به چه کسی باید دعا کنیم، به پدر، به پسر، یا به روح القدس؟



سوال: به چه کسی باید دعا کنیم، به پدر، به پسر، یا به روح القدس؟

جواب:
به بیان ساده، دعا به پدر دعا به پسر دعا به روح القدس، دعا کردن در حق دیگران است. نقش واسط در عهد عتیق متداول بود و می توانیم آن را در افرادی چون ابراهیم، موسی، داوود، سموئیل، حزقیا، ایلیا، ارمیا، حزقیال، و دانیال ببینیم. مسیح در عهد جدید به عنوان شفاعت گر نهایی ما ترسیم شده است، و بدین خاطر، تمام دعای مسیحی تبدیل به شفاعت می شود، زیرا که از طریق مسیح و بوسیله مسیح به خدا تقدیم می شود. عیسی با مرگش روی صلیب، شکاف بین ما و خدا را بست. به خاطر وساطت عیسی، اکنون می توانیم در دعا در حق دیگر مسیحیان یا برای گمشدگان شفاعت کنیم، و از خدا بخواهیم که با درخواستهایشان، مطابق با اراده اش موافقت کند. «زيرا تنها يک خدا هست و بين خدا و آدميان نيز تنها يک واسطه وجود دارد، يعني آن انسان که مسيحْ عيسي است.» (اول تیموتائوس 5:2). «کيست که محکومشان کند؟ مسيحْ عيسي؟ که مرد، بلکه برخيزانيده نيز شد و به‌‌دست راست خداست و براي ما شفاعت مي‌کند؟» (رومیان 34:8).



تمام دعا باید به خدای تثلیث معطوف باشد – پدر، پسر، و روح القدس. کتاب مقدس تعلیم می کند که می توانیم به یکی یا به هر سه دعا کنیم، زیرا هر سه، یک هستند. به پدر، همراه با مزمور نویسس دعا می کنیم، «ای پادشاهم و ای خدایم، به صدای فریادم توجه کن، زیرا به تو دعا می‌کنم» (مزمور 2:5). به عیسای خداوند دعا می کنیم، همانطور که به پدر دعا می کنیم، زیرا آنها یک هستند. دعا به یک عضو از تثلیث، دعا به هر سه است. استیفان، هنگامی که داشت شهید می شد، دعا کرد «ای عیسای خداوند، روح مرا بپذیر!» (اعمال 59:7). همچنین ما باید در نام مسیح دعا کنیم. پولس، ایمانداران افسس را تشویق کرد که «همواره خداي پدر را به نام خداوند ما عيسي مسيح براي همه‌چيز شکر گوييد» (افسسیان 20:5). عیسی به شاگردانش تضمین داد که هر آنچه در نام او درخواست کنند – یعنی در اراده او – به آنها اعطا خواهد شد (یوحنا 16:15، 23:16). مشابهاً به ما گفته شده که به روح القدس و در قوت او دعا کنیم. روح ما را در دعا کردن کمک می کند، حتی زمانی که نمی دانیم چگونه دعا کنیم و چه درخواست کنیم (رومیان 26:8؛ یهودا 20). شاید بهترین راه برای درک نقش تثلیث در دعا این است که به پدر، از طریق (در نام) پسر، بواسطه قوت روح القدس دعا کنیم. هر سه در دعای فرد ایماندار فعالانه شرکت دارند.

به همان اندازه مهم است که خطاب به چه کسی نباید دعا کنیم. برخی مذاهب غیر مسیحی، پیروان خود را تشویق می کنند که به تمام خدایان، خویشاوندان مرده، قدیسین، و ارواح دعا کنند. کاتولیکهای روم آموخته اند که به مریم و قدیسین مختلف دعا کنند. چنین دعاهایی غیر کتاب مقدسی است و در حقیقت توهینی به پدر آسمانی ما هستند. برای درک چرایی آن، تنها لازم است به طبیعت دعا نگاه کنیم. دعا مولفه های مختلفی دارد و اگر تنها به دو تا از آنها نگاه کنیم، یعنی ستایش و شکرگزاری، می بینیم که دعا در جوهره ی خود، پرستش است. وقتی ما خدا را ستایش می کنیم، در واقع داریم او را به خاطر صفاتش و کارش در زندگی مان پرستش می کنیم. وقتی دعاهای شکرگزاری را به خدا تقدیم می کنیم، در واقع داریم نیکویی، رحمت و محبت او به ما را می پرستیم. پرستش، خدا را جلال می دهد، تنها اوست که سزاوار جلال است. مشکلی که با دعا خطاب به کسی جز خدا وجود دارد این است که خدا جلالش را با کسی سهیم نخواهد ساخت. در حقیقت، دعا کردن به کسی یا چیزی به غیر از خدا بت پرستی است. «من یهوه هستم! نام من این است! من جلال خود را به کسی دیگر نخواهم داد، و نه ستایش خویش را به بتهای تراشیده» (اشعیا 8:42).

مولفه های دیگر دعا نظیر توبه، اعتراف، و درخواست نیز اشکالی از پرستش هستند. ما توبه می کنیم و می دانیم که خدا، خدایی بخشنده و مهربان است و راه آمرزش را در قربانی پسرش روی صلیب فراهم کرده است. «او که امين و عادل است، گناهان ما را مي‌آمرزد و از هر نادرستي پاکمان مي‌سازد» (اول یوحنا 9:1) و ما او را بدین خاطر پرستش می کنیم. ما با درخواستها و شفاعتهایمان نزد او می آییم، زیرا می دانیم که او ما را دوست دارد و صدایمان را می شنود، و ما او را به خاطر رحمت و نیکویی او در اینکه راغب است بشنود و پاسخ دهد، پرستش می کنیم. هنگامی که تمام این را ملاحظه می کنیم، به آسانی می تواند دید که دعا کردن به کسی به غیر از خدای تثلیثمان غیر قابل تصور است، زیرا دعا شکلی از پرستش است، و پرستش تنها و تنها برای خداست. به چه کسی باید دعا کینم؟ به خدا. دعا کردن به خدا و تنها او، بسیار مهمتر از این است که به کدام شخص از تثلیث، دعاهایمان را خطاب قرار می دهیم.



بازگشت به خانۀ فارسی



به چه کسی باید دعا کنیم، به پدر، به پسر، یا به روح القدس؟