آیا منظور فصل 1 پیدایش دقیقاً روزهای 24 ساعته است؟



سوال: آیا منظور فصل 1 پیدایش دقیقاً روزهای 24 ساعته است؟

جواب:
بررسی دقیق کلمه ی "روز" در زبان عبری و زمینه ای که این کلمه در پیدایش آمده، ما را به این نتیجه گیری رهنمون می شود که "روز" اشاره به زمان 24 ساعته و تحت الفظی دارد. کلمه ی عبری یوم که در فارسی "روز" ترجمه شده می تواند بیش از یک معنا داشته باشد. هم می تواند اشاره به دوره زمانی 24 ساعته ای داشته باشد که طول می کشد تا زمین به دور مدار خود بچرخد (به طور مثال، "در یک روز 24 ساعت وجود دارد"). کلمه یوم می تواند اشاره به مدت زمان روشنایی بین طلوع و غروب خورشید داشته باشد (به طور مثال، "در طول روز هوا گرم می شود، اما هنگام شب کمی خنک می شود") و می تواند اشاره به مدت زمان نامشخص داشته باشد (به طور مثال، "در روزگار پدربزرگم..."). این کلمه در پیدایش 11:7 به مدت زمان 24 ساعته اشاره داشته است. در پیدایش 16:1 به مدت زمان بین طلوع و غروب اشاره داشته است. و در پیدایش 4:2 به مدت زمان نامشخصی اشاره داشته است. خب، وقتی در پیدایش 5:1 تا 2:2 که همراه با اعداد ترتیبی آمده (روز اول، دوم، سوم، چهارم، پنجم، ششم، و روز هفتم) منظور چیست؟ آیا اینها دوره های 24 ساعته هستند یا غیر از این است، آیا کلمه یوم که در اینجا استفاده شده می تواند اشاره به دوره زمانی نامشخص داشته باشد؟

برای مشخص کردن نحوه تفسیر کلمه یوم در پیدایش 5:1 تا 2:2 کافی است زمینه ای را که این واژه در آن بکار گرفته شده بررسی کرده و سپس زمینه اش را با دیگر کاربردهای این واژه در کتاب مقدس مقایسه کنیم. بدین گونه می گذاریم که متن کتاب مقدس خودش را تفسیر کند. کلمه عبری یوم 2301 بار در عهد عتیق بکار رفته است. در خارج از فصل 1 پیدایش، هرکجا که کلمه یوم همراه با یک عدد آمده (410 بار)، همیشه دلالت بر روز عادی داشته است (دوره زمانی 24 ساعته). واژگان "شام" و "صبح" در کنار هم (38 بار)، همیشه دلالت بر روز عادی داشته است. کلمه یوم همراه با "شام" یا "صبح" (23 بار)، همیشه دلالت بر روز عادی داشته است. کلمه یوم همراه با "شب" (52 بار)، همیشه دلالت بر روز عادی داشته است.

زمینه ای که کلمه یوم در پیدایش 5:1 تا 2:2 بکار رفته که هر روز را به عنوان "شام و صبح" توصیف می کند، کاملاً روشن می سازد که منظور نویسنده پیدایش، دوره های زمانی 24 ساعته بود. اشاره به "شام" و "صبح" هیچ مفهومی ندارد مگر اینکه به طور تحت اللفظی به روز 24 ساعت اشاره کند. این تفسیر تا زمان 1800 میلادی، تفسیر استاندارد از روزهای مندرج در پیدایش 5:1 تا 2:2 بود و از آن زمان بود که تغییری در جهان بینی در جامعه علمی رخ داد و لایه های رسوبی زمین مجدداً دوباره تفسیر شدند. در حالیکه پیشتر، لایه های صخره به عنوان شاهدی بر توفان نوح تفسیر می شدند، توفان از جامعه علمی دور انداخته شد و لایه های صخره به نشانه ی زمین بسیار کهن تفسیر شدند. آنگاه برخی از مسیحیان خوش نیت اما کژفهم در صدد آشتی دادن این تفسیر ضد کتاب مقدسی و ضد توفان با گزارش پیدایش برآمدند و یوم را دوباره تفسیر کردند و به معنای دوره زمانی وسیع و نامشخص برداشت کردند.

حقیقت این است که بسیاری از تفسیرهای زمین کهن مبتنی بر فرضیات معیوب است. اما ما نباید اجازه بدهیم که تعصب گرایی لجوجانه ی دانشمندان بر نحوه قرائت ما از کتاب مقدس تاثیر بگذارد. مطابق با خروج 9:20-11، خدا از شش روز (به معنای تحت اللفظی اش) استفاده کرد تا جهان را بیافریند تا به عنوان مدلی برای هفته کاری انسان بکار رود: شش روز کار کن، یک روز استراحت کن. قطعاً خدا اگر می خواست می توانست همه چیز را در یک آن آفریده باشد. اما ظاهراً او ما را حتی پیش از آنکه بیافریند، در ذهن داشت (روز ششم) و می خواست نمونه ای برای ما فراهم آورد که آن را دنبال کنیم.



بازگشت به خانۀ فارسی



آیا منظور فصل 1 پیدایش دقیقاً روزهای 24 ساعته است؟