کتاب یوئیل


نویسنده: کتاب یوئیل نویسنده‌اش را یوئیل نبی معرفی می‌کند (یوئیل ۱:۱).

تاریخ نگارش: کتاب یوئیل احتمالاً بین ۸۳۵ و ۸۰۰ ق.م. نوشته شد.

هدف نگارش: یهودا که زمینه‌ی این کتاب می‌باشد، به‌واسطه‌ی بلای ملخ ویران شده است. ملخها همه چیز را نابود می‌کنند- زمینهای گندم، تاکستانها، باغها و درختان. یوئیل به شکلی نمادین ملخها را همچون ارتش و لشگر انسانی توصیف می‌کند و تمام اینها را داوری خداوند تلقی می‌کند که بر ضد این امت به خاطر گناهانش واقع شده است. دو واقعه‌ی مهم این کتاب را برجسته می‌گرداند. یکی از آنها حمله‌ی ملخهاست و دیگری ریزش روح. پطرس در اعمال ۲ از تحقق اولیه‌ی این واقعه نوشته که در روز پنطیکاست اتفاق افتاد.

عبارت کلیدی: یوئیل ۱:‏۴، "آنچه ملخهای جَوَنده باقی گذاشتند، ملخهای دونده خوردند؛ آنچه ملخهای دونده باقی گذاشتند، ملخهای جهنده خوردند؛ و آنچه ملخهای جهنده باقی گذاشتند، ملخهای فرو بلعنده خوردند."

یوئیل ۲:‏۲۵، "سالهایی را که ملخها خوردند جبران خواهم کرد، ملخهای دونده و جهنده و فرو بلعنده و جونده، یعنی همان لشکر عظیم من که به میان شما فرستادم."

یوئیل ۲:‏۲۸، "پس از آن، روح خود را بر تمامی بشر فرو خواهم ریخت؛ پسران و دختران شما نبوّت خواهند کرد، پیرانتان خوابها و جوانانتان رؤیاها خواهند دید."

خلاصه: بلای وحشتناک ملخ و سپس خشکسالی سخت سرزمین را فرا گرفت. یوئیل از این واقعیتها به عنوان یک عامل استفاده کرده تا هشدار خود را به یهودا برساند. ارتشهای دشمن سرزمین را همچون بلایای طبیعی فرو خواهند بلعید اگر مردم فوراٌ و کاملاٌ توبه نکنند. یوئیل از تمام مردم و کاهنان سرزمین می‌خواهد که روزه بگیرند و در پی بخشش خدا خود را فروتن سازند. اگر آنها واکنش مثبت نشان دهند، همه‌ی چیزهای مادی تازه خواهد شد و برکات روحانی وارد سرزمین خواهند شد. اما روز خداوند نزدیک است. در این زمان، ملخهای ترسان در مقایسه با گذشته همچون پشه خواهند بود زمانی که تمام امتها داوری خدا را دریافت می‌کنند.

مهمترین درون‌مایه‌ی این کتاب روز خداوند و خشم و داوری اوست. این روزی است که در آن خدا صفاتی همچون خشم، قدرت و قدوسیت خود را آشکار خواهد کرد و این روز برای دشمنانش ترسناک خواهد بود. در فصل نخست، سرزمین یهودا روز خداوند را به لحاظ تاریخی با نزول بلای ملخها تجربه خواهد کرد. فصل ۲:‏۱‏-۱۷ فصلی انتقالی است که در آن یوئیل از استعاره‌ی بلای ملخ و خشکسالی استفاده می‌کند تا دعوت به توبه را تجدید نماید. فصل ۱۸:۲—۲۱:۳ روز خداوند را در چارچوب آخرت‌شناسی شرح می‌دهد و با نبوتهای احیای فیزیکی (۲:‏۲۱‏-۲۷)، احیای روحانی (۲:‏۲۸‏-۳۲) و احیای ملی (۳:‏۱-‏۲۱) دعوت به توبه را پاسخ می‌گوید.

نشانه های پیش‌بینی کننده: هرگاه عهد قدیم از داوری گناه صحبت می‌کند، چه گناه فردی باشد چه ملی، از پیش به بازگشت مسیح اشاره می‌کند. انبیای عهد قدیم دائماً به اسرائیل هشدار می‌دادند که توبه کنند اما حتی بعد از آنکه توبه می‌کردند، توبه‌ی آنها فقط محدود به نگاه داشتن شریعت و اعمال بود. قربانی‌های معبد تنها سایه‌ای از قربانی نهایی بود که یکبار برای همیشه و بر روی صلیب داده شد (عبرانیان ۱۰:۱۰). یوئیل به ما می‌گوید که داوری نهایی خدا که در روز خداوند اتفاق می‌افتد "عظیم است، و بسیار مَهیب؛ کیست که آن را تاب آورَد؟" (یوئیل ۲:‏۱۱). پاسخ این است که ما به تنهایی نمی‌توانیم چنین لحظه‌ای را تحمل کنیم. اما اگر برای کفاره‌ی گناهانمان به مسیح توکل و ایمان داشته باشیم، از روز داوری نخواهیم ترسید.

کاربرد عملی: بدون توبه، داوری سخت، کامل و قطعی خواهد بود. اعتماد و توکل ما نباید بر داشته‌هایمان، بلکه بر خداوند خدایمان باشد. گاهی خدا از طبیعت، غم و اتفاقات متداول استفاده می‌کند تا ما را به خود نزدیکتر کند. اما او بخاطر رحمت و فیضش نقشه‌ی قطعی نجاتمان را فراهم نموده است- عیسی مسیح برای گناهانمان مصلوب شد و گناهان ما را گرفت و بجایش پارسایی و عدالت کامل خود را به ما داد (دوم قرنتیان ۵:‏۲۱). نباید وقت را از دست داد. داوری خدا سریع اتفاق خواهد افتاد، همچون دزد در شب (اول تسالونیکیان ۵:‏۲) و ما باید آماده باشیم. امروز روز نجات است (دوم قرنتیان ۶:‏۲). "خداوند را حینی که یافت می‌شود بجویید، و تا زمانی که نزدیک است او را بخوانید. شریر راههای خود را ترک گوید، و شخص بدکار افکار خویش را؛ به سوی خداوند بازگردد، که بر وی رحم خواهد کرد؛ و به سوی خدایمان بیاید، که او را به‌فراوانی خواهد آمرزید" (اشعیا ۵۵:‏۶-‏۷). ما تنها با پذیرفتن نجات خدا می‌توانیم از خشم او در روز خداوند بگریزیم.

English


بررسی کتاب مقدس

بررسی عهدقدیم


بازگشت به خانۀ فارسی
کتاب یوئیل