کتاب مقدس درباره تنبلی چه می گوید؟


سوال: کتاب مقدس درباره تنبلی چه می گوید؟

جواب:
قانون اول حرکت نیوتون می گوید که جسم در حال حرکت تمایل دارد که به حرکت خودش ادامه دهد، و یک جسم ساکن تمایل دارد که ساکن باقی بماند. این قانون برای مردم نیز کاربرد دارد. در حالیکه برخی از افراد ذاتاً تمایل به کامل کردن پروژه ها را دارند، دیگران بی میل و بی تفاوت هستند و نیاز به انگیزه و محرک دارند تا بر اینرسی و ساکن بودنشان چیره شوند. تنبلی برای برخی از افراد یک سبک زندگی است، و البته وسوسه ای است برای همه. اما کتاب مقدس در این باره شفاف است که از آنجاییکه خداوند کار را برای انسان مقدر فرموده است، تنبلی گناه است. "کاهِلا?! نزد مورچه برو، و به راههایش بیَندیش و حکمت بیاموز!" (امثال 6:6).

کتاب مقدس درباره تنبلی بسیار سخن گفته است. خصوصاً امثال پر است از حکمت در خصوص تنبلی و هشدار به آدمهای تنبل. امثال به ما می گوید که شخص تنبل از کار نفرت دارد: "حسرتِ مردِ کاهل او را به کشتن می‌دهد، زیرا که دستانش از کار ابا دارند" (25:21)؛ او خواب را دوست دارد: "در بر پاشنه‌اش می‌گردد، کاهل بر بسترش!" (14:26)؛ او بهانه تراشی می کند: " کاهل در خانه می‌ماند و می‌گوید: «شیری در راه در کمین است، شیری در وسط خیابانهاست!»" (13:26)؛ او وقت و انرژی را هدر می دهد: "آن که در کار خود سستی می‌کند، برادر خرابکار است" (9:18)؛ او باور دارد که حکیم است، اما احمق است: "کاهل در چشم خود حکیمتر است از هفت تن که پاسخِ خردمندانه می‌دهند!" (16:26).

امثال همچنین به ما می گوید که در آخر چه بر سر شخص تنبل می آید: شخص تنبل بنده می شود (یا بدهکار): "دستان سخت‌کوش حُکم خواهد راند، اما کاهل، بندگی خواهد کرد" (24:12)؛ آینده اش نومید کننده است: "کاهل زمین را در فصلش شخم نمی‌زند؛ پس در موسم درو گدایی می‌کند و چیزی نمی‌یابد" (4:20)؛ او ممکن است تهیدست شود: "کاهل حسرت غذا را می‌خورد و چیزی به دست نمی‌آورد، اما شخص سخت‌کوش فربه خواهد شد" (4:13).

جایی برای تنبلی در زندگی یک مسیحی وجود ندارد. شخص نوایمان براستی آموخته است که "به فيض و از راه ايمان نجات يافته‌ايد — و اين از خودتان نيست، بلکه عطاي خداست -و نه از اعمال، تا هيچ‌کس نتواند به خود ببالد" (افسسیان 8:2-9). اما شخص ایماندار در صورتی که به اشتباه باور داشته باشد که خدا هیچ ثمره ای از یک زندگی تبدیل یافته انتظار ندارد، می تواند تنبل و بیکار شود. "زيرا ساخته دست خداييم، و در مسيحْ عيسي آفريده شده‌ايم تا کارهاي نيک انجام دهيم، کارهايي که خدا از پيش مهيا کرد تا در آنها گام برداريم" (افسسیان 10:2). مسیحیان با اعمال نجات نیافته اند، اما ایمانشان را با اعمالشان نشان می دهند (یعقوب 18:2، 26). سستی نقض کردن هدف خدا یعنی کارهای نیک است. اما خداوند مسیحیان را قوت می بخشد که بر تمایل نفس به تنبلی چیره شوند و برای این منظور، طبیعتی تازه به ما داده است (دوم قرنتیان 17:5).

ما در طبیعت تازه مان برانگیخته می شویم که از روی محبت به منجیمان که ما را رهانید، سختکوش و بهره ور باشیم. تمایل کهنه ی ما به سوی تنبلی – و هر گناه دیگری – با تمایلی به سوی خداگونه زیستن جایگزین شده است: "دزد ديگر دزدي نکند، بلکه به کار مشغول شود، و با دستهاي خود کاري سودمند انجام دهد، تا بتواند نيازمندان را نيز چيزي دهد" (افسسیان 28:4). ما ملزم هستیم که از طریق کار، نیازهای خانوادمان را تامین کنیم: "اگر کسي در پي تأمين معاش خويشان و بخصوص خانواده خود نباشد، منکر ايمان است و پست‌تر از بي‌ايمان" (اول تیموتائوس 8:5)؛ و همچنین ملزم هستیم که نیاز دیگران در خانواده الهی را تامین کنیم: "خود مي‌دانيد که به‌‌دست خويش، نيازهاي خود و همراهانم را فراهم کرده‌ام. از هر لحاظ به شما نشان داده‌ام که بايد چنين سخت کار کنيم تا بتوانيم ضعيفان را دستگيري نماييم، و سخنان خود خداوند عيسي را به ياد داشته باشيم که فرمود: ‹دادن از گرفتن فرخنده‌تر است.›" (اعمال 34:20-35).

ما به عنوان مسیحیان می دانیم که اگر در سعی و کوشش خود ثابت قدم بمانیم، خدا کارهایمان را پاداش خواهد داد: "لذا از انجام کار نيک خسته نشويم، زيرا اگر دست از کار برنداريم، در زمان مناسب محصول را درو خواهيم کرد. پس تا فرصت داريم به همه نيکي کنيم، به‌ويژه به اهل بيت ايمان" (غلاطیان 9:6-10)؛ "هر کاري را از جان و دل چنان انجام دهيد که گويي براي خداوند کار مي‌کنيد، نه براي انسان، زيرا مي‌دانيد که پاداشتان ميراثي است که از خداوند خواهيد يافت، چرا‌ که در‌‌ حقيقت خداوندْ مسيح را خدمت مي‌کنيد" (کولسیان 23:3-24)؛ "زيرا خدا بي‌انصاف نيست که عمل شما و محبتي را که به‌‌خاطر نام او در خدمت به مقدّسان نشان داده و مي‌دهيد فراموش کند" (عبرانیان 10:6).

مسیحیان باید با قوت خدا در بشارت دادن و شاگردسازی بکوشند. پولس رسول نمونه ی ماست: "ما او [مسیح] را وعظ مي‌کنيم، و هر‌کس را با کمال حکمت پند مي‌دهيم و مي‌آموزيم، تا همه را کامل در مسيح حاضر سازيم. از اين‌‌روست که زحمت مي‌کشم و با نيروي او که در من نيرومندانه عمل مي‌کند، به مجاهده مشغولم" (کولسسیان 28:1-29). حتی در آسمان، خدمت مسیحیان به خدا ادامه خواهد داشت، گرچه دیگر اسباب زحمت نخواهد بود چرا که دیگر لعنتی نیست (مکاشفه 3:22). مقدسین، آزاد از بیماری، اندوه، و گناه (حتی تنبلی)، خدا را تا ابد جلال خواهند داد. "پس، برادران عزيزم، ثابت و استوار بوده، همواره با سرسپردگي به کار خداوند مشغول باشيد، زيرا مي‌دانيد که زحمت شما در خداوند بيهوده نيست" (اول قرنتیان 58:15).

English
بازگشت به خانۀ فارسی
کتاب مقدس درباره تنبلی چه می گوید؟