آیا برای یک مسیحی صحیح است که به موسیقی دنیوی (سکولار) گوش دهد؟


سوال: آیا برای یک مسیحی صحیح است که به موسیقی دنیوی (سکولار) گوش دهد؟

جواب:
بسیاری از مسیحیان با این پرسش کلنجار می روند. بسیاری از موسیقیدان های دنیوی (سکولار) بی اندازه ماهر هستند. موزیک دنیوی می تواند خیلی سرگرم کننده باشد. آهنگهای دنیوی بسیاری وجود دارد که ملودی های گیرا، پیامهای مثبت و اندیشه های ژرفی دارند. سه فاکتور اصلی وجود دارند که به کمک آنها می توانیم تعیین کنیم که آیا به موسیقی دنیوی گوش دهیم یا ندهیم: 1) مقصود موسیقی، 2) سبک موسیقی، و 3) محتوای متن آهنگ.

1) مقصود موسیقی: آیا موسیقی اساساً تنها برای پرستش ایجاد شده، یا اینکه همچنین خدا منظور داشت که موسیقی سرگرم کننده یا آرامش بخش نیز باشد. مشهورترین موسیقی دان کتاب مقدس، یعنی داوود پادشاه، اساساً موسیقی را برای مقصود پرستیدن خدا بکار برد (نگاه کنید به مزمور 1:4؛ 1:6، 54، 55؛ 1:61؛ 1:67؛ 1:76). اما وقتی که شائول پادشاه تحت آزار روح پلید قرار گرفت، او داوود را فراخواند تا برای آرامش و تسلی او چنگ بنوازد (اول سموئیل 14:16-23). اسرائیلی ها همچنین از ابزارهای موسیقی برای هشدار خطر استفاده می کردند (نحمیا 20:4) و برای غافل گیر کردن دشمنانشان (داوران 16:7-22). در عهد جدید، پولس رسول مسیحیان را می آموزد که یکدیگر را با موسیقی دلگرم کنید: "با مزامير، سرودها و نغمه‌هايي که از روح است با يکديگر گفتگو کنيد" (افسسیان 19:5). بنابراین در حالیکه مقصود اصلی و اولیه ی موسیقی به نظر پرستش می باشد، اما کتاب مقدس قطعاً استفاده های دیگر از موسیقی را روا می دارد.

2) سبک موسیقی. متاسفانه موضوع سبکهای موسیقی می تواند در میان مسیحیان خیلی تفرقه انداز باشد. مسیحیانی وجود دارند که با یکدندگی اصرار دارند که هیچ ساز موسیقی ای نباید استفاده شود. مسیحیانی وجود دارند که تنها تمایل به سراییدن سرودهای "قدیمی" دارند. مسیحیانی وجود دارند که موسیقی امروزی و با ضرب آهنگ بیشتر را می خواهند. مسیحیانی وجود دارند که ادعا می کنند در محیط کنسرت راک به بهترین نحو می توانند پرستش کنند. برخی از مسیحیان به جای اینکه این تفاوتها را به عنوان ترجیحات شخصی و تمایزات فرهنگی تشخیص دهند، اعلام می کنند که سبک ترجیحی شان باید فقط از نوع "کتاب مقدسی" باشد و اعلام می کنند که دیگر اشکال موسیقی ناسالم، نامقدس، یا حتی شیطانی است.

کتاب مقدس هیچ جایی هیچ سبک بخصوصی از موسیقی را محکوم نمی کند. کتاب مقدس هیچ جایی هیچ سبک خاصی از موسیقی را نامقدس قلمداد نمی کند. کتاب مقدس به انواع بیشماری از سازهای زهی و بادی اشاره می کند. هرچند که کتاب مقدس به طور خاص اشاره به سازهای درام نمی کند، اما به سازهای ضربی دیگر اشاره می کند (مزمور 25:68؛ عزرا 10:3). تقریباً تمام اشکال موسیقی امروزی گونه ها یا ترکیباتی از همان نوع سازهای موسیقی هستند که با سرعتهای متفاوتی یا با شدت بیشتری نواخته می شوند. هیچ مبنای کتاب مقدسی وجود ندارد که سبک خاصی از موسیقی، نامقدس یا خارج از اراده خدا اعلام شود.

