Soru
Erdem etiği nedir?
Yanıt
Erdem etiği, normatif etiğin ana kategorilerinden biridir. Ahlaki davranışın erdemli bir yaşamla doğrudan bağlantılı olduğunu öğretir. Bir eylem, ahlaksız bir karakter tarafından gerçekleştirilirse etik olamaz ve erdemli bir kişi doğal olarak erdemli eylemlerde bulunur.
Diğer seküler düşünce okullarından farklı olarak, erdem etiği ahlaki açıdan doğru bir eylem gerçekleştirmek için tam olarak neyin gerekli olduğunu açıklar. Erdemli olmak için, bir kişi üç Yunanca kelimeyle adlandırılan üç özel özellik geliştirir. Arête, iyilik, dürüstlük, özdenetim ve diğer erdemleri doğal olarak örnekleyen karakter mükemmelliğidir. Phronesis, her koşulda doğru yolu bilen ahlaki veya pratik bilgeliğidir. Eudaimonia ise biraz farklıdır. Bu içsel bir özellik değil, iyi ve bereketli bir yaşamdır. Erdem etiği, dikkatli bir yaşam sürerek kişinin bu üç özelliği de geliştirebileceğini ve böylece dış güçler eudaimonia'yı zarar verebilir veya yok edebilir olsa da, doğal olarak ahlaki bir karakteri somutlaştırabileceğini öğretir.
Kutsal Kitap kesinlikle mükemmel, erdemli bir karakterin geliştirilmesini teşvik eder. Zamanında kusursuz, doğru bir adam olan Nuh'un örneği vardır (Yaratılış 6:9). Eyüp 1:1, Eyüp'ü kusursuz, dürüst, Tanrı'dan korkan ve kötülükten uzak duran olarak tanımlar. Luka 1:6 ise Zekeriya ve Elizabet'in Tanrı'nın gözünde doğru, Rab'bin tüm buyruklarına ve gerekliliklerine kusursuzca uyan kişiler olduğunu söyler. Ancak Kutsal Kitap, hiç kimsenin mükemmel olmadığını da öğretir. "Çünkü herkes günah işledi ve Tanrı'nın yüceliğinden yoksun kaldı" (Romalılar 3:23). Ve doğru davranmak için kendimize güvenemeyiz, "Çünkü kendisini hoşnut edeni hem istemeniz hem de yapmanız için sizde etkin olan Tanrı'dır" (Filipililer 2:13).
Süleyman’ın Özdeyişleri kitabının tamamı phronesis'i kazanmaya adanmıştır. Süleyman’ın Özdeyişleri 8:11 şöyle der: "Çünkü bilgelik mücevherden değerlidir, Dilediğin hiçbir şey onunla kıyaslanamaz." Ancak bilgelik, kendi başımıza geliştirebileceğimiz bir şey değildir. Bilgelik, Rab'bin bir armağanıdır (Süleyman’ın Özdeyişleri 2:6) ve aslında Rab'be saygı duymakla başlar (1:7).
Seküler etik teorileri mutluluğa büyük önem verir. Baş döndürücü bir sevinç değil, refah ve doyurucu bir yaşam. Eudaimonia'nın peşinde koşmak, erdemli bir karakter için iyi bir yaşamın gerekli olduğunu ima eder. Kutsal Kitap ise başka bir şey söyler. Romalılar 5:3-5 şöyle der: "Yalnız bununla değil, sıkıntılarla da övünüyoruz. Çünkü biliyoruz ki, sıkıntı dayanma gücünü, dayanma gücü Tanrı'nın beğenisini, Tanrı'nın beğenisi de umudu yaratır. Umut düş kırıklığına uğratmaz. Çünkü bize verilen Kutsal Ruh aracılığıyla Tanrı'nın sevgisi yüreklerimize dökülmüştür." Başka bir deyişle, denemeler erdem geliştirir. İsa şöyle dedi: "Dünyada sıkıntı çekeceksiniz" (Yuhanna 16:33) ve belki de zor zamanlar Tanrı'nın karakterimizi geliştirmek için kullandığı araçlarsa, bu iyi bir şeydir. Asla tamamen erdemli olamayız ve kendi başımıza erdemli bir karakter geliştiremeyiz (İbraniler 10:10). Ancak erdem etiği, etik davranışın erdemli bir karakterden kaynaklandığını söylerken çok da yanılmıyor. Luka 6:43-45'te şöyle deniyor:
İyi ağaç kötü meyve, kötü ağaç da iyi meyve vermez. Her ağaç meyvesinden tanınır. Dikenli bitkilerden incir toplanmaz, çalılardan üzüm devşirilmez. İyi insan yüreğindeki iyilik hazinesinden iyilik, kötü insan içindeki kötülük hazinesinden kötülük çıkarır. İnsanın ağzı, yüreğinden taşanı söyler.
English
Erdem etiği nedir?
