Soru
Tanrı'nın sevgisi koşullu mu, koşulsuz mu?
Yanıt
Kutsal Kitap'ta açıklandığı şekliyle Tanrı'nın insanlığa olan sevgisi, insanların O'na karşı tutumundan bağımsız olarak onlara yöneldiği için açıkça koşulsuzdur. Başka bir deyişle, Tanrı sevdiği kişilere herhangi bir koşul koymadan sever; çünkü sevmek O'nun doğasıdır (1. Yuhanna 4:8). Bu sevgi O'nu iyilik yapmaya yöneltir: "Öyle ki, göklerdeki Babanız'ın oğulları olasınız. Çünkü O, güneşini hem kötülerin hem iyilerin üzerine doğdurur; yağmurunu hem doğruların hem eğrilerin üzerine yağdırır" (Matta 5:45).
Tanrı'nın sevgisinin koşulsuz doğası en açık şekilde Müjde'de görülür. Müjde'nin mesajı temelde ilahi bir kurtarış öyküsüdür. Tanrı, kendisine başkaldıran halkının durumunu gördüğünde onları günahlarından kurtarmaya karar verdi ve bu kararı sevgisine dayanıyordu (Efesliler 1:4–5). Elçi Pavlus'un Romalılar'a yazdığı mektuptaki şu sözlerine kulak verin:
"Evet, biz daha çaresizken Mesih belirlenen zamanda tanrısızlar için öldü. Bir kimse doğru insan için güç ölür, ama iyi insan için belki biri ölmeyi göze alabilir. Tanrı ise bizi sevdiğini şununla kanıtlıyor: Biz daha günahkârken, Mesih bizim için öldü" (Romalılar 5:6–8).
Romalılar mektubunu okuduğumuzda, günahımız yüzünden Tanrı'dan uzaklaştığımızı öğreniriz. Tanrı'yla düşman durumundayız ve O'nun gazabı tanrısızların doğruluğa aykırı yaşayışları üzerine açıklanmaktadır (Romalılar 1:18–20). Biz Tanrı'yı reddederiz ve Tanrı da bizi günahımıza teslim eder. Ayrıca hepimizin günah işlediğini ve Tanrı'nın yüceliğinden yoksun kaldığını öğreniriz (Romalılar 3:23). Hiçbirimiz Tanrı'yı aramayız; hiçbirimiz O'nun gözünde doğru olanı yapmayız (Romalılar 3:10–18).
Tanrı'ya karşı taşıdığımız bu düşmanlığa ve karşı gelişimize rağmen (ki Tanrı bu nedenle bizi tamamen yok etmekte tamamen adil olurdu), Tanrı sevgisini Oğlu İsa Mesih'i günahlarımız için kefaret kurbanı (Tanrı'nın haklı gazabını yatıştıran kurban) olarak vererek gösterdi. Tanrı, günahlarımızı bağışlamadan önce kendimizi düzeltmemizi bir koşul olarak beklemedi. Aksine, Tanrı insan olup halkının arasında yaşamak için alçaldı (Yuhanna 1:14). Tanrı insan olmanın anlamına dair her şeyi deneyimledi ve ardından günahlarımız için isteyerek kendisini bizim yerimize geçen kurban olarak sundu.
Koşulsuz sevgiye dayanan bu ilahi kurtarış, lütuf dolu bir özveri eylemiyle sonuçlandı. İsa'nın dediği gibi, "Hiç kimsede, insanın, dostları uğruna canını vermesinden daha büyük bir sevgi yoktur" (Yuhanna 15:13). Tanrı'nın Mesih'te yaptığı tam olarak budur. Tanrı'nın sevgisinin koşulsuz doğası Kutsal Kitap'ın başka bölümlerinde de açıkça görülür:
"Ama merhameti bol olan Tanrı bizi çok sevdiği için, suçlarımızdan ötürü ölü olduğumuz halde, bizi Mesih'le birlikte yaşama kavuşturdu. O'nun lütfuyla kurtuldunuz" (Efesliler 2:4–5).
"Tanrı biricik Oğlu aracılığıyla yaşayalım diye O'nu dünyaya gönderdi, böylece bizi sevdiğini gösterdi. Tanrı'yı biz sevmiş değildik, ama O bizi sevdi ve Oğlu'nu günahlarımızı bağışlatan kurban olarak dünyaya gönderdi. İşte sevgi budur" (1. Yuhanna 4:9–10).
Tanrı'nın sevgisinin başlatan bir sevgi olduğunu belirtmek önemlidir; bu sevgi hiçbir zaman bir tepki değildir. Onu koşulsuz yapan da tam olarak budur. Eğer Tanrı'nın sevgisi koşullu olsaydı, onu hak etmek ya da kazanmak için bir şeyler yapmamız gerekirdi. Tanrı'nın bizi sevebilmesi için bir şekilde O'nun gazabını yatıştırmamız ya da kendimizi günahtan arındırmamız gerekirdi. Ancak Kutsal Kitap'ın mesajı bu değildir. Kutsal Kitap'ın mesajı, yani Müjde, Tanrı'nın sevgisinin etkisiyle halkını günahlarından kurtarmak için koşulsuz olarak harekete geçtiğidir.
Şunu da belirtmek gerekir ki Tanrı'nın koşulsuz sevgisi, herkesin kurtulacağı anlamına gelmez (bkz. Matta 25:46). Aynı şekilde, Tanrı'nın çocuklarını hiçbir zaman terbiye etmeyeceği anlamına da gelmez. Tanrı'nın merhamet dolu sevgisini görmezden gelmek, bizi satın alan Kurtarıcı'yı reddetmek (2. Petrus 2:1), kendimizi Tanrı'nın sevgisine değil, sonsuzluk boyunca gazabına maruz bırakmak demektir (Romalılar 1:18). Tanrı'nın bir çocuğunun bilerek O'na itaatsizlik etmesi ise Baba'nın terbiye edici düzeltmesini davet etmektir (İbraniler 12:5–11).
Tanrı herkesi sever mi? Evet, herkese merhamet ve iyilik gösterir. Bu anlamda sevgisi koşulsuzdur. Tanrı Hristiyanları, Hristiyan olmayanlardan farklı bir şekilde mi sever? Evet. Çünkü imanlılar Tanrı'nın Oğlu'na iman etmişlerdir ve kurtulmuşlardır. Tanrı'nın herkese yönelik koşulsuz ve merhametli sevgisi, bizi imana yöneltmeli ve İsa'yı Kurtarıcımız olarak kabul edenlere verdiği koşullu antlaşma sevgisini şükranla kabul etmemizi sağlamalıdır.
English
Tanrı'nın sevgisi koşullu mu, koşulsuz mu?
