۲۰‏-۲۴ نویسنده را «شاگردی که عیسی دوستش می‌داشت» معرفی می‌کند و هم به دلایل تاریخی و هم دلایلی که در خود انجیل مطرح شده، فهمیده می‌شود که یوحنای رسول، یکی از پسران زبدی نویسنده‌ی این انجیل است (لوقا ۵:‏۱۰).

تاریخ نگارش: کشف تکه‌هایی از پاپیروسی که قدمت آن به ۱۳۵ میلادی برمی‌گردد نشان می‌دهد که این کتاب قبل از آن تاریخ نوشته و نسخه برداری شده و منتشر گردید. با اینکه برخی فکر می‌کنند که این کتاب قبل از خرابی اورشلیم (۷۰ م.) نوشته شد، اما تاریخ ۸۵-۹۰ میلادی قابل قبولتر می‌باشد.

هدف نگارش: یوحنا ۲۰:‏۳۱ هدف نگارش این کتاب را این گونه بیان می‌کند: "اما اینها نوشته شد تا ایمان آورید که عیسی همان مسیح، پسر خداست، و تا با این ایمان، در نام او حیات داشته باشید." هدف انجیل یوحنا برخلاف سه انجیل هم‌نظر ارائه‌ی گزارش تاریخی زندگی مسیح نیست، بلکه هدف نشان دادن الوهیت اوست. یوحنا نه تنها به دنبال این بود که ایمان ایمانداران نسل دوم را تقویت کند و باعث ایمان دیگران شود، بلکه او سعی کرد تعلیمی دروغین را که در حال انتشار بود اصلاح نماید. یوحنا تاکید کرد که مسیح «پسر خدا»، خدای کامل و انسان کامل است، برخلاف این آموزه‌ی غلط که بر طبق آن «روح-مسیح» در هنگام تعمید بر عیسای انسان فرود آمد و بر روی صلیب وی را ترک گفت.

آیات کلیدی: یوحنا 1:‏۱،‏۱۴، "در آغاز کلام‏ بود و کلام با خدا بود و کلام، خدا بود؛...و کلام، انسان شد و در میان ما مسکن گزید.‏ ما بر جلال او نگریستیم، جلالی شایسته‌ی آن پسر یگانه که از جانب پدر آمد، پر از فیض و راستی."

یوحنا ۱:‏۲۹، "فردای آن روز، یحیی چون عیسی را دید که به سویش می‌آید، گفت: «این است بره‌ی خدا که گناه از جهان برمی‌گیرد!»"

یوحنا ۳:‏۱۶، "زیرا خدا جهان را آنقدر‏ محبت کرد که پسر یگانه‌ی خود را داد تا هر که به او ایمان آوَرَد هلاک نگردد، بلکه حیات جاویدان یابد."

یوحنا ۶:‏۲۹، "عیسی در پاسخ گفت: «کار پسندیده‌ی خدا آن است که به فرستاده‌ی او ایمان آورید.»"

یوحنا ۱۰:۱۰، "دزد نمی‌آید جز برای دزدیدن و کشتن و نابود کردن؛ من آمده‌ام تا ایشان حیات داشته باشند و از آن به فراوانی بهره‌مند شوند."

یوحنا ۱۰:‏۲۸، "من به آنها حیات جاویدان می‌بخشم، و به‌یقین هرگز هلاک نخواهند شد. کسی آنها را از دست من نخواهد ربود."

یوحنا 11:‏25‏-26، "عیسی گفت: «قیامت و حیات مَنَم. آن که به من ایمان آوَرَد، حتی اگر بمیرد، زنده خواهد شد. و هر که زنده است و به من ایمان دارد، به‌یقین تا به ابد نخواهد مرد؛ آیا این را باور می‌کنی؟»"

یوحنا ۱۳:‏۳۵، "از همین محبت شما به یکدیگر، همه پی خواهند برد که شاگرد من هستید.»"

یوحنا ۱۴:‏۶، "عیسی به او گفت: «من راه و راستی و حیات هستم؛ هیچ‌کس جز به واسطه‌ی من، نزد پدر نمی‌آید.»"

یوحنا ۱۴:‏۹، "عیسی به او گفت: «فیلیپُس، دیری است با شما هستم و هنوز مرا نشناخته‌ای؟ کسی که مرا دیده، پدر را دیده است؛ پس چگونه است که می‌گویی "پدر را به ما بنما"؟»"

یوحنا ۱۷:۱۷، "آنان را در حقیقت تقدیس کن؛ کلام تو حقیقت است."

