کتاب مقدس درباره خشم چه می گوید؟


سوال: کتاب مقدس درباره خشم چه می گوید؟

جواب:
برخورد با خشم موضوع مهمی است. مشاوران مسیحی گزارش می دهند که 50% از افرادی که برای مشاوره می آیند مشکلشان با خشم است. خشم می تواند ارتباطات را تخریب کند و روابط را پاره پاره کند، و شادی و سلامتی بسیاری از افراد را خراب کند. متاسفانه، مردم گرایش دارند که خشممان را توجیه کنند، بجای اینکه خود را پاسخگو در قبال خشمشمان بدانند. هر کسی کم و بیش با خشم در کشمکش است. خدا را شکر، در کلام خدا اصولی یافت می شود که چطور به شیوه ای خداپسندانه با خشم برخورد کنیم و چطور بر خشم گناه آلود غلبه یابیم.

خشم همیشه گناه نیست. نوعی از خشم وجود دارد که کتاب مقدس آن را تایید می کند و اغلب آن را "خشم عادلانه" خطاب می کنیم. خدا خشمگین است (مزمور 11:7؛ مرقس 5:3)، و به ایمانداران حکم شده است که خشمگین باشند (افسسیان 26:4). دو کلمه یونانی برای "خشم" در عهد جدید استفاده شده است. یکی به معنای "انرژی، و احساسات شدید" است و دیگری به معنای "آشفتن، و بجوش آمدن" است. از لحاظ کتاب مقدسی، خشم، انرژی خدادادی است که قصد آن کمک به ما در حل مشکلات است. نمونه هایی از خشم کتاب مقدسی شامل این موارد می شود: مواجهه پولس با پطرس به خاطر الگوی نادرست او در غلاطیان 11:2-14، ناراحتی داوود در هنگام شنیدن یک داستان بی عدالتی از زبان ناتان نبی (دوم سموئیل 12)، و خشم عیسی از اینکه یهودیان پرستش در معبد خدا در اورشلیم را بی حرمت کرده بودند (یوحنا 13:2-18). توجه داشته باشید که هیچ کدام از این نمونه های خشم، دفاع از خود نبود، بلکه دفاع از دیگران یا دفاع از اصول بود.

خشم زمانی تبدیل به گناه می شود که با انگیزه های خودپسندانه باشد (یعقوب 20:1)، زمانی که هدف خدا تحریف می شود (اول قرنتیان 31:10)، یا زمانی که خشم تداوم می یابد (افسسیان 26:4-27). بجای استفاده از انرژی حاصله از خشم برای حمله به مشکلِ جاری، شخص است که مورد حمله قرار می گیرد. افسسیان 15:4-19 می گوید که ما باید راستی را در محبت بیان کنیم و از کلاممان برای بنای یکدیگر استفاده کنیم، نه اینکه اجازه دهیم که کلمات مخرب و فاسد از زبانمان جاری شود. متاسفانه این گفتار زهرآگین خصلت مشترک انسان سقوط کرده است (رومیان 13:3-14). وقتی گذاشته می شود که خشم به صورت افسارگسیخته بیرون بزند، تبدیل به گناه می شود و نتیجه ی آن، سناریویی است که در آن صدمه به بار می آید (امثال 11:29)، و خرابی با پیامدهای جبران ناپذیر بجای می گذارد. همچنین زمانی که شخص خشمگین از تسکین یافتن امتناع می ورزد و کینه به دل می گیرد و خشمش را به درون می ریزد، خشم تبدیل به گناه می شود (افسسیان 26:4-27). این می تواند منجر به افسردگی و زودرنجی نسبت به چیزهای کوچک شود، و نسبت به چیزهایی که اغلب به مشکل اصلی مربوط نیست.

ما می توانیم با تشخیص و پذیرفتن خشم خودخواهانه مان و یا پذیرفتن اینکه با خشم گناه آلودمان به طرز نادرستی رفتار کردیم، به صورت کتاب مقدسی با خشم برخورد کنیم. این اعتراف باید هم نزد خدا صورت گیرد و هم نزد کسانی که ما با خشممان به آنها آسیب رسانده ایم. ما نباید با بهانه تراشی یا شانه خالی کردن و گردن دیگری انداختن، گناه را کوچک کنیم.

