چه موانعی برای دعای پرقوت وجود دارد؟



سوال: چه موانعی برای دعای پرقوت وجود دارد؟

جواب:
به بیان ساده، موانع دعا، دعا کردن در حق دیگران است. نقش واسط در عهد عتیق متداول بود و می توانیم آن را در افرادی چون ابراهیم، موسی، داوود، سموئیل، حزقیا، ایلیا، ارمیا، حزقیال، و دانیال ببینیم. مسیح در عهد جدید به عنوان شفاعت گر نهایی ما ترسیم شده است، و بدین خاطر، تمام دعای مسیحی تبدیل به شفاعت می شود، زیرا که از طریق مسیح و بوسیله مسیح به خدا تقدیم می شود. عیسی با مرگش روی صلیب، شکاف بین ما و خدا را بست. به خاطر وساطت عیسی، اکنون می توانیم در دعا در حق دیگر مسیحیان یا برای گمشدگان شفاعت کنیم، و از خدا بخواهیم که با درخواستهایشان، مطابق با اراده اش موافقت کند. «زيرا تنها يک خدا هست و بين خدا و آدميان نيز تنها يک واسطه وجود دارد، يعني آن انسان که مسيحْ عيسي است.» (اول تیموتائوس 5:2). «کيست که محکومشان کند؟ مسيحْ عيسي؟ که مرد، بلکه برخيزانيده نيز شد و به‌‌دست راست خداست و براي ما شفاعت مي‌کند؟» (رومیان 34:8).



روشنترین مانع برای دعای اثربخش این است که در قلب شخص دعا کننده، گناه اعتراف نشده وجود داشته باشد. از آنجاییکه خدا قدوس است، هنگامیکه با گناه اعتراف نشده به حضور او می آییم، حصاری بین او و ما قرار دارد. «بلکه تقصیرات شما، میان شما و خدایتان جدایی افکنده است، و گناهانتان روی او را از شما نهان ساخته است تا نشنود» (اشعیا 2:59). داوود نیز همین نظر را داشت و از روی تجربه دانست که خدا از کسانی که سعی می کنند گناه خود را پنهان کنند، دور است: «اگر بدی را در دل خود منظور می‌داشتم، خداوندگار نمی‌شنید» (مزمور 18:66).

کتاب مقدس به جنبه های مختلف گناه اشاره می کند که مانع دعای اثربخش هستند. نخست، وقتی که به جای زندگی در روح، مطابق با جسممان زندگی می کنیم، تمایلمان به دعا کردن و توانایی مان به ارتباط اثربخش با خدا باز داشته می شود. اگرچه ما وقتی تولد تازه یافته ایم، طبیعت جدیدی دریافت می کنیم، اما این طبیعت جدید هنوز در جسم کهنه ما سکونت می کند، و این «خیمه ی» کهنه، فاسد و گناه آلود است. جسم می تواند اعمال، نگرشها، و انگیزه هایمان را تحت کنترل قرار دهد، مگر اینکه سختکوشانه «اعمال گناه‌آلود بدن را بکُشيم» (رومیان 13:8) و در رابطه ای درست با خدا تحت هدایت روح قرار بگیریم. تنها آن موقع است که قادر خواهیم بود در پیوند و مشارکت نزدیک با او دعا کنیم.

یک طریقی که زندگی در جسم خودش را آشکار می کند، در خودخواهی است، که مانع دیگری برای دعای اثربخش است. وقتی دعاهایمان با انگیزه های خودخواهانه است و برای چیزهایی که خودمان می خواهیم از خدا در خواست می کنیم و نه چیزهایی که او می خواهد، انگیزه هایمان مانع دعاهایمان می شود. «اين است اطميناني که در حضور او داريم که هر‌‌گاه چيزي بر طبق اراده وي درخواست کنيم، اجابت مي‌کند» (اول یوحنا 14:5). درخواست کردن مطابق با اراده خدا یعنی تسلیم بودن به هر آنچه اراده او خواهد بود. عیسی باید الگوی ما در دعا باشد، همینطور باید الگوی ما در هر چیزی باشد. او همیشه در اراده پدرش دعا کرد: «اي پدر، اگر اراده توست، اين جام را از من دور کن؛ اما نه خواست من بلکه اراده تو انجام شود» (لوقا 42:22). دعاهای خودخواهانه همیشه دعاهایی هستند که به قصد خشنود ساختن تمایلات خودخواهانه ما هستند، و ما نباید انتظار داشته باشیم که خدا به چنین دعاهایی پاسخ دهد. «آنگاه نيز که درخواست مي‌کنيد، نمي‌يابيد، زيرا با نيت بد درخواست مي‌کنيد تا صرف هوسرانيهاي خود کنيد» (یعقوب 3:4).

