Soru
Neden Tanrı'ya ibadet etmeliyiz?
Yanıt
Tanrı'ya tapınmak için sayısız neden vardır, ancak konunun özünde şu gerçek yatar: Tanrı'ya tapınmak, insanların yaratılmış olduğu en yüce amaçtır (Mezmur 29:1-2; 1. Korintliler 10:31; Efesliler 1:3-6; Filipililer 2:9-11). Sen ve ben Tanrı'ya tapınmak için yaratıldık. Kilise'nin temel görevi, İsa Mesih aracılığıyla Tanrı'yı yüceltmek ve O'na tapınmaktır (Efesliler 1:4-6; 1. Petrus 2:5; Vahiy 5:13-14; 21:1-22:5).
Vaiz 3:11 bize Tanrı'nın insanın yüreğine sonsuzluğu yerleştirdiğini söyler. Bu ayet, neden dünyasal uğraşlar ve başarılarla tatmin olmadığımızı açıklar. İnsanlar, sonsuz amaçlarını kavramaya ve sonsuz Yaratıcılarını tanımaya yönelik derin, içsel bir özlemle doğarlar. Kendimizden daha büyük, daha yüce bir şey için özlem duyarız.
Şöyle diyebiliriz: İçimize yerleştirilmiş bir tapınma arzusu vardır. Tanrı sonsuzluğu yüreklerimize yerleştirdi ki O'na acıkalım ve susayalım. Ancak İsa Mesih aracılığıyla Tanrı'yla ilişki kurmadan önce, bu kemirici açlığı değersiz nesnelere ve uğraşlara tapınarak gidermeye çalışıyorduk. Putlarımız para, insanlar, kariyer, hobiler, tutkular, sahip olduklarımız ve yüreğimizde Tanrı'nın yerini alan her şey biçimini aldı.
Kutsal Kitap, Tanrı'nın bizim tapınmamızı arzuladığını öğretir (Mezmur 99:5; Yuhanna 4:23). Buna layık olan tek Kişi O'dur (Yasa'nın Tekrarı 10:21; 1. Tarihler 16:25; Mezmur 96:4-5). O'na tapınmamız, evrenin Tanrısı'nın dikkatimizi çektiğini ve bağlılığımızı kazandığını gösterir. Tanrı'ya tapınırız, çünkü başka hiçbir varlığın, şeyin, uğraşın ya da zevkin yaşamımızın tahtında O'nun bulunduğu yere layık olmadığını kabul ederiz (Mısır'dan Çıkış 20:3-5; İbraniler 12:28-29).
Tapınmak, Yaratanımız (Elçilerin İşleri 17:28; Yakup 1:17; Vahiy 4:11) ve Kurtarıcımız (Koloseliler 1:12-13; 1. Petrus 1:3) olarak Tanrı'nın hak ettiği değeri tanımak, onurlandırmak ve ifade etmektir. Tapınma, Tanrı'yla günlük paydaşlığımızın bir parçasıdır. İmanlılar için tapınma yaşam biçimimizdir. Elçi Pavlus tapınmayı, Tanrı'yı yüceltmeye adanmış her şeyi kapsayan bir yaşam tarzı olarak tanımlamıştır: “Öyleyse kardeşlerim, Tanrı'nın merhameti adına size yalvarırım: Bedenlerinizi diri, kutsal, Tanrı'yı hoşnut eden birer kurban olarak sunun. Ruhsal tapınmanız budur” (Romalılar 12:1).
Göksel Babamıza İsa Mesih aracılığıyla tapındığımızda, O'nunla paydaşlık ve birlik yaşarız (Filipililer 3:3). Tapınma, Tanrı'yla buluştuğumuz ve O'nun iyiliği, sevgisi, merhameti, lütfu, bilgeliği, güzelliği, gerçeği, kutsallığı, şefkati, kudreti ve karakterinin diğer her yönü için O'nu övdüğümüz yoldur: “Ey bütün dünya, RAB'be sevinç çığlıkları yükseltin! O'na neşeyle kulluk edin, Sevinç ezgileriyle çıkın huzuruna! Bilin ki RAB Tanrı'dır. Bizi yaratan O'dur, biz de O'nunuz, O'nun halkı, otlağının koyunlarıyız. Kapılarına şükranla, Avlularına övgüyle girin! Şükredin O'na, adına övgüler sunun! Çünkü RAB iyidir, Sevgisi sonsuzdur. Sadakati kuşaklar boyunca sürer” (Mezmur 100:1-5).
Tapınma aracılığıyla Tanrı'nın varlığını ve gücünü kutlarız. O yüreklere konuşurken ve yaşamlarımızda konut kurarken O'na daha da yaklaşırız. O'nun isteği bizim isteğimiz olur ve dönüşürüz.
Tapınma yalnızca bizi değiştirmekle kalmaz, Tanrı'yı başkalarına da tanıtır ve onların yaşamlarını da değiştirir: “Ağzıma yeni bir ezgi, Tanrımız'a bir övgü ilahisi koydu. Çokları görüp korkacak Ve RAB'be güvenecekler” (Mezmur 40:3). Tapınmamız, Tanrı'nın bizde neler yaptığını ve başkalarında da neler yapabileceğini tanıklık eder.
Evet, Tanrı tapınmamıza layıktır, ancak biz de bundan yarar görürüz. En yüce amacımızı bulup yerine getirmekten, yani Tanrı'ya tapınmaktan ve sonsuza dek O'nun huzurunda yaşamaktan daha iyi ne olabilir?
"Bundan sonra gördüm ki, her ulustan, her oymaktan, her halktan, her dilden oluşan, kimsenin sayamayacağı kadar büyük bir kalabalık tahtın ve Kuzu'nun önünde duruyordu. Hepsi de birer beyaz kaftan giymişti, ellerinde hurma dalları vardı. Yüksek sesle bağırıyorlardı:
'Kurtarış, tahtta oturan Tanrımız'a
Ve Kuzu'ya özgüdür!'
Bütün melekler tahtın, ihtiyarların ve dört yaratığın çevresinde duruyordu. Tahtın önünde yüzüstü yere kapanıp Tanrı'ya tapınarak şöyle diyorlardı:
'Amin!
Övgü, yücelik, bilgelik,
Şükran, saygı, güç, kudret,
Sonsuzlara dek Tanrımız'ın olsun!
Amin!' (Vahiy 7:9-12)"
English
Neden Tanrı'ya ibadet etmeliyiz?