ما می توانیم با دیدن خدا در آزمایش، به صورت کتاب مقدسی به خشم رسیدگی کنیم. این خصوصاً در زمانی که افراد با انجام کاری ما را رنجاده اند بسیار مهم است. یعقوب 2:1-4، رومیان 28:8-29، و پیدایش 20:50 همگی به این واقعیت اشاره می کنند که خدا حاکم مطلق است و کنترل کامل بر هر شرابط و هر شخصی که در مسیر ما سبز می شود دارد. هیچ چیزی بر ما رخ نمی دهد که او اجازه اش را نداده باشد یا موجب آن نشده باشد. و همانطوری که این آیات بیان می گویند، خدا خدایی است نیکو (مزمور 8:145، 9، 17) که همه چیز را در زندگی مان برای نیکویی ما و نیکویی دیگران اجازه می دهد. تعمق بر این حقیقت، تا آنکه از ذهن ما وارد قلبمان شود، باعث می شود که نحوه برخوردمان با کسانی که به ما آسیب رساندند دگرگون شود.

ما می توانیم با قائل شدن جایی برای غضب خدا، با خشم برخورد کنیم. این خصوصاً در موارد بی عدالتی که انسانهای "شرور" از مردم "بی گناه" سوء استفاده می کنند، بسیار مهم است. پیدایش 19:50 و رومیان 19:12 به ما می گویند که نقش خدا را بازی نکنیم. خدا عادل و با انصاف است، و ما می توانیم به او اعتماد کنیم، به خدایی که همه را می داند و همه را می بیند تا عادلانه عمل کند (پیدایش 25:18).

ما می توانیم با پاسخ ندادن بدی به عوض نیکویی، به صورت کتاب مقدسی با خشم برخورد کنیم (پیدایش 21:50؛ رومیان 21:12). این کلید متبدل کردن خشممان به محبت است. همانطور که اعمال از قلبهایمان جاری می شوند، همچنین قلبهایمان می تواند توسط اعمالمان دگرگون شود (متی 43:5-48). یعنی، ما می توانیم احساساتمان نسبت به یکدیگر را با تغییر نحوه رفتارمان به آن شخص تغییر دهیم.

ما می توانیم با برقراری ارتباط برای حل مشکل، به صورت کتاب مقدسی با خشم برخورد کنیم. چهار قاعده پایه ای در برقراری ارتباطات در افسسیان 15:4، 25-32 ذکر شده است.

1) صادق باش و سخن بگو (افسسیان 15:4، 25). مردم نمی توانند فکر ما را بخوانند. ما باید حقیقت را در محبت بر زبان آوریم.

2) در جریان باش (افسسیان 26:4-27). ما نباید اجازه دهیم آنچه ما را اذیت می کند تشدید شود تا آنکه کنترلمان را از دست دهیم. بسیار مهم است که با آنچه که ما را اذیت می کند، رسیدگی کرده و آن را در میان بگذاریم، پیش از آنکه به آن حد برسد.

3) به مشکل حمله کن، نه به شخص (افسسیان 29:4، 31). در این خصوص، باید اهمیت این موضوع را به یاد داشته باشیم که حجم صدایمان را پایین نگاه داریم (امثال 1:15).

4) عمل، و نه عکس العمل (افسسیان 31:4-32). بخاطر طبیعت سقوط کرده مان، اولین انگیزه و ضربه ما اغلب، گناه آلود است (آیه 31). باید تا ده بشماریم و در این فرصت بر روش خداپسندانه برای پاسخ دادن تعمق کنیم و به خودمان یادآور شویم که از خشم چطور باید برای حل مشکلات استفاده کرد، و نه برای ایجاد مشکلات بزرگتر.

در آخر، تلاش کنیم تا سهم خودمان از مشکلات را حل کنیم (رومیان 18:12). ما نمی توانیم نحوه عمل یا پاسخ دیگران را کنترل کنیم، اما می توانیم تغییراتی را که لازم است از جانب ما صورت گیرد انجام دهیم. غلبه بر وسوسه یک شبه انجام نمی شود. اما از طریق دعا، مطالعه کتاب مقدس، تکیه بر روح قدوس خدا، می توان بر خشم شریرانه غلبه کرد. درست همانطور که اجازه داده ایم که خشم بنا به عادت در زندگی مان جای گیرد، همچنین باید تلاش کنیم که به درستی به آن پاسخ دهیم تا اینکه خودش یک عادت شود.

English
بازگشت به خانۀ فارسی
کتاب مقدس درباره خشم چه می گوید؟