Soru
Tanrı'nın iyiliği (lütufkârlığı) nedir?
Yanıt
İyilik (lütufkârlık), Tanrı'nın doğasının ve karakterinin bir özelliğidir. Bu özellik O'nun şefkati, cömertliği, merhameti, lütfu, iyiliği ve sevgisiyle ilişkilidir. Kutsal Kitap şöyle der: "RAB herkese iyi davranır, Sevecenliği bütün yapıtlarını kapsar" (Mezmur 145:9). Tanrı'nın iyiliği bütün insanlara uzanır. O, hem kötülerin hem iyilerin, hem doğruların hem de doğruluktan uzak olanların üzerine güneşini doğdurur, yağmurunu yağdırır; yiyecek sağlar ve yüreklerini sevinçle doldurur (Matta 5:45; Matta 7:11; Luka 6:35; Elçilerin İşleri 14:17). Kutsal Yazılar'da Tanrı'nın iyiliğinin en parlak şekilde ortaya konuluşu, bizim gibi bunu hak etmeyen günahkârlara gösterdiği davranışlarda görülür.
Eski Antlaşma'da "iyilik" (veya "sevgi dolu iyilik", "sonsuz iyilik") genellikle İbranice "hesed" sözcüğünün çevirisidir (bkz. Yeşaya 54:8; 63:7; Yeremya 9:24). "Hesed", bir ilişkiye sadık kalmayı ifade eder. Bu sözcük, birine karşı duyulan bir duygu veya hissi tanımlamanın ötesine geçer; eylemleri ve davranışları da kapsar. Tanrı'nın iyiliği, antlaşma ilişkisi kurduğu kişilere olan sevgisinden ve sadakatinden kaynaklanır (bkz. Yaratılış 19:19; Rut 2:20; Ezra 9:9; Hoşea 11:4).
İnsanlar da Tanrı'nın iyiliğini, ilişki içinde oldukları kişilere sadık ve sevgi dolu davranarak gösterirler. Davut, Yonatan'la olan derin dostluğu nedeniyle, Yonatan'ın oğlu Mefiboşet'e Tanrı'nın iyiliğini gösterdi ve ona her zaman kralın sofrasında yemek yeme hakkını verdi (2. Samuel 9:1-13).
Yeni Antlaşma'da "iyilik" olarak çevrilen birkaç Grekçe sözcük vardır. Bunlardan en yaygın olanı "chrēstotēs"tir ve kişinin başkalarına, hatta düşmanlarına bile iyilik yapmasını sağlayan ahlaki iyilik düşüncesini taşır. Elçi Pavlus bu sözcüğü sık sık Tanrı'nın kaybolmuş ve değersiz günahkârlara gösterdiği sınırsız iyiliği anlatmak için kullanır:
"Çünkü bir zamanlar biz de anlayışsız, söz dinlemez, kolay aldanan, türlü arzulara ve zevklere köle olan, kötülük ve kıskançlık içinde yaşayan, nefret edilen ve birbirimizden nefret eden kişilerdik. Ama Kurtarıcımız Tanrı iyiliğini ve insana olan sevgisini açıkça göstererek bizi kurtardı. Bunu doğrulukla yaptığımız işlerden dolayı değil, kendi merhametiyle, yeniden doğuş yıkamasıyla ve Kurtarıcımız İsa Mesih aracılığıyla üzerimize bol bol döktüğü Kutsal Ruh'un yenilemesiyle yaptı. Öyle ki, O'nun lütfuyla aklanmış olarak umut içinde sonsuz yaşamın mirasçıları olalım" (Titus 3:3-7).
Tanrı'nın iyiliği bize en eksiksiz şekilde, Oğlu İsa aracılığıyla sağladığı kurtuluş armağanında açıklanmıştır (Yuhanna 3:16; 1. Yuhanna 4:9). "Bunu, Mesih İsa'da bize gösterdiği iyilikle, lütfunun sonsuz zenginliğini gelecek çağlarda sergilemek için yaptı" (Efesliler 2:7). "Biz daha günahkârken" Tanrı Oğlu'nu bizim uğrumuza ölmeye gönderdi (Romalılar 5:8). Mesih gönüllü olarak yeryüzüne alçakgönüllü bir kul olarak geldi. Bize hizmet etmek için yaşadı ve ruhsal bakımdan yoksul olan bizleri kurtarmak amacıyla çarmıhta canını feda etti. Kurtarıcımızın görevi, Tanrı'nın iyiliğinin ve sevgisinin ulaştığı en yüksek noktayı gözler önüne serer (Filipililer 2:1-11; Yuhanna 13:1). Bu nedenle, Tanrı'nın çocukları olarak başkalarına davranışlarımızda Tanrı'nın iyiliğini örnek almaktan daha azını yapamayız (Koloseliler 3:12-17).
Romalılar 2:3-4'te Pavlus imanlıları ikiyüzlülük ve yargılayıcılık konusunda uyarır. Göksel Babamız duygusuz bir zorba değil, şefkatli, merhametli ve bağışlayıcı bir Tanrı'dır (Mezmur 25:6; Daniel 9:9; Efesliler 2:4; Yakup 5:11; 1. Petrus 1:3). Mesih'in izleyicileri olarak biz de günahlı insanlara sert davranmamalı, onları mahkûm edip yargılamamalıyız. Bunun yerine, Rab'den aldığımız aynı sabrı, hoşgörüyü ve iyiliği göstermeliyiz. O bize günahkârken iyilik gösterdiğine göre, biz de bu iyiliği başkalarına göstermeliyiz.
Yeni Antlaşma'da insanların sergilediği Tanrı'nın iyiliğine güzel örnekler şunlardır: Yusuf'un, Meryem'in hamile olduğunu öğrendiğinde ona yumuşaklıkla davranması (Matta 1:19); yüzbaşının hasta kölesi için duyduğu içten ilgi (Luka 7:2-6); elçi Yuhanna'nın Mesih'in ölümünden sonra Meryem'i evine alması (Yuhanna 19:27); Julius ve Onesiforos'un Pavlus'a gösterdikleri iyilik (Elçilerin İşleri 27:3; 2. Timoteos 1:16-18).
Rab iyidir, merhametlidir ve şefkatlidir (Yasa'nın Tekrarı 24:21; Mezmur 68:5; 103:13; Elçilerin İşleri 20:35). Tanrı'nın iyiliği sayesinde yaşam için gerekli olan her şey bize verilmiştir (2. Petrus 1:3). Tanrı'nın iyiliği, koşulsuz sevgisinin bir özelliğidir (1. Korintliler 13:4) ve Kutsal Ruh'un ürünlerinden biridir (Galatyalılar 5:22). Bu nedenle Rab, halkından iyiliği sevmesini ister (Mika 6:8) ve başkalarına sürekli iyilik göstermeye hazır olmalarını buyurur (Zekeriya 7:9; Süleyman'ın Özdeyişleri 31:26; Matta 5:7; Luka 6:36; Efesliler 4:32; 1. Timoteos 5:8).
English
Tanrı'nın iyiliği (lütufkârlığı) nedir?
