Soru
Tanrı'nın varlığı için aşkın argüman nedir?
Yanıt
Tanrı'nın varlığı için aşkınsal argüman, mantığın, ahlakın ve bilimin nihai olarak teistik dünya görüşünü önvarsaydığını ve Tanrı'nın aşkın karakterinin mantığın ve ahlakın kaynağı olduğunu savunarak Tanrı'nın varlığını kanıtlamaya çalışan argümandır. Tanrı'nın varlığı için aşkınsal argüman, Tanrı'nın varlığı olmadan herhangi bir şeyi kanıtlamanın imkânsız olduğunu ileri sürer; çünkü ateistik dünya görüşünde evrensel yasaları gerekçelendiremez veya açıklayamazsınız.
Tümdengelimsel akıl yürütme, mantık yasalarını önvarsayar. Peki mantık yasaları neden geçerlidir? Hristiyanlar ve diğer teistler için akıl yürütmenin aşkın bir standardı vardır. Mantık yasaları materyalist varlıklara indirgendiklerinde, yasa niteliğini kaybederler. Oysa mantık yasaları maddeden oluşmaz; evrensel olarak ve her zaman geçerlidirler. Mantık yasaları Tanrı'nın değişmez doğasına bağlıdır ve tümdengelimsel akıl yürütme için gereklidir. Mantık yasalarının değişmezliği, egemenliği, aşkınlığı ve maddesel olmayışı Tanrı'nın temelinde bulunur. Dolayısıyla, Kutsal Kitap'taki Tanrı olmadan akılcı düşünme imkânsız olurdu.
Ateist şöyle cevap verebilir: “Ben mantık yasalarını kullanabiliyorum ve ateistim.” Ancak bu argüman mantıksızdır. Mantıklı düşünme, O'na iman edildiğinin ikrar edilmesini değil, aşkın ve maddesel olmayan bir Tanrı'nın varlığını gerektirir. Ateist akıl yürütebilir, fakat kendi dünya görüşü içerisinde onun akıl yürütmesi rasyonel olarak açıklanamaz.
Eğer mantık yasaları yalnızca insan yapımı iddialar olsaydı, farklı kültürler farklı mantık yasaları benimseyebilirdi. Bu durumda mantık yasaları evrensel yasalar olmazdı. Mantık yasaları geleneksel olsaydı, iki taraf farklı mantık yasaları benimseyebileceği için akılcı tartışma imkânsız olurdu. Her biri kendi keyfî standardına göre haklı olurdu.
Eğer ateist mantık yasalarının yalnızca beyindeki elektro-kimyasal dürtülerin ürünü olduğunu savunursa, o zaman mantık yasaları evrensel kabul edilemez. Beyninizin içinde olup biten şey bir yasa olarak görülemez; çünkü bu, başka bir insanın beyninde olup bitenlerle zorunlu olarak örtüşmez. Başka bir deyişle, bilinçli gözlemcilerden bağımsız, uzak bir galakside mantıksal çelişkilerin meydana gelemeyeceğini ileri süremezdik.
Yaygın bir cevap şudur: “Mantık yasalarını kullanabiliyoruz çünkü onların işe yaradığını gözlemledik.” Ancak bu, konunun özünü kaçırmaktadır. Herkes mantık yasalarının işe yaradığını kabul eder, fakat onlar doğru oldukları için işe yararlar. Asıl mesele şudur: Ateist, mantık yasaları gibi mutlak akıl yürütme standartlarını nasıl açıklayabilir? Maddi evren neden maddesel olmayan yasalara itaat etmek zorundaymış gibi davranmaktadır? Ayrıca, maddenin gelecekte nasıl davranacağına dair çıkarımlar yapmak için geçmişe başvurmak materyalist bakış açısından döngüsel bir akıl yürütmedir. Gerçekten de geçmişte madde düzenliliğe uymuştur. Ancak, geleceğin geçmişi yansıtacağını (yani düzenliliğin süreceğini) zaten varsaymadan, düzenliliğin gelecekte de devam edeceği nasıl bilinebilir? Geleceğe yönelik beklentileri inşa etmek için geçmiş deneyimleri öncül olarak kullanmak, düzenliliği ve mantığı önvarsaymaktır. Dolayısıyla ateist, geçmişte düzenlilik olduğu için gelecekte de düzenlilik olacağına inandığını söylediğinde, düzenliliği düzenliliği önvarsayarak gerekçelendirmeye çalışmaktadır; yani döngüsel bir akıl yürütme yapmaktadır.
Sonuç olarak, Tanrı'nın varlığı için aşkınsal argüman, ateizmin kendi kendini çürüten bir görüş olduğunu savunur; çünkü ateist, herhangi bir şeyi kanıtlayabilmek için kanıtlamaya çalıştığı şeyin tersini önvarsaymak zorundadır. Bu argüman, akılcılık ve mantığın yalnızca teistik bir çerçeve içerisinde anlamlı olduğunu ileri sürer. Ateistler mantık yasalarına erişebilirler, ancak kendi paradigmaları içinde tümdengelimsel akıl yürütmelerini temellendirecek bir dayanağa sahip değildirler.
English
Tanrı'nın varlığı için aşkın argüman nedir?