یوحنا ۱۹:‏۳۰، "چون عیسی شراب را چشید، گفت: «به انجام رسید.» سپس سر خم کرد و روح خود را تسلیم نمود."

یوحنا ۲۰:‏۲۹، "عیسی گفت: «آیا چون مرا دیدی ایمان آوردی؟ خوشا به حال آنان که نادیده، ایمان آورند.»"

خلاصه: انجیل یوحنا فقط هفت معجزه تحت عنوان آیات را برای نشان دادن الوهیت مسیح و شرح خدمتش انتخاب می‌کند. برخی از این آیات و روایتها فقط در انجیل یوحنا یافت می‌شوند. بُعد الهیاتی این انجیل نسبت به سایر اناجیل بیشتر است و اغلب دلیل پشت وقایعی که در سایر اناجیل ذکر شدند را ارائه می‌دهد. یوحنا مطالب زیادی را در خصوص خدمت قریب‌الوقوع روح‌القدس بعد از صعود عیسی ارائه می‌دهد. او مکرراٌ از یک سری لغات و عبارات خاص استفاده می‌کند که درون‌مایه‌های انجیل او را تکرار می‌کنند: ایمان داشتن، شهادت، تسلی‌دهنده، حیات- مرگ، نور- تاریک، من....هستم (در مورد عیسی که می‌گوید "من هستم") و محبت.

انجیل یوحنا مسیح را نه از بدو تولد، بلکه از «آغاز» معرفی می‌کند آن هم به عنوان «کلام» (لوگوس)، که به عنوان خدا در تمام جنبه‌های خلقت دخالت دارد (یوحنا ۱:۱-۳) و بعدها جسم می‌شود (۱:‏۱۴) تا به‌عنوان بره‌ی قربانی و بی‌عیب گناهانمان را پاک کند (یوحنا ۱:‏۲۹). یوحنا مکالماتی روحانی را انتخاب می‌کند که نشان می‌دهد عیسی همان مسیح موعود است (۴:‏۲۶) و توضیح می‌دهد که شخص چگونه با مرگ کفاره‌ای او بر روی صلیب نجات می‌یابد (۳:‏۱۴-‏۱۶). او بارها با مقابله کردن با رهبران یهودی ایشان را خشمگین می‌سازد (۲:‏۱۳‏-۱۶)؛ در روز شبات شفا می‌دهد و خصوصیاتی را که به خدا تعلق دارد به خود نسبت می‌دهد (۵:‏۱۸؛ ۸:‏۵۶‏-۵۹؛ ۹:‏۶، ۱۶؛ ۱۰:‏۳۳). عیسی شاگردانش را برای مرگش و خدمتی که بعد از رستاخیز و صعود او دارند آماده می‌کند (یوحنا ۱۴—۱۷). سپس با میل و رغبت خود به جای ما بر صلیب می‌میرد (۱۰:‏۱۵‏-۱۸)، جریمه‌ی گناهانمان را کامل پرداخت می‌کند (۱۹:‏۳۰) تا هر کس به او به‌عنوان نجات‌دهنده‌شان از گناه ایمان بیاورد نجات یابد (یوحنا ۳:‏۱۴‏-۱۶). سپس از مردگان برمی خیزد و حتی شکاکترین شاگردش را قانع می‌کند که او خدا و سرور است (۲۰:‏۲۴-‏۲۹).

پیوندها: تصویری که یوحنا از عیسی به عنوان خدای عهدقدیم ارائه می‌دهد، بی‌شک در هفت جمله‌ی «من هستمِ» عیسی دیده می‌شود. او «نان حیات» است (یوحنا ۶:‏۳۵) که خدا آن را برای تغذیه‌ی جانهای قومش فراهم نموده، همانطور که نان منا را در بیابان برای دادن خوراک به قوم اسرائیل فراهم نمود (خروج 16:‏11-‏36). عیسی «نور جهان» است (۸:‏۱۲)، همان نوری که خدا در عهدقدیم به قومش وعده داد (اشعیا ۳۰:‏۲۶؛ ۶۰:‏۱۹‏-۲۲) و در عهد جدید، به اوج خود می‌رسد، هنگامی که عیسی، آن بره، چراغ آن خواهد بود (مکاشفه ۲۳:۲۱). دو جمله از «من هستم» به عیسی به عنوان «شبان نیکو» و «در برای گوسفندان» اشاره دارد. در اینجا اشاراتی شفاف به عیسی به‌عنوان خدای عهدقدیم، شبان اسرائیل (مزمور ۲۳:‏۱؛ مزمور ۸۰:‏۱؛ ارمیا ۳۱:‏۱۰؛ حزقیال ۳۴:‏۲۳) و تنها درِ آغل گوسفندان و تنها راه نجات وجود دارد.

