کتاب دوم سموئیل


نویسنده: کتاب دوم سموئیل اسمی از نویسنده اش نمی برد. نویسنده نمی تواند سموئیل نبی باشد چون او در اول سموئیل درگذشت. نویسندگان احتمالی عبارتند از ناتان و جاد (1تواریخ 29:‏29).

تاریخ نگارش: در ابتدا کتاب اول و دوم سموئیل یکی بودند. مترجمین سپتواجنت آنها را جدا کردند و ما هم از آن به بعد آن را به صورت مجزا حفظ کردیم. وقایع اول سموئیل حدود صد سال را دربر می گیرند یعنی از 1100 تا 1000 ق.م. وقایع دوم سموئیل 40 سال دیگر را پوشش می دهند. بنابراین تاریخ نگارش باید بعد از 960 ق.م. باشد.

هدف نگارش: کتاب دوم سموئیل گزارش سلطنت داوود پادشاه می باشد. این کتاب عهد خدا با داوود را در زمینه تاریخی آن قرار می دهد.

آیات کلیدی: "خاندان و پادشاهی تو تا ابد نزد من پایدار خواهد بود و تخت سلطنتت جاودانه استوار خواهد ماند." (دوم سموئیل ۷:‏۱۶).

"پادشاه روی خود را پوشانید و به آواز بلند فریاد زد: «ای پسرم اَبشالوم! ای اَبشالوم! ای پسرم! ای پسرم!» " (دوم سموئیل ۱۹:‏۴).

"«خداوند صخرۀ من است، دژ من و رهانندۀ من؛ خدایم صخرۀ من است که در او پناه می‌جویم، سپر من و شاخ‏ نجاتم، قلعۀ بلند من، پناهگاه و منجی‌ام؛ تو مرا از خشونت نجات می‌بخشی. خداوند را که شایان ستایش است، می‌خوانم، و از دشمنانم نجات می‌یابم." (دوم سموئیل ۲۲:‏۲-‏۴).

خلاصه: کتاب دوم سموئیل را می توان به دو بخش اصلی تقسیم کرد- پیروزی های داوود (فصلهای ۱ تا ۱۰) و دردسرهای او (فصلهای ۱۱-‏۲۰). بخش پایانی کتاب (فصلهای ۲۱-‏۲۴) ضمیمه ای فارغ از ترتیب زمانی می باشد که شامل جزئیات بیشتری از سلطنت داوود است.

این کتاب این گونه شروع می شود که داوود خبر درگذشت شائول و پسرانش را دریافت می کند. او زمان سوگواری را اعلان می کند. طولی نکشید که داوود به عنوان پادشاه یهودا تاج گذاری می شود، این در حالی است که ایشبوشت، یکی از پسران بازماندۀ شائول به عنوان پادشاه اسرائیل انتخاب می شود (فصل ۲). یک جنگ داخلی به وجود آمد اما ایشبوشت به قتل می رسد و اسرائیلی ها از داوود می خواهند که بر ایشان نیز سلطنت کند (فصلهای ۴-۵).

داوود پایتخت کشور را از حبرون به اورشلیم تغییر می دهد و بعدها صندوق عهد را به آنجا منتقل می کند (فصلهای ۵-۶). نقشۀ داوود برای ساختن معبد در اورشلیم با مخالفت خدا روبرو می شود؛ خدا در نهایت این چیزها را به داوود وعده می دهد: ۱) داوود پسری خواهد داشت که بعد از او به سلطنت خواهد رسید؛ ۲) پسر داوود معبد را خواهد ساخت؛ ۳) تخت سلطنت نسل داوود تا ابد پابرجا خواهد ماند؛ و ۴) خدا هرگز رحمت خود را از خاندان داوود برنمی گیرد (دوم سموئیل ۷:‏۴-‏۱۶).

داوود اسرائیل را بر بسیاری از ملتهای دشمنی که آنها را احاطه کرده بودند پیروز می گرداند. بعلاوه، او نسبت به خاندان یوناتان رحمت نشان می دهد، به این طریق که مِفیبوشِت، پسر لنگ یوناتان را پذیرفت و به وی پناه داد (فصلهای ۸-۱۰).

سپس داوود سقوط می کنند. او بر زنی زیبا به نام بتشبع شهوت می گیرد، با او مرتکب زنا می شود و سپس باعث قتل شوهرش می شود (فصل ۱۱). زمانی که ناتان نبی با گناه داوود برخورد می کند، داوود اعتراف می کند و خدا با فیض خود او را می بخشد، اما خداوند به داوود می گوید که از خاندان خود او مشکلاتی برخواهد خواست.

مشکلات زمانی می آید که پسر اول داوود، امنون به خواهر ناتنی خود تامار تجاوز می کند. برادر تامار ابشالوم برای تلافی امنون را می کشد. ابشالوم از اورشلیم فرار می کند به جای اینکه با خشم پدرش روبرو شود. بعدها، ابشالوم شورشی بر ضد داوود به راه می اندازد و برخی از همراهان قبلی داوود به این طغیان می پیوندند (فصلهای ۱۵-۱۶). داوود مجبور به ترک اورشلیم می شود و ابشالوم برای مدت کوتاهی به جای او پادشاه می شود. اما این غاصب سرنگون می شود- و –برخلاف خواسته داوود- کشته می شود. داوود بر پسر سقوط کردۀ خود سوگواری می کند.

یک حس ناآرامی در مابقی سلطنت داوود حکمفرما می شود. مردان اسرائیل تهدید می شوند که از یهودا جدا شوند و داوود باید یک شورش دیگر را سرکوب کند (فصل ۲۰).

ضمیمۀ این کتاب شامل اطلاعاتی است دربارۀ خشکسالی در سرزمین به مدت سه سال (فصل ۲۱)، سرود داوود (فصل ۲۲)، گزارشی از غنیمت گرفتن شجاعترین جنگجویان داوود (فصل ۲۳) و سرشماری گناه آلود داوود و بدنبال آن مرض طاعون (فصل ۲۴).

نشانه‌های پیش بینی کننده: خداوند عیسی مسیح را می‌توان در اصل در دو بخش از دوم سموئیل مشاهده کرد. نخست، عهد خدا با داوود، چنانچه در دوم سموئیل ۷:‏۱۶ خلاصه شده است: "خاندان و پادشاهی تو تا ابد نزد من پایدار خواهد بود و تخت سلطنتت جاودانه استوار خواهد ماند." و در لوقا ۱:‏۳-‏۳۳ در کلام فرشته ای که به مریم ظاهر شد تا تولد عیسی را به او نوید دهد نیز تکرار شد: "او بزرگ خواهد بود و پسر خدای متعال خوانده خواهد شد. خداوندْ خدا تخت پادشاهی پدرش داوود را به او عطا خواهد فرمود. او تا ابد بر خاندان یعقوب سلطنت خواهد کرد و پادشاهی او را هرگز زوالی نخواهد بود." مسیح تحقق عهد خدا با داوود است؛ او پسر خداست که از نسل داوود است و تا ابد سلطنت خواهد کرد.

دوم اینکه عیسی در سرود داوود و در پایان زندگی اش دیده می شود (دوم سموئیل ۲۲:‏۲-‏۵۱). او دربارۀ صخره، سنگر و رهاننده، پناهگاه و نجات دهندۀ خود سرود می خواند. عیسی صخرۀ ما (اول قرنتیان ۱۰:‏۴؛ اول پطرس ۲:‏۷-‏۹)، رهانندۀ اسرائیل (رومیان ۱۱:‏۲۵-‏۲۷)، سنگری که به آن "گریخته‌ایم تا امیدی را که پیش روی ما قرار داده شده است، به چنگ گیریم" (عبرانیان ۶:‏۱۸)، و تنها نجات دهندۀ ماست (لوقا ۲:‏۱۱؛ دوم تیموتائوس ۱:‏۱۰).

کاربرد عملی: هر کسی می تواند سقوط کند. حتی مردی مثل داوود که حقیقتاً اشتیاق داشت که خدا را پیروی کند و از خدا برکات فراوانی گرفته بود، در معرض وسوسه قرار گرفت. گناه داوود با بتشبع باید برای همۀ ما به منزلۀ یک هشدار باشد تا از قلب، چشمها و فکر خود محافظت کنیم. مغرور شدن به خاطر بلوغ روحانی و توانایی مان در برابر غلبه بر وسوسه با نیرو و توانایی خودمان اولین قدم به سوی سقوط می باشد (اول قرنتیان ۱۰:‏۱۲).

خدا آنقدر فیاض است که هنگامی که واقعاٌ توبه کنیم حتی فجیعترین گناهان ما را ببخشد. اما شفای زخمی که بخاطر گناه به وجود آمده همواره اثر آن را از بین نمی برد. گناه پیامدهای طبیعی دارد و حتی بعد از آنکه داوود بخشیده شد، از آنچه کاشت درو کرد. پسر او که حاصل زنای او با زن مرد دیگری بود، از او گرفته شد (دوم سموئیل ۱۲:‏۱۴-‏۲۴) و داوود از بدبختی رابطۀ شکسته شده با پدر آسمانی خود رنج کشید (مزامیر ۳۲ و ۵۱). چقدر بهتر است که در وهلۀ اول از گناه دوری کنیم، به جای آنکه بعداً در پی بخشش باشیم!

English

بررسی کتاب مقدس

بررسی عهدقدیم


بازگشت به خانۀ فارسی
کتاب دوم سموئیل