زندگی مطابق با تمایلات خودخواهانه و نفسانی نیز مانع دعاهایمان می شود زیرا موجب سختدلی نسبت به دیگران می شود. اگر ما نسبت به نیازهای دیگران بی تفاوت باشیم، می توانیم انتظار داشته باشیم که خدا نیز نسبت به نیازهای ما بی تفاوت باشد. وقتی در دعا به نزد خدا می رویم، اولین توجه و دغدغه ما باید اراده ی او باشد. دومین توجه ما باید نیازهای دیگران باشد. این از این فهم نشات می گیرد که ما باید دیگران را بهتر از خود بدانیم و علایق دیگران را بالاتر از علایق خود در نظر بگیریم (فیلیپیان 3:2-4).

یک مانع بزرگ برای دعای اثربخش، روحیه ی عدم بخشش نسبت به دیگران است. وقتی که از بخشیدن دیگران امتناع می ورزیم، ریشه تلخی در قلبهایمان رشد می کند و دعاهایمان را خفه می کند. چطور می توانیم انتظار داشته باشیم که خدا برکتش را بر ما گناهکاران نالایق بریزد، اگر ما نسبت به دیگران تلخی و نفرت داشته باشیم؟ این اصل به زیبایی در مثل خادم بی گذشت در متی 18:23-35 به تصویر کشیده شده است. این داستان تعلیم می دهد که خدا ما را که بدهی ما را که بی نهایت زیاد بوده (گناهمان) را بخشیده است، و از ما انتظار دارد که دیگران را ببخشاییم، درست همانطور که بخشیده شده ایم. امنتاع از این امر، باعث خواهد شد که دعاهایمان باز داشته شود.

مانع بزرگ دیگری برای دعای اثربخش، بی ایمانی و شک است. البته این بدان معنا نیست آنگونه که برخی اظهار می داند، که چون به حضور خدا می آییم، یقین بداریم که او با درخواستهایمان موافقت خواهد کرد، و در واقع خدا به نوعی مجبور است که چنین کند. دعای بدون شک، به معنای دعا کردن در عقیده محکم و فهم شخصیت خدا، طبیعت خدا و انگیزه های اوست. «و بدون ايمان ممکن نيست بتوان خدا را خشنود ساخت، زيرا هر‌که به او نزديک مي‌شود، بايد ايمان داشته باشد که او هست و جويندگان خود را پاداش مي‌دهد» (عبرانیان 6:11). هنگامی که در دعا نزد خدا می آییم، اما به شخصیت، وعده ها و قصد او شک داریم، شدیداً به او توهین می کنیم. اطمینان ما باید در توانایی او باشد که قادر است هر درخواست ما را که مطابق با اراده و قصد او برای زندگی ماست، براورده سازد. ما باید با این درک دعا کنیم که هر آنچه او قصد می کند، بهترین حالت ممکن است. «امّا با ايمان درخواست کند و هيچ ترديد به خود راه ندهد، زيرا کسي که ترديد دارد، چون موج درياست که با وزش باد به هر‌‌سو رانده مي‌شود. چنين‌کس نپندارد که از خداوند چيزي خواهد يافت.» (یعقوب 6:1-7).

آخرین مورد اینکه اختلاف و نزاع در خانه، مانعی حتمی در دعا است. پطرس به طور خاص، این را به عنوان مانع برای دعاهای شوهری ذکر می کند که نسبت به زنش رفتار دیندارانه ای ندارد. «به همين‌‌سان، شما نيز اي شوهران، در زندگي با همسرانتان با‌ملاحظه باشيد و با آنان چون جنس ظريفتر با احترام رفتار کنيد، چرا‌که همپاي شما وارث هديه سخاوتمندانه حياتند، مبادا دعاهايتان مستجاب نشود» (اول پطرس 7:3). جاییکه نزاع شدیدی در روابط خانوادگی وجود دارد و سر خانواده رفتاری را که پطرس ذکر می کند را نشان نمی دهد، مانع دعای شوهر با خدا می شود. به همین نحو، زنان باید اصول کتاب مقدسی تسلیم بودن به شوهرانشان را تبعیت کنند، اگر می خواهند که دعاهای خودشان باز داشته نشود (افسسیان 22:5-24).

خوشبختانه با تمام این موانع دعا می توان یکباره کنار آمد، وقتی که با دعای اعتراف و توبه نزد خدا می آییم. در اول یوحنا 9:1 به ما این اطمینان داده شده که «اگر به گناهان خود اعتراف کنيم، او که امين و عادل است، گناهان ما را مي‌آمرزد و از هر نادرستي پاکمان مي‌سازد.» وقتی این کار را انجام دادیم، ارتباط باز و شفاف با خدا لذت می بریم، و نه تنها دعاهایمان شنیده و جواب داده خواهد شد، بلکه ما نیز از حس شادی عمیقی پر خواهیم شد.



بازگشت به خانۀ فارسی



چه موانعی برای دعای پرقوت وجود دارد؟