Soru
Tanrı neden masumların acı çekmesine izin verir?
Yanıt
Dünyada çok fazla acı vardır ve herkes bunu bir şekilde yaşar. Bazen insanlar kendi kötü seçimlerinin, günahlı eylemlerinin ya da bilinçli sorumsuzluklarının doğrudan sonucu olarak acı çekerler; bu durumlarda Özdeyişler 13:15'in şu sözünün doğruluğunu görürüz: "Hainlerin yolu kendi yıkımlarına götürür." Peki ya hainliğin kurbanları? Ya acı çeken masumlar? Tanrı buna neden izin verir?
İnsan doğası gereği kötü davranışlarla kötü koşullar arasında, buna karşılık iyi davranışlarla bereket arasında bir bağlantı kurmaya çalışır. Günahla acıyı ilişkilendirme arzusu o kadar güçlüdür ki, İsa bu konuya en az iki kez değinmiştir. "İsa yolda giderken doğuştan kör bir adam gördü. Öğrencileri İsa'ya, 'Rabbî, kim günah işledi de bu adam kör doğdu? Kendisi mi, yoksa annesi babası mı?' diye sordular. İsa şu yanıtı verdi: 'Ne kendisi, ne de annesi babası günah işledi. Tanrı'nın işleri onun yaşamında görülsün diye kör doğdu'" (Yuhanna 9:1-3). Adamın körlüğü kişisel günahın sonucu değildi; aksine Tanrı'nın bu acı için daha yüce bir amacı vardı.
Başka bir olayda İsa, bir kazada ölen bazı insanlar hakkında şöyle dedi: "Şiloah'taki kule üzerlerine yıkılınca ölen o on sekiz kişinin, Yeruşalim'de yaşayan öbür insanların hepsinden daha suçlu olduğunu mu sanıyorsunuz? Size hayır diyorum. Ama tövbe etmezseniz, hepiniz böyle mahvolacaksınız" (Luka 13:4-5). Bu olayda da İsa, trajedi ve acının kişisel günahın sonucu olduğu düşüncesini reddetti. Aynı zamanda, günah ve onun sonuçlarıyla dolu bir dünyada yaşadığımız gerçeğini vurgulayarak herkesin tövbe etmesi gerektiğini söyledi.
Bu da bizi teknik anlamda gerçekten "masum" diye birinin var olup olmadığı sorusuna getirir. Kutsal Kitap'a göre, "Çünkü herkes günah işledi ve Tanrı'nın yüceliğinden yoksun kaldı" (Romalılar 3:23). Dolayısıyla hiç kimse günahsız olma anlamında "masum" değildir. Hepimiz Adem'den miras aldığımız günahlı bir doğayla doğduk. Ve daha önce gördüğümüz gibi, çekilen acı belirli bir kişisel günahla bağlantılı olsun ya da olmasın, herkes acı çeker. Günahın etkileri her şeye işlemiştir; dünya düşmüştür ve bütün yaratılış bunun sonucunda acı çekmektedir (Romalılar 8:22).
Hepsinden yürek burkanı ise bir çocuğun acı çekmesidir. Çocuklar bu dünyada görebileceğimiz masumiyete en yakın kişilerdir ve onların acı çekmesi gerçekten trajiktir. Bazen masum çocuklar başkalarının günahı yüzünden acı çekerler: İhmal, istismar, alkollü araç kullanma vb. Bu durumlarda acının kişisel günahın sonucu olduğunu kesinlikle söyleyebiliriz (yalnızca onların günahı değil) ve günahımızın her zaman çevremizdeki insanları da etkilediğini öğreniriz. Başka zamanlarda ise masum çocuklar bazılarının "Tanrı'nın işleri" diye adlandırabileceği şeyler nedeniyle acı çekerler: Doğal afetler, kazalar, çocukluk çağı kanseri vb. Bu durumlarda da genel anlamda acının günahın sonucu olduğunu söyleyebiliriz; çünkü günahın egemen olduğu bir dünyada yaşıyoruz.