3) محتوای متن. از آنجاییکه نه قصد موسیقی و نه سبک آن تعیین نمی کند که آیا مسیحیان صحیح است به موسیقی دنیوی (سکولار) گوش بدهند، محتوای متن حتماً باید مورد توجه قرار گیرند. فیلیپیان 8:4 راهنمایی است عالی برای متن ترانه ها، هر چند که به طور خاص این آیه درباره موسیقی صحبت نمی کند: "در پايان، اي برادران، هر‌‌آنچه راست است، هر‌‌آنچه والاست، هر‌‌آنچه درست است، هر‌‌آنچه پاک است، هر‌‌آنچه دوست‌داشتني و هر‌‌آنچه ستودني است، بدان بينديشيد. اگر چيزي عالي است و شايان ستايش، در آن تأمل کنيد." اگر باید درباره چنین چیزهایی تامل کنیم، مطمئناً آنها شامل چیزهایی نیز می شوند که از طریق موسیقی و متن آهنگ وارد افکارمان کنیم. آیا متن های موسیقی دنیوی می توانند راست، والا، درست، پاک، دوست داشتنی، ستودنی، عالی، و شایان ستایش باشند؟ اگر چنین است، هیچ ایرادی ندارد که شخص مسیحی به یک موسیقی دنیوی با آن خصوصیات گوش دهد.

اما خیلی از موسیقی های دنیوی مطابق با استاندارد فیلیپیان 8:4 نیستند. موسیقی دنیوی اغلب مروج بی عفتی و خشونت است و در عین حال، پاکی و راستی را کوچک می شمارد. اگر موسیقی ای چیزی را جلال دهد که بر ضد خداست، شخص مسیحی نباید به آن گوش دهد. اما موسیقی های دنیوی زیادی وجود دارند که اشاره ای به خدا در آن نشده، اما با این حال حامی ارزشهای خداپسندانه نظیر صداقت، پاکی و راستی هستند. اگر یک موسیقی عاشقانه ترویج دهنده تقدس ازدواج و یا پاکی عشق حقیقی باشد، با وجود اینکه اشاره ای به خدا یا کتاب مقدس در آن نشده باشد، با این حال می توان به آن گوش کرد و از آن لذت برد.

هر آنچه که شخص اجازه می دهد که ذهنش را مشغول کند، دیر یا زود، بر گفتار و کردار او تاثیر می گذارد و بر آن حاکم می شود. این فرض مقدمی است که پشت آیاتی نظیر فیلیپیان 8:4 و کولسیان 2:3، 5 وجود دارد: ایجاد الگوهای فکری سالم و بی خطر. دوم قرنتیان 5:10 می گوید که ما باید "هر انديشه‌اي را به اطاعت از مسيح اسير سازيم." این آیات از کتاب مقدس، تصویری روشن می دهد که به چه نوع موسیقی هایی نباید گوش دهیم.

بدیهی است که بهترین نوع موسیقی، موسیقی ای است که خدا را ستایش کند و جلال دهد. موسیقی دانهای مسیحی با استعدادی تقریباً در هر سبک موسیقی مشغول به کار هستند، از کلاسیک گرفته تا راک و رپ و رگی. چیز ذاتاً اشتباهی با هیچ سبک بخصوصی از موسیقی وجود ندارد. این متن آهنگ است که تعیین می کند که یک آهنگ "پذیرفتنی" است که مسیحیان گوش بدهند یا خیر. اگر هر چیزی شما را به این سوق می دهد که فکر می کنید خدا را جلال نمی دهد، باید از آن دوری جست.

English
بازگشت به خانۀ فارسی
آیا برای یک مسیحی صحیح است که به موسیقی دنیوی (سکولار) گوش دهد؟