Vraag
Het God Homself aan Homself geoffer om ons van Homself te red weens 'n reël wat Hy self gemaak het?
Antwoord
Sommiges beweer dat God ons in wese van Sy toorn red deur Homself te offer, uitsluitlik om 'n reël te bevredig wat Hy in die eerste plek geskep het. Hulle vra dan: hoekom die reël maak? Hoekom nie die toorn sonder 'n offer laat vaar nie? En hoe maak dit sin om Homself aan Homself te offer? Dit is goeie vrae, maar hulle berus op verskeie fundamentele misverstande oor God se natuur en karakter.
Eerstens sal ons die gedagte oorweeg dat God Homself aan Homself geoffer het. Dit is 'n misverstand van God se Drie-eenheid, aangesien dit die Vader en die Seun vermeng. Die Vader het die Seun gestuur (Johannes 7:33), die Seun het die Vader se wil volbring (Johannes 17:4), en die Seun het vir sondaars gesterf (Romeine 5:8). Die Vader het nie gesterf nie; die Seun het Sy lewe neergelê as 'n voldoening vir sonde (1 Johannes 4:10).
Tweedens, God se vereiste dat 'n offer nodig is om sonde te versoen, is nie 'n reël wat Hy sommer net "uitgedink" het nie. God se Wet is nie iets wat Hy willekeurig geskep het nie; die Wet is 'n uitbreiding van Sy heilige natuur. God het nie moraliteit uitgevind nie; Hy het Homself aan ons geopenbaar, en daardie openbaring van Sy persoon is wat moraliteit is. Toe God gesê het: "Die loon van die sonde is die dood" (Romeine 6:23), het Hy nie 'n voorskrif uitgedink of 'n nuwe straf op ons afgedwing nie; Hy het eerder 'n onveranderlike, ewige werklikheid aan ons geopenbaar — as jy van die Onderhouer van die lewe afdwaal, sny jy jou logies self af van die moontlikheid van voortbestaan. Dié wat die Lewe verwerp, het net een ander opsie, en dit is die Dood.
Om te sê dat God die "reëls" gemaak het waardeur sonde versoen word, is ietwat soos om te sê dat Isaac Newton die wet van gravitasie geskryf het. Newton het die gevolge en aard van gravitasie beskryf, maar die wet van gravitasie het sy beskrywing voorafgegaan en oortref. Op soortgelyke wyse beskryf die Bybel die aard van sonde en geregtigheid, maar die universele wette rakende sonde en geregtigheid, dood en lewe, en geregtigheid en barmhartigheid, gaan die skrywe vooraf en oortref dit. God se wette vloei ewig voort uit die aard van God Self.
Aangesien God se Wet 'n uitvloeisel van Sy natuur is, is die Wet onveranderlik. Dit is "vasgestel in die hemele" (Psalm 119:89, ESV). God kan Sy toorn oor sonde nie opsy skuif nie, net soos wat ons ons DNA nie kan verander nie. God se geregtigheid is nie 'n riglyn wat Hy kies om te volg nie; geregtigheid is deel van Sy eie karakter. Geregtigheid en regsgesindheid lê ten grondslag van Sy soewereine heerskappy oor die heelal (Psalm 97:2). Sonder geregtigheid — sonder toorn oor sonde — is Hy nie God nie. Die dood volg sonde nie omdat "God dit sê" nie, maar omdat sonde rebellie teen die Lewe is.
Ons moet ook die aard van sonde definieer. Sonde is baie meer as gedagtes of dade wat God "nie hou nie." Daar is 'n objektiewe standaard waarvolgens sonde gemeet word. Sonde is enige gedagte of daad wat nie aan God se heiligheid en absolute volmaaktheid voldoen nie. Dit is dinge wat Sy natuur teëstaan. Leuens is verkeerd — nie omdat God dit so gekies het nie, maar omdat God die Waarheid is, en leuens Sy natuur teëstaan. Moord is verkeerd—nie weens 'n willekeurige reël wat God gemaak het nie, maar omdat God die Lewe is, en moord Sy ewige karakter teëstaan.
As sondaars voor 'n heilige God het ons 'n seker oordeel in die gesig gestaar: 'n ewige skeiding van Hom, dit wil sê 'n ewige dood. As God Sy toorn oor die sonde sou laat vaar en ons nie sou gee wat die sonde vereis het nie, sou Hy ophou om regverdig te wees. Maar in Sy groot liefde en barmhartigheid het God 'n weg voorsien, waardeur geregtigheid bevredig en verlossing verkry kan word: "God het die wêreld so liefgehad dat Hy sy enigste Seun gegee het, sodat elkeen wat in Hom glo nie verlore sal gaan nie, maar die ewige lewe sal hê" (Johannes 3:16).
By die kruis van Christus ontmoet volmaakte geregtigheid en volmaakte barmhartigheid mekaar. Sonde en ongeregtigheid is aan die kruis gestraf, met die Seun van God wat die veroordeling vir sonde ontvang het. Omdat die straf vir sonde deur Christus se offer bevredig is, kan die Vader Sy barmhartigheid aan onwaardige sondaars verleen. God was regverdig om sonde te straf, en Hy kan ook sondaars wat Christus deur geloof ontvang, regverdig verklaar (Romeine 3:26). God se geregtigheid en Sy barmhartigheid is deur Christus se kruisiging gedemonstreer. Aan die kruis is God se geregtigheid ten volle toegepas (op Christus), en God se barmhartigheid is ten volle uitgestrek (na almal wat glo). God se volmaakte barmhartigheid is deur Sy volmaakte geregtigheid beoefen.
God het Hom nie self geoffer om ons van Homself te red, weens 'n reël wat Hy self gemaak het nie. Nee, daar is geestelike werklikhede wat net so seker is soos enige fisiese werklikheid of natuurwet wat ons kan waarneem: een van daardie werklikhede is dat die dood die sonde volg. Maar die God wat Liefde is (1 Johannes 4:8) het sy Seun gestuur om ons van ons sonde en die kwaad wat natuurlik voorkom by dié wat die goeie verwerp, te red. "Liefde is vir die hele geskiedenis saamgepers in daardie eensame figuur aan die kruis, wat gesê het dat Hy engele op enige oomblik op 'n reddingsmissie kon oproep, maar gekies het om dit nie te doen nie — vanweë ons. "By Golgota het God Sy eie onbreekbare regverdigheidsvoorwaardes aanvaar" (Philip Yancy, uit Where Is God When It Hurts?, Zondervan, 1990).
English
Het God Homself aan Homself geoffer om ons van Homself te red weens 'n reël wat Hy self gemaak het?