یهودیان به رستاخیز اعتقاد داشتند و در واقع، از این آموزه استفاده کردند تا عیسی را گرفتار سازند، به این نحو که کاری کنند او جملاتی را بیان کند که بتوانند با آنها برضد او استفاده کنند. اما جمله‌ی او بر سر قبر ایلعازر، «قیامت و حیات منم» (یوحنا ۱۱:‏۲۵) قطعاً ایشان را متحیر کرد. او داشت ادعا می‌کرد که دلیل رستاخیز است و صاحب قدرت بر زندگی و مرگ است. هیچ کس جز خود خدا نمی‌توانست چنین ادعایی داشته باشد. به همین نحو، ادعای او مبنی بر «راه و راستی و حیات» (یوحنا ۱۴:‏۶) او را درست به عهدقدیم ربط داد. او همان «راه مقدس» است که در اشعیا ۳۵:‏۸ نبوت شد؛ او شهر راستی زکریا ۸:‏۳ را بنا کرد، زمانی که او که «راستی» است در اورشلیم بود و حقایق انجیل در آنجا به‌واسطه‌ی او و رسولانش موعظه می‌شد. و او به عنوان «حیات» الوهیت خود را تایید می‌کند و ثابت می‌کند که خالق حیات و خدای مجسم می‌باشد (یوحنا ۱:‏۱‏-۳). در نهایت عیسی به‌عنوان «تاک حقیقی» (یوحنا ۱۵:‏۱، ‏۵) خود را با امت اسرائیل یگانه می‌کند، امتی که در بسیاری از متون عهدقدیم تاکستان خداوند خوانده شده‌ است. او به‌عنوان تاک حقیقی از تاکستان اسرائیل، خود را خداوند «اسرائیل حقیقی» معرفی می‌کند— یعنی تمام کسانی که با ایمان نزد او می‌آیند، زیرا «…همه‌ی کسانی که از قوم اسرائیل‌اند، براستی اسرائیلی نیستند» (رومیان ۹:‏۶).

کاربرد عملی: انجیل یوحنا هدف خود را به انجام می‌رساند که همانا دربرداشتن اطلاعاتی مفید برای بشارت است (شاید بتوان گفت یوحنا ۳:‏۱۶ معروفترین آیه است، با اینکه بسیاری آن را درست درک نکرده اند) و اغلب در جلسات بشارتی مطالعات کتاب مقدس مورد استفاده قرار می‌گیرد. از ملاقاتهای ثبت‌شده‌ای که عیسی با نیقودیموس و زن سامری (فصلهای ۳-۴) داشت، می‌توانیم از الگوی بشارت شخصی عیسی درسهای زیادی بگیریم. سخنان دلگرم‌کننده‌ی او به شاگردانش قبل از مرگ (۱۴:‏۱‏-۶، ۱۶؛ ‏۱۶:‏۳۳) هنوز هم از تسلی زیادی برخوردار است، در زمانهایی که مرگ، عزیزانمان را که در مسیح هستند می‌گیرد، و نیز «دعای کهانت اعظم» او برای ایمانداران در فصل ۱۷. تعالیم یوحنا در خصوص الوهیت مسیح (۱:‏۱‏-۳، ۱۴؛ ۵:‏۲۲‏-۲۳؛ ۸:‏۵۸؛ ۱۴:‏۸‏-۹؛ ۲۰:‏۲۸ و غیره) در خصوص مقابله با تعالیم غلط برخی فرقه‌ها که عیسی را کمتر از خدای کامل می‌دانند بسیار موثر است.

English


بررسی کتاب مقدس

بررسی عهدجدید


بازگشت به خانۀ فارسی
انجیل یوحنا