Soru
Zorunlu kötülük diye bir şey var mı?
Yanıt
"Zorunlu kötülük" ifadesi belirli ahlaksızlıkların durumun gerektirdiği anlamına gelir. Görünüşte, "gerekli kötülük" ifadesi Kutsal Kitap'a aykırıdır: Bir şey gerçekten kötüyse, asla gerekli veya ahlaki olarak kabul edilebilir değildir. Bununla birlikte, "gerekli kötülük" ifadesi, nasıl anlaşıldığına bağlı olarak bir dereceye kadar geçerli olabilir. Fark, ilgili terimlerin nasıl tanımlandığına bağlıdır.
Kutsal Kitap "kötülük" terimini iki farklı şekilde kullanır. En yaygın anlamı ahlaki kötülük, yani günah anlamına gelir (Matta 12:35; Hakimler 3:12; Süleyman'ın Özdeyişleri 8:13; 3. Yuhanna 1:11). İbranice, bağlamsal bir dildir. Eski Ahit'te ahlaki kötülüğü ifade eden terimler, felaket, yıkım, çirkinlik veya trajedi anlamına gelen terimlerle yakından bağlantılıdır (Yaratılış 50:20; Amos 3:6).
Ahlaki kötülük günahtır: Tanrı'nın doğasına aykırı olan şeydir. Ahlaki kötülük asla gerekli değildir. Durum ne olursa olsun, Tanrı kötülüğü gerektirmeyen bir çözüm sunar (1. Korintliler 10:13). Tanrı'nın ahlaki yasası tarafından açıkça yasaklanan şey, hiçbir durumla gerekçelendirilemez veya mazur görülemez. Günah işlemek "servetimi korumak için gerekli", "gücümü korumak için gerekli" veya hatta "hayatımı korumak için gerekli" olabilir, ancak asla "Tanrı'nın gözünde gerekli" değildir.
Aynı zamanda, eylemler de koşullar tarafından tanımlanır. Bir eylemin günahkar olmadan çirkinlik, trajedi veya felaket getirmesi mümkündür. Aynı eylem başka koşullarda günah olsa bile... Bu bakış açısı, amaçların araçları haklı çıkardığı dışında nesnel ahlaki yasaların olmadığını varsayan durumsal etik değildir. Aksine, ahlakın kelimelerle değil, hayatın her anında Tanrı'nın iradesine verdiğimiz tepkiyle tanımlandığını kabul etmektir (Romalılar 14:23; Matta 5:21-22, 27-28). Bu yaklaşımın tersi, soyutlamaların ve gramerin gerçek niyetten daha önemli olduğunu ima eden yasalcılık olur (Matta 15:3-9).
Kutsal Yazılardaki bazı olaylar, haklı çirkinlik ile haksız kötülük arasında ayrım yapmak için alıntılanmıştır. İbrani ebeler, bebeklerin katledilmesini önlemek için yalan söylediler (Mısır'dan Çıkış 1:19-20). Bu eylemleri için Tanrı'nın onlara "iyi davrandığı" söylenir. Rahav, İsrailli casusları korumak için yalan söylediği ile ünlüdür (Yeşu 2:1-7), bu da onun ölümden kurtarılmasına ve Yeni Ahit'te övülmesine neden olmuştur (Yakup 2:25-26).
Çelişki olmaksızın, Kutsal Kitap'taki diğer örnekler, geleneksel kuralların hafife alınamayacağını göstermektedir. Saul, Samuel'i bekleme kuralına uymaktansa kendi kurbanını sunmanın daha iyi olacağını düşündü (1. Samuel 13:8–14). Bu, Tanrı tarafından kınandı. Uzza, muhtemelen düşmesini önlemek için antlaşma sandığını dokundu, ancak bu katı bir kuralı ihlal etmekti (2. Samuel 6:1–7). Bunun için Tanrı tarafından öldürüldü (1. Tarihler 13:9–12).
Bu ikilemi özetleyen bir alıntı Dietrich Bonhoeffer'den gelmektedir. Adolf Hitler'i suikast planına katıldığını savunurken Bonhoeffer, "Kötülük yapmaktan daha kötü olan şey, kötü olmaktır" demiştir. Bonhoeffer'in ağzına sözler veya fikirler koymaya çalışmadan, onun demek istediği "(haklı bir çirkinlik) yapmaktan daha kötü olan şey, (ahlaki kötülüğü mümkün kılmaktır)" gibi görünmektedir. Elbette, bugün bile Hristiyanlar bu konunun iki tarafında da yer almaktadır.
Kelimenin tam anlamıyla “gerekli kötülük” kavramı, açıkça Kutsal Kitap'a aykırıdır. Koşulların, Tanrı'nın aksi takdirde yasaklayacağı eylemleri ahlaki olarak haklı gösterip gösteremeyeceği sorusu –bizim yargımıza göre değil, O'nun yargısına göre– çözülmesi daha zor bir sorudur. Ayırt etme yeteneğini aşırı basitleştirmeyle değiştirmemeliyiz (1. Korintliler 13:11). Kutsal Yazılar, gerçek ahlaki ayırt etme yeteneğinin bir düzeyde “eğitim” gerektirdiğini söyler (İbraniler 5:14). Yine de, açık bir şekilde tercihimiz, boşluklar veya bahaneler aramak yerine, alçakgönüllü ve güven dolu itaat olmalıdır.
English
Zorunlu kötülük diye bir şey var mı?
