کتاب مقدس درباره دروغ چه می گوید؟


سوال: کتاب مقدس درباره دروغ چه می گوید؟

جواب:
تفاوتی است بین نوع غروری که خدا از آن متنفر است (امثال 13:8)، و نوع غروری که هنگام خوب انجام دادن یک کار داریم. نوع غروری که ریشه در عدالت شخصی دارد گناه است، و خدا از آن متنفر است زیرا مانعی برای جستن اوست. مزمور 4:10 شرح می دهد که افراد مغرور آنقدر مشغول خودشان هستند که افکارشان از خدا دور است: "شريران در غرور خود به خداوند توجّه ندارند، و در فکر ايشان، خدا جايي ندارد!" این نوع غرور متکبرانه بر خلاف روح فروتنی است که خدا می جوید: "خوشا‌‌به‌‌حال فقيرانِ در روح، زيرا پادشاهي آسمان از آن ايشان است" (متی 3:5). "فقیران در روح" کسانی هستند که به ورشکستگی کامل روحانی خود واقف هستند و ناتوان از اینکه جدا از فیض الهی نزد خدا بیایند. در طرف دیگر، مغروران آنقدر بواسطه غرورشان کور هستند که فکر می کنند نیازی به خدا ندارند یا بدتر آنکه خدا باید آنها را بپذیرد زیرا آنها شایستگی پذیرش خدا را دارند.

در سراسر کتاب مقدس درباره پیامدهای غرور به ما گفته شده است. امثال 18:16-19 به ما می گوید که "غرور پیشروِ نابودی است، و دل متکبر پیشروِ لغزش. افتادگی با افتادگان، بِه از تقسیم غنیمت با متکبران." شیطان به خاطر غرور از آسمان بیرون افکنده شد (اشعیا 12:14-15). او بی پروایی خودخواهانه ای داشت در تلاش بر اینکه جای خدا، آن حاکم بحق جهان را بگیرد. اما شیطان در داوری نهایی خدا به جهنم افکنده خواهد شد. برای آنانیکه در مبارزه طلبی بر ضد خدا بلند می شوند، چیزی جز مصیبت و فاجعه پیش رویشان نیست (اشعیا 22:14).

غرور بسیاری از مردم را از پذیرش عیسی مسیح به عنوان نجات دهنده باز داشته است. تصدیق گناه و اعتراف به اینکه ما به قوت خودمان نمی توانیم هیچ کاری برای کسب حیات ابدی انجام دهیم، سنگ لغزشی دائمی است برای افراد مغرور. ما نباید به خودم ببالیم؛ اگر ما می خواهیم ببالیم، پس باید جلال خدا را اعلام کنیم. آنچه ما درباره خودمان می گوییم هیچ ارزشی در کار خدا ندارد. آنچه خدا درباره ی ما می گوید است که تفاوت ایجاد می کند (دوم قرنتیان 18:10).

چرا غرور اینقدر گناه آلود است؟ غرور به منزله ی دادن اعتبار به خودمان برای چیزی است که خدا انجام داده است. غرور جلالی را که تنها از آن خداست می گیرد و برای خودمان نگاه می دارد. غرور اساساً پرستش خویشتن است. هر کاری که در این جهان به انجام می رسانیم میسر نمی شد اگر خدا ما را برای انجام آن توانمند نمی کرد و پایدار نگاه نمی داشت. "چه داري که به تو بخشيده نشده باشد؟ و اگر به تو بخشيده شده است، پس چرا چنان فخر مي‌کني که گويي چنين نيست؟" (اول قرنتیان 7:4). به این خاطر است که ما خدا را جلال می دهیم – او تنها سزاوار آن است.

English
بازگشت به خانۀ فارسی
کتاب مقدس درباره دروغ چه می گوید؟