İyi haber ise Tanrı'nın bizi burada anlamsız yere acı çekelim diye bırakmamış olmasıdır. Evet, masumlar acı çeker (bkz. Eyüp 1-2), ama Tanrı bu acıyı kurtuluş amacıyla kullanabilir. Sevgi dolu ve merhametli Tanrımız, bu acıyı üç yönlü amacını gerçekleştirmek için kullanacak kusursuz bir plana sahiptir. İlk olarak, acıyı ve sıkıntıyı bizi Kendisine çekmek ve O'na sımsıkı sarılmamızı sağlamak için kullanır. İsa şöyle dedi: "Dünyada sıkıntınız olacak" (Yuhanna 16:33). Denemeler ve sıkıntılar yaşamın olağan dışı yönleri değildir; düşmüş bir dünyada insan olmanın bir parçasıdır. Mesih'te yaşamın bütün fırtınalarında bizi sağlam tutan bir çapamız vardır; ama o fırtınalara hiç açılmasaydık bunu nasıl bilebilirdik? Umutsuzluk ve keder zamanlarında O'na yöneliriz ve O'na aitsek, bizi teselli etmek ve desteklemek için daima orada beklediğini görürüz. Böylece Tanrı bize sadakatini kanıtlar ve Kendisine yakın kalmamızı sağlar. Bunun bir başka yararı da, denemeler sırasında Tanrı'nın tesellisinin tadını çıkardığımızda, aynı şekilde başkalarını da teselli edebilmemizdir (2. Korintliler 1:4).
İkinci olarak, bu yaşamda kaçınılmaz olan acı ve sıkıntılar aracılığıyla imanımızın gerçek olduğunu bize kanıtlar. Özellikle yanlış bir şey yapmadığımız hâlde acı çektiğimizde buna nasıl karşılık verdiğimiz, imanımızın gerçekliğini ortaya koyar. "İmanın öncüsü ve tamamlayıcısı" olan İsa'ya iman edenler (İbraniler 12:2), acı karşısında ezilip yok olmazlar; aksine denemeden imanları korunmuş olarak çıkarlar. İmanları "ateşle denenmiş" olur ve İsa Mesih'in görünmesinde övgüye, yüceliğe ve onura değer bulunur (1. Petrus 1:7). Sadık olanlar Tanrı'ya öfkeyle yumruk sallamaz ya da O'nun iyiliğini sorgulamaz; bunun yerine denemelerin gerçekten Tanrı'nın çocukları olduklarını kanıtladığını bildikleri için bunları "tam bir sevinç" sayarlar (Yakup 1:2). "Ne mutlu denemeye dayanan kişiye! Denemeden başarıyla çıktığı zaman Rab'bin kendisini sevenlere vaat ettiği yaşam tacını alacaktır" (Yakup 1:12).
Son olarak, Tanrı acıyı gözlerimizi bu dünyadan ayırıp gelecek dünyaya çevirmek için kullanır. Kutsal Kitap sürekli olarak bizi bu dünyanın şeylerine bağlanmamaya, gelecek dünyayı özlemle beklemeye çağırır. Masumlar bu dünyada acı çekerler, ama bu dünya ve içindeki her şey geçip gidecektir; Tanrı'nın Egemenliği ise sonsuzdur. İsa, "Benim Egemenliğim bu dünyadan değildir" dedi (Yuhanna 18:36) ve O'nu izleyenler bu yaşamın iyi ya da kötü şeylerini öykünün sonu olarak görmezler. Katlandığımız acılar ne kadar korkunç olursa olsun, bizde açıklanacak yücelikle karşılaştırılmaya bile değmez (Romalılar 8:18).
Tanrı bütün acıları engelleyebilir miydi? Elbette engelleyebilirdi. Ama O bize, "Tanrı'nın, kendisini sevenlerle, amacı uyarınca çağrılmış olanlarla birlikte her durumda iyilik için etkin olduğunu biliriz" (Romalılar 8:28) güvencesini verir. Acı, hatta masumların çektiği acı bile, Tanrı'nın nihayetinde iyi amaçlarını gerçekleştirmek için kullandığı "her durum"un bir parçasıdır. O'nun planı kusursuzdur, karakteri lekesizdir ve O'na güvenenler hayal kırıklığına uğramayacaktır.
English
Tanrı neden masumların acı çekmesine izin verir?
