آیا دعای بی صدا کتاب مقدسی است؟



سوال: آیا دعای بی صدا کتاب مقدسی است؟

جواب:
به بیان ساده، دعای بی صدا، دعا کردن در حق دیگران است. نقش واسط در عهد عتیق متداول بود و می توانیم آن را در افرادی چون ابراهیم، موسی، داوود، سموئیل، حزقیا، ایلیا، ارمیا، حزقیال، و دانیال ببینیم. مسیح در عهد جدید به عنوان شفاعت گر نهایی ما ترسیم شده است، و بدین خاطر، تمام دعای مسیحی تبدیل به شفاعت می شود، زیرا که از طریق مسیح و بوسیله مسیح به خدا تقدیم می شود. عیسی با مرگش روی صلیب، شکاف بین ما و خدا را بست. به خاطر وساطت عیسی، اکنون می توانیم در دعا در حق دیگر مسیحیان یا برای گمشدگان شفاعت کنیم، و از خدا بخواهیم که با درخواستهایشان، مطابق با اراده اش موافقت کند. «زيرا تنها يک خدا هست و بين خدا و آدميان نيز تنها يک واسطه وجود دارد، يعني آن انسان که مسيحْ عيسي است.» (اول تیموتائوس 5:2). «کيست که محکومشان کند؟ مسيحْ عيسي؟ که مرد، بلکه برخيزانيده نيز شد و به‌‌دست راست خداست و براي ما شفاعت مي‌کند؟» (رومیان 34:8).



ممکن است در کتاب مقدس به طور مشخص بی صدا دعا کردن ذکر نشده باشد، اما به این معنا نیست که اعتبارش کمتر از بلند دعا کردن است. خدا به همان آسانی که می تواند سخنانمان را بشنود، می تواند افکارمان را نیز بشنود (مزمور 23:139؛ ارمیا 3:12). عیسی افکار بد فریسیان را دانست (متی 24:12-26؛ لوقا 17:11). هر کاری که می کنیم، هر چیزی که می گوییم، یا هر فکری که می کنیم از خدا پنهان نیست، خدایی که نیازی ندارد سخنانمان را بشنود تا افکارمان را بداند. او به تمام دعاهایی که به سوی او کرده می شود، دسترسی دارد، چه بر زبان آورده شده باشد، چه نباشد.

کتاب مقدس به دعا کردن در پنهان اشاره می کند (متی 6:6). چه تفاوتی بین بلند دعا کردن و بی صدا دعا کردن است، وقتی که خودتان به تنهایی دارید دعا می کنید؟ شرایطی هست که فقط دعای بی صدا مناسب است، مثلاً دعا برای چیزی که فقط بین شما و خداست، دعا برای کسی که در آنجا حضور دارد، و غیره. هیچ ایرادی با بی صدا دعا کردن وجود ندارد، البته تا زمانی که این کار را به خاطر خجالت کشیدن از اینکه در دعا دیده شویم، انجام ندهیم.

شاید بهترین آیه ای که به دعاهای ناگفته اعتبار می بخشد، اول تسالونیکیان 17:5 است که می گوید: «پیوسته دعا کنید.» واضح است که پیوسته دعا کردن نمی تواند به این معنی باشد که باید در تمام اوقات بلند دعا کنیم. بلکه به این معناست که باید به طور ثابت در هشیاری نسبت به خدا باشیم، جاییکه هر فکری را اسیر او سازیم (دوم قرنتیان 5:10) و هر موقعیت، نقشه، ترس، یا نگرانی را به حضور تخت او بیاوریم. بخشی از پیوسته دعا کردن، دعاهایی خواهد بود که بر زبان آورده می شود، نجوا می شود، فریاد زده می شود، با آواز سراییده می شود، و بی صدا گفته می شود، و در آن، پرستش، دادخواست، التماس، و شکرگزاریمان را به خدا معطوف می کنیم.



بازگشت به خانۀ فارسی



آیا دعای بی صدا کتاب مقدسی است؟