Soru
Tanrı'ya saygı duymak ne demektir?
Yanıt
Saygı, derinden hissedilen ve dışa vurulan onur ve hürmettir. Rab Tanrı'nın görkemli gücü ve yüceliği nedeniyle, en yüksek düzeyde saygıyı hak etmektedir (Levililer 19:30). Kutsal Kitap, Her Şeye Gücü Yeten Rab Tanrı'nın görkemli büyüklüğüyle karşılaşan herkesin doğal tepkisinin saygı olduğunu kaydeder (Çölde Sayım 20:6; Hakimler 13:20; 1. Tarihler 21:16).
Tanrı'ya saygı fikri Tanrı'nın kendisiyle başlamıştır. Eski Antlaşma'da Tanrı, İsrailliler'e saflık, kutsallık ve tapınmayla ilgili yüzlerce yasa vererek nasıl uygun saygı göstereceklerini öğretti (Yasa'nın Tekrarı 5). Günahlı insanlık, kutsal bir Tanrı'ya saygı ve huşu içinde nasıl tapınacağını bilmez, bu yüzden Tanrı bunu bizim için açıkça belirtti. O'nun varlığı Antlaşma Sandığı ile İsrail'in arasında bulunuyordu ve saygının bir gereği olarak sandığa dokunmaları yasaktı. Tapınağın En Kutsal Yeri de en yüksek düzeyde saygı gerektiriyordu (Levililer 16:2). En Kutsal Yer'e girme konusundaki Tanrı buyruğuna karşı gelen herkes anında ölüyordu (Levililer 22:9; Çölde Sayım 4:20; 1. Tarihler 13:9-10). Bu kadar katı kuralların amacı kutsallığı tanımlamak ve Rab'bin huzurunda saygının gerekliliğini insanlığa öğretmekti. Tanrı hafife alınacak biri değildir.
Yeni Antlaşma Hristiyanlığında Tanrı'ya saygı, benliğimize gönüllü olarak ölme ve O'nun buyruklarına itaat etme isteğimizle gösterilir (Galatyalılar 2:20; 5:13; Yakup 2:12). İsa bize Tanrı'ya uygun şekilde saygı göstermemiz gerektiğini hatırlattı. Öğrencilerine dualarına şu sözlerle başlamayı öğretti: “Göklerdeki Babamız, adın kutsal kılınsın” (Matta 6:9-13). Kutsal kılınsın ifadesi “kutsal olarak ayrılmış olsun” anlamına gelir. Tanrı'nın adına saygıyla yaklaşmalıyız. İnsanların, hatta Hristiyan olduğunu söyleyenlerin bile, Tanrı'nın adını bir ünlem gibi kullandıklarını sıkça duyarız. “Aman Tanrım” ifadesi, sanki “vay” kelimesinden daha önemli değilmiş gibi gelişigüzel kullanılmaktadır. Saygısız olmayı amaçlamıyor olabiliriz, ancak O'nun adını günlük ve gelişigüzel konuşmalarda kullandığımızda tam olarak bunu yapmış oluruz.
Tanrı'ya saygı gösterdiğimiz bir başka yol da yaşam tarzımızdır. Tanrı'nın doğasını doğru anlayan kişiler, O'nun gazabını da doğru anlarlar. Günaha olan nefretini ve tövbe etmeyi reddedenler üzerindeki yaklaşan yargısını ciddiye alarak saygı göstermiş oluruz (Koloseliler 3:6; Romalılar 1:18). O kutsal olduğu için biz de kutsallığın peşinden gideriz (1. Petrus 1:15-16). Saygılı kişiler, “tanrısızlığı ve dünyasal arzuları reddedip şimdiki çağda sağduyulu, doğru, Tanrı yoluna yaraşır bir yaşam sürebilmeyi” arzularlar (Titus 2:12).
Tanrı'ya gerçekten nasıl tapınılacağını öğrenerek de saygımızı gösteririz. İsa, Baba'nın kendisine “ruhta ve gerçekte” tapınacak kişileri aradığını söyledi (Yuhanna 4:24). Gerçek tapınma sevdiğimiz ilahilerden ibaret değildir. Duygusal bir deneyime indirgenemez ve yalnızca hoş hislerle eş anlamlı değildir. Gerçek tapınma bir yaşam biçimidir. Yüreklerimiz Rab'be tamamen teslim olduğunda ve O'nun söylediği her şeye itaat etmeye istekli olduğumuzda ruhta tapınmış oluruz. Zihnimiz Tanrı'nın doğasına ilişkin Kutsal Kitap'a dayalı anlayışla dolduğunda gerçekte tapınmış oluruz. Tanrı'ya tapınmak O'nu tanımak ve O'na hizmet etmektir. O'na hak ettiği şekilde tapınabilmek için yüreklerimizi O'nunkiyle uyumlu hâle getirmeli ve O'na itaat etmeye çalışmalıyız (bkz. Luka 6:46).
Tanrı'ya saygı, günümüzde Hristiyanlık görüntüsü altında sunulan birçok şeyde eksik olan bir özelliktir. Kutsal Kitap boyunca gördüğümüz saygı anlayışının yerine modern Hristiyanlık, Egemen Yaratıcı'nın kutsallığını, gücünü ve adil gazabını büyük ölçüde küçümseyen “İsa benim arkadaşım” anlayışını benimsemiştir. Saygı, Tanrı'dan “Yukarıdaki Büyük Adam” ya da “Gökteki Adam” diye söz etmek değildir. Tanrı'nın gerçekten kim olduğunu anladığımızda O'na yüreklerimizde saygı duyarız. Çarmıhtaki hırsız bile İsa'nın kim olduğunu anladıktan sonra diğer hırsızı saygısızlığından dolayı azarladı: “Tanrı'dan korkmuyor musun?” diye sordu ve sonra İsa'ya dönerek O'nu Kral olarak onurlandırdı (Luka 23:40-42).
İnsanlar Tanrı'ya tapınmak için yaratılmıştır; bu nedenle saygı, Kutsal Ruh tarafından dönüştürülmüş bir yüreğin doğal tepkisidir. Bilgi ve anlayışımız arttıkça O'na duyduğumuz saygı da artar. Gerçek saygı katı ve şekilci bir dindarlıkla aynı şey değildir. İsa'nın bize verdiği armağan, Tanrı'nın bize yaklaşmamız için yaptığı davettir (Yakup 4:8; Yuhanna 14:9). Ancak Tanrı'yla yakınlık kurmak küçümsemeye değil, daha büyük bir saygıya yol açmalıdır.
English
Tanrı'ya saygı duymak ne demektir?
