آیا ابدیت در جهنم، مجازات منصفانه ای برای گناه است؟ چرا؟



سوال: آیا ابدیت در جهنم، مجازات منصفانه ای برای گناه است؟ چرا؟

جواب:
این مسئله ای است که بسیاری از افراد را که درک کامل از سه چیز ندارند، به زحمت می اندازد: از ذات خدا، از ذات انسان، و از ذات گناه. ذات خدا مفهومی است که درک آن برای ما انسانهای گناه آلود و سقوط کرده دشوار است. ما گرایش داریم که خدا را همچون وجودی مهربان و رحیم ببینیم که محبت او بر دیگر صفات او سایه می افکند و غالب می شود. البته که خدا بامحبت، مهربان، و رحیم است، اما او در وهله نخست و مهمتر از همه، خدایی قدوس و عادل است. او آنقدر قدوس است که نمی تواند با گناه سازش کند. او خدایی است که خشم او شخص شریر و نامطیع را می سوزاند (اشعیا 25:5؛ هوشع 5:8؛ زکریا 3:10). او نه تنها خدایی است بامحبت، بلکه او خودش محبت است! اما کتاب مقدس همچنین به ما می گوید که او از هر نوع گناهی نفرت دارد (امثال 16:6-19). و در عین حال که او رحیم است، محدودیتهایی در رحمت او وجود دارد. "خداوند را حینی که یافت می‌شود بجویید، و تا زمانی که نزدیک است او را بخوانید. شریر راههای خود را ترک گوید، و شخص بدکار افکار خویش را؛ به سوی خداوند بازگردد، که بر وی رحم خواهد کرد؛ و به سوی خدایمان بیاید، که او را به‌فراوانی خواهد آمرزید." (اشعیا 6:55-7).

بشریت بوسیله گناه فاسد شده است، و گناه همیشه مستقیماً بر ضد خداست. هنگامی که داود مرتکب زنا با بت‌شبع شد و اوریا را به قتل رساند، با دعای جالبی پاسخ داد: "به تو و به تو تنها گناه ورزيده، و در نظر تو اين بدي را كرده ام..." (مزمور 4:51). از آنجاییکه داود به بت‌شبع و اوریا گناه کرد، پس چطور می توانست ادعا کند که تنها به خدا گناه وریده است؟ داود درک کرد که گناه به تمامی اساساً بر ضد خداست. خدا وجودی ابدی و نامتناهی است (مزمور 2:90). در نتیجه، گناه به تمامی مستلزم مجازاتی ابدی است. ما با گناهمان به شخصیت نامحدود، کامل، و قدوس خدا توهین می کنیم. اگرچه از نظر افکار محدودمان، گناه ما محدود به زمان است، اما از نظر خدایی که در خارج از بعد زمان است، گناه که خدا از آن نفرت دارد، ادامه دار است. گناهمان تا ابد در پیش اوست و باید تا ابد مجازات شود تا عدالت قدوس او به جا آورده شود.

هیچ کسی این موضوع را بهتر از کسی که در جهنم است درک نمی کند. نمونه کاملی از این موضوع، حکایت ایلعازر و مرد ثروتمند است. هر دو مردند، و مرد ثروتمند به جهنم رفت، درحالیکه ایلعازر به فردوس رفت (لوقا 16). البته مرد ثروتمند آگاه بود که گناهان او تنها در طول عمر او انجام شده بود. اما جالب است که او هرگز نمی گوید "چطور سر از اینجا در آوردم؟" این سوال هرگز در جهنم پرسیده نمی شود. او نمی گوید که "آیا واقعاً مستحق این بودم؟ آیا فکر نمی کنی که یک کم بیش از حد است؟ یک کم فراتر از حد معمول است؟" او تنها درخواست می کند که کسی به سوی برادرانش برود که هنوز زنده هستند و سرنوشت او را به آنان هشدار دهد.

هر گناهکاری در جهنم، همانند آن مرد ثروتمند درک کاملی دارد از اینکه مستحق است آنجا باشد. هر گناهکاری آگاهی و هشیاری کامل و وجدان حساسی دارد که در جهنم، زجردهنده ی خودش می شود. این تجربه ی زجر در جهنم است که شخص تماماً از گناه خود آگاه است و وجدانش بی وقفه و بی رحمانه او را متهم می کند، بدون اینکه حتی برای یک لحظه از آن خلاص شود. احساس تقصیر گناه، شرم و ازخود بیزاری دائمی را به بار خواهد آورد. مرد ثروتمند دانست که مجازات ابدی برای یک عمر گناه، عادلانه و مستحقش بود. به این دلیل بود که هرگز اعتراض نکرد یا سوال نکرد که چرا در جهنم است.

واقعیات لعنت ابدی، جهنم ابدی، و مجازات ابدی هولناک و آشفته کننده است. اما خوب است که حقیقتاً وحشت کنیم. هرچند که این به نظر دلخراش و ناخوشایند می آید، اما خبر خوشی وجود دارد. خدا ما را دوست می دارد (یوحنا 16:3) و می خواهد ما را از جهنم نجات دهد (دوم پطرس 9:3). اما از آنجاییکه خدا همچنین عادل و با انصاف است، نمی تواند گناه را بی جزا بگذارد. کسی باید این جزا را پرداخت کند. خدا در رحمت و محبت عظیم خود خودش پرداخت جریمه ی گناهمان را فراهم آورد. او پسر خود، عیسی مسیح را فرستاد تا تاوان گناهمان را با مرگش روی صلیب به عوض ما، بپردازد. مرگ عیسی، مرگ نامحدود و بی انتهایی بود، زیرا او خدای نامتناهی و انسان نامتناهی است، که بهای گناه نامتناهی ما را پرداخت کرد، تا ما محبور نباشیم که آن را در جهنم تا به ابد پرداخت کنیم (دوم قرنتیان 21:5). اگر ما به گناهمان اعتراف کنیم و ایمانمان را بر مسیح قرار دهیم، و بر اساس قربانی مسیح، از خدا طلب آمرزش کنیم، نجات می یابیم و آمرزیده و پاک می شویم و خانه ای ابدی در آسمان به ما وعده داده شده است. خدا آنقدر ما را دوست داشت که طریق نجات را برایمان مهیا کرد، اما اگر ما هدیه ی حیات جاویدان او را رد کنیم، با عواقب ابدی این تصمیم مواجه خواهیم شد.



بازگشت به خانۀ فارسی



آیا ابدیت در جهنم، مجازات منصفانه ای برای گناه است؟ چرا؟