Soru
Tanrı egemen midir, yoksa bizim özgür irademiz mi vardır?
Yanıt
Özgür iradeden söz ettiğimizde, genellikle kurtuluş konusunu düşünürüz. Çoğu insan bu akşam yemeğinde salata mı yoksa biftek mi seçeceğimizle ilgilenmez. Asıl merak edilen konu, sonsuz kaderimizin kontrolünün kimde olduğudur.
İnsanın özgür iradesiyle ilgili her tartışma, insanın doğasının anlaşılmasıyla başlamalıdır; çünkü insanın iradesi kendi doğası tarafından sınırlandırılmıştır. Bir mahkûm hücresinde ileri geri yürümekte özgürdür, ancak hücresinin duvarları tarafından kısıtlanmıştır ve ne kadar isterse istesin daha ileri gidemez. İnsan da böyledir. Günah yüzünden insan, varlığının en derinlerine kadar işlemiş yozlaşma ve kötülüğün içine hapsedilmiştir. Bedenimiz, zihnimiz ve irademiz dahil olmak üzere her yanımız günahın köleliği altındadır.
Yeremya 17:9 insan yüreğinin durumunu şöyle açıklar: “Yürek her şeyden daha aldatıcıdır, iyileşmez, Onu kim anlayabilir?” Doğal ve yeniden doğmamış durumumuzda ruhsal değil, benlik odaklı düşünürüz. Romalılar 8:6-7 şöyle der: “Benliğe dayanan düşünce ölüm, Ruh'a dayanan düşünceyse yaşam ve esenliktir. Çünkü benliğe dayanan düşünce Tanrı'ya düşmandır; Tanrı'nın Yasası'na boyun eğmez, eğemez de..."
Bu ayetler bize kurtulmadan önce Tanrı'yla düşmanlık içinde olduğumuzu, O'na ve Yasası'na boyun eğmediğimizi ve aslında bunu yapamayacağımızı öğretir. Kutsal Kitap, insanın doğal durumunda iyi ve kutsal olanı seçemeyeceğini açıkça bildirir. Başka bir deyişle, insanın Tanrı'yı seçebilecek “özgür iradesi” yoktur; çünkü iradesi özgür değildir. Mahkûmun hücresine bağlı olması gibi, insanın iradesi de kendi doğası tarafından sınırlandırılmıştır.
Öyleyse biri nasıl kurtulabilir?
Efesliler 2:1 bu süreci açıklar. Bizler “suçlarımız ve günahlarımız yüzünden ölü” iken Mesih aracılığıyla yaşama kavuşturulduk. Ölü bir insan kendisini diriltemez; çünkü bunu yapacak güce sahip değildir. Lazar dört gün boyunca mezarda yatmış ve kendisini diriltmek için hiçbir şey yapamamıştı. Sonra Mesih geldi ve ona yaşama dönmesini buyurdu (Yuhanna 11).
Bizim durumumuz da böyledir. Ruhsal olarak ölüydük ve ayağa kalkacak güce sahip değildik. Ama “biz daha günahkârken Mesih bizim için öldü” (Romalılar 5:8). Bizi ruhsal mezarlarımızdan çağırdı ve bize yeni bir doğa verdi. Bu yeni doğa, eski doğamız gibi günahla lekelenmiş değildir (2. Korintliler 5:17).
Tanrı ruhlarımızın çaresiz ve umutsuz durumunu gördü. Büyük sevgisi ve merhametiyle Oğlu'nu bizi kurtarmak için çarmıha göndermeyi egemen isteğiyle seçti. Lütfuyla kurtulduk ve iman aracılığıyla kurtulduk; bu iman da Tanrı'nın bize verdiği bir armağandır. Böylece İsa'ya iman edebiliriz. Lütuf bir armağandır, iman bir armağandır ve kurtuluş da Tanrı'nın “dünyanın kuruluşundan önce” seçtiği kişilere verdiği bir armağandır (Efesliler 1:4).
Tanrı neden bunu böyle yaptı? Çünkü bu, “isteğinin iyi amacı uyarınca, yüce lütfunun övülmesi için” gerçekleşmiştir (Efesliler 1:5-6). Kurtuluş planının amacı insanı değil, Tanrı'yı yüceltmektir. Bizim cevabımız da O'nun “yüce lütfunu” övmek olmalıdır. Eğer kurtuluşumuzu kendimiz seçmiş olsaydık, yücelik bize ait olurdu. Oysa Tanrı, kendisine ait olan yüceliği başkasına vermeyeceğini açıkça bildirmiştir (Yeşaya 48:11).
Burada doğal olarak şu soru ortaya çıkar: Dünyanın kuruluşundan önce kurtulmak üzere seçilenlerin kim olduğunu nasıl bilebiliriz?
Bilemeyiz.
İşte bu nedenle İsa Mesih aracılığıyla gelen kurtuluş Müjdesi'ni dünyanın dört bir yanına götürür, herkese tövbe etmelerini ve Tanrı'nın lütuf armağanını kabul etmelerini duyururuz. 2. Korintliler 5:20 bize, insanlar için çok geç olmadan onların Tanrı'yla barışmaları için yalvarmamız gerektiğini söyler.
Tanrı'nın günahın hapishanesinden kimi özgür bırakacağını biz bilemeyiz. Bu seçimi O'na bırakır ve Müjde'yi herkese duyururuz. İsa'nