کتاب اول تواریخ


نویسنده: کتاب اول تواریخ اسمی از نویسنده‌ اش نمی برد. بر اساس سنت، کتابهای اول و دوم تواریخ را عزرا نوشته است.

تاریخ نگارش: کتاب اول تواریخ احتمالاً بین ۴۵۰ و ۴۲۵ ق.م. نوشته شد.

هدف نگارش: کتابهای اول و دوم تواریخ عمدتاٌ دارای اطلاعاتی مشابه اول و دوم سموئیل و اول و دوم پادشاهان است. این دو کتاب بیشتر بر جنبۀ کهانت آن دوره تمرکز می‌کند. کتاب اول تواریخ بعد از تبعید نوشته شد تا به کسانی که به اسرائیل بازمی گردند در زمینۀ درک چگونگی پرستش خدا کمک کند. تاریخ بر قلمروی جنوبی، قبایل یهودا، بنیامین و لاوی تمرکز نمود. این قبایل وفاداری بیشتری به خدا داشتند.

آیات کلیدی: اول تواریخ ۱۱:‏۱-‏۲، آنگاه تمامی اسرائیل در حِبرون نزد داوود گرد آمده، گفتند: «اینک ما از گوشت و استخوان تو‌ییم. حتی پیش از این نیز آنگاه که شائول سلطنت می‌کرد، تو بودی که اسرائیل را در جنگهایش رهبری می‌کردی. و یهوه خدایت تو را گفت: "تویی که قوم من اسرائیل را شبانی خواهی کرد، و بر قوم من اسرائیل پیشوا خواهی بود."»

اول تواریخ ۲۱:‏۱۳، "داوود به جاد گفت: «بسیار در تنگی هستم. تمنا آنکه به دست خداوند بیفتم زیرا که رحمتهایش بس عظیم است، اما به دست انسان نیفتم.»

اول تواریخ 29:‏11، "ای خداوند، عظمت و قدرت و جلال و پیروزی و شوکت از آنِ توست، زیرا هرآنچه در آسمان و زمین است متعلق به توست. ای خداوند، پادشاهی از آنِ توست، و تو بر همگان چون سَر متعال هستی."

خلاصه: ۹ فصل نخست کتاب اول تواریخ به فهرستها و نسب نامه ها اختصاص دارد. فهرستها و نسب نامه های دیگر در باقی فصلهای این کتاب پراکنده شده است. در میان آنها، کتاب اول تواریخ، تخت نشینی داوود و کارهایی که بعد از آن انجام داد را ثبت نموده است. کتاب اول تواریخ با به سلطنت رسیدن پسر داوود یعنی سلیمان به عنوان پادشاه اسرائیل پایان می پذیرد. نمای کلی کتاب اول تواریخ بدین قرار است: فصلهای ۱:۱-23:9 — نسب نامه های منتخب؛ فصلهای 24:9-40:12 — ارتقاء داوود؛ فصلهای ۱۳:‏۱-‏۲۰:‏۳۰ — سلطنت داوود.

نشانه‌های پیش بینی کننده: داوود در سرود شکرگزاری اش (اول تواریخ 16:‏33) به زمانی اشاره می کند که خدا خواهد آمد تا "زمین را داوری کند." این آیه متی ۲۵ را پیشگویی می کند، جایی که عیسی زمانی را که برای داوری زمین خواهد آمد توصیف می کند. او از طریق مَثَل ده باکرۀ نادان و قنطارها هشدار می دهد که آنانی که خون مسیح گناهانشان را نپوشانیده، در "تاریکی بیرون" افکنده خواهند شد. او قوم خود را تشویق می کند که آماده باشند زیرا زمانی که بیاید، در روز داوری بره ها را از بزها جدا خواهد کرد.

بخشی از عهد خدا با داوود که در فصل ۱۷ تکرار می شود، به مسیح موعود اشاره دارد که از نسل داوود خواهد بود. آیات ۱۳-‏۱۴ پسری را توصیف می کند که در خانۀ خدا پایدار خواهد بود و تخت سلطنت او تا ابد استوار خواهد ماند. این تنها می تواند به عیسی مسیح اشاره داشته باشد.

کاربرد عملی: نسب نامه هایی مانند آنچه در اول تواریخ آمده، ممکن است بی روح و خسته کننده به نظر برسد، اما آنها به ما یادآوری می کنند که خدا هر یک از فرزندانش را شخصاً می شناسد، حتی شمار موهای سر ما را نیز دارد (متی ۱۰:‏۳۰). می توانیم از این امر آسوده خاطر باشیم که هویت ما و کاری که انجام می دهیم به شکلی جاودانه در ذهن خدا حک شده است. اگر ما به مسیح تعلق داریم، اسامی ما تا ابد در دفتر حیات بره ثبت شده است (مکاشفه ۱۳:‏۸).

خدا به قوم خود و وعده هایش وفادار است. در کتاب اول تواریخ، تحقق وعدۀ خدا به داوود را می بینیم، زمانی که او پادشاه کل اسرائیل می شود (اول تواریخ ۱۱:‏۱-‏۳). ما می توانیم مطمئن باشیم که وعده هایی که خدا به ما داده نیز محقق خواهد شد. او به کسانی که او را پیروی می کنند، با توبه نزد مسیح می آیند و از کلامش اطاعت می کنند، وعدۀ برکت داده است.

اطاعت، برکت و بی اطاعتی داوری به همراه می آورد. کتاب اول تواریخ مانند اول و دوم سموئیل و اول و دوم پادشاهان، شرح الگوی گناه، توبه، بخشش و احیای قوم اسرائیل است. به همین نحو، خدا با صبر با ما رفتار می کند و وقتی با توبۀ حقیقی نزد خدا می رویم، گناهانمان را می بخشد (اول یوحنا ۱:‏۹). ما می توانیم از این امر آسوده خاطر باشیم که او دعاهای حاکی از پشیمانی ما را می شنود، گناهمان را می بخشد، رابطه مان را با خود احیا می کند و ما را در مسیر شادی قرار می دهد.

English

بررسی کتاب مقدس

بررسی عهدقدیم


بازگشت به خانۀ فارسی
کتاب اول تواریخ