چه اتصالی بین دعا و روزه وجود دارد؟



سوال: چه اتصالی بین دعا و روزه وجود دارد؟

جواب:
به بیان ساده، دعا و روزه گرفتن، دعا کردن در حق دیگران است. نقش واسط در عهد عتیق متداول بود و می توانیم آن را در افرادی چون ابراهیم، موسی، داوود، سموئیل، حزقیا، ایلیا، ارمیا، حزقیال، و دانیال ببینیم. مسیح در عهد جدید به عنوان شفاعت گر نهایی ما ترسیم شده است، و بدین خاطر، تمام دعای مسیحی تبدیل به شفاعت می شود، زیرا که از طریق مسیح و بوسیله مسیح به خدا تقدیم می شود. عیسی با مرگش روی صلیب، شکاف بین ما و خدا را بست. به خاطر وساطت عیسی، اکنون می توانیم در دعا در حق دیگر مسیحیان یا برای گمشدگان شفاعت کنیم، و از خدا بخواهیم که با درخواستهایشان، مطابق با اراده اش موافقت کند. «زيرا تنها يک خدا هست و بين خدا و آدميان نيز تنها يک واسطه وجود دارد، يعني آن انسان که مسيحْ عيسي است.» (اول تیموتائوس 5:2). «کيست که محکومشان کند؟ مسيحْ عيسي؟ که مرد، بلکه برخيزانيده نيز شد و به‌‌دست راست خداست و براي ما شفاعت مي‌کند؟» (رومیان 34:8).



اگرچه اتصال بین دعا و روزه گرفتن، مشخصاً در کلام خدا تشریح نشده است، اما به نظر می رسد که ریسمانی بین این دو، در تمام موارد دعا و روزه ی ذکر شده در کتاب مقدس وجود دارد. در عهد عتیق، به نظر می رسد که روزه گرفتن، نوعی حس نیاز و وابستگی، و یا درماندگی شدید در مواجهه با مصیبتِ پیش آمده یا قریب الوقوع باشد. در عهد عتیق، دعا و روزه در زمانهای عذاداری، توبه و یا نیاز عمیق روحانی با هم ترکیب می شدند.

فصل اول نحمیا شرح می دهد که نحمیا در روزه و دعا بود، چرا که به خاطر شنیدن خبر ویرانی اورشلیم، شدیداً اندوهگین شده بود.

او روزهای بسیار با اشکها، روزه ، اعتراف به عوض قوم خود، طلب رحمت از خدا در دعا بود. آنقدر نگرانیهای او شدید بود که تقریباً غیر قابل تصور بود که او می توانست در وسط دعا استراحتی کند تا چیزی بخورد و بیاشامد. خرابی ای که بر اورشلیم وارد آمد نیز دانیال را برانگیخت تا حالت مشابهی را داشته باشد: «پس روی خود را به سوی خداوندگارْ خدا متوجه ساختم تا با دعا و التماس و روزه و پلاس و خاکستر مسئلت نمایم» (دانیال 3:9). دانیال همانند نحمیا در روزه و دعا بود تا خدا بر قوم رحم کند، و گفت «ما گناه کرده و عِصیان ورزیده‌ایم؛ شرارت پیشه کرده و سرکشی نموده‌ایم و از فرمانها و قوانین تو روی گردانیده‌ایم» (آیه 5).

در موارد متعددی در عهد عتیق، روزه با دعای شفاعتی همراه شده است. داوود برای فرزند مریضش در دعا و روزه بود (دوم سموئیل 6:12)، و با شفاعت خالصانه در حضور خداوند اشک ریخت (آیات 21-22). استر از مردخای و یهودیان مصرانه خواست که برای او در روزه باشند زیرا که قصد داشت در پیشگاه شوهرش، پادشاه ظاهر شود (استر 16:4). واضح است که روزه و درخواست رابطه تنگاتنگی با هم دارند.

مواردی از دعا و روزه در عهد جدید وجود دارد، اما با توبه یا اعتراف همراه نیستند. حنای نبیه هيچگاه معبد را ترک نمي‌کرد، بلکه شبانه‌روز، با روزه و دعا به عبادت مشغول بود (لوقا 37:2). در سن 84 سالگی، دعا و روزه ی او بخشی از خدمت او به خداوند در معبد بود و در عین حال منتظر منجی موعود اسرائیل بود. همچنین در عهد جدید، کلیسای انطاکیه هنگامی که روح القدس با ایشان درباره ماموریت فرستادن شائول و برنابا برای کار خداوند صحبت کرد، در روزه همراه با پرستش بودند. در آن زمان، آنها در دعا و روزه بودند و دستشان را بر آن دو مرد گذاشتند و آنها را فرستادند. در اینجا نمونه هایی از دعا و روزه می بینیم که اجزایی از پرستش خداوند و طلبیدن لطف و توجه او است. اما هیچ جایی اشاره ای وجود ندارد که اگر دعا با روزه همراه شود، خدا با رغبت بیشتری به دعاها پاسخ می دهد. بلکه در عوض، روزه در کنار دعا، به نظر می رسد که بر خلوص اشخاصی که دارند دعا می کنند دلالت دارد و حالت بحرانی اوضاعی که در آن هستند را نشان می دهد.

یک چیز واضح است: الهیات روزه، الهیات ارجحیتهاست که در آن به ایمانداران فرصت داده شده تا خودشان را به طور شدید و پیوسته به خداوند و به مسائل روحانی وقف کنند. این وقف با خودداری کردن برای مدتی کوتاه از چیزهای معمول و خوب مثل غذا و نوشیدنی ابراز می شود تا از زمانی برای مشارکت بی وقفه با پدرمان لذت ببریم. «به خون عيسي اين اطمينان را داريم که به مکان اقدس داخل شويم» (عبرانیان 19:10)، چه در روزه باشیم، چه بدون روزه، این اطمینانی که داریم، یکی از دلپذیرترین «چیزهای بهتری» است که در مسیح از آن ماست. دعا و روزه نباید برای ما یک بار یا یک وظیفه باشد، بلکه در عوض باید جشن نیکویی و رحمت خدا به فرزندانش باشد.





بازگشت به خانۀ فارسی



چه اتصالی بین دعا و روزه وجود دارد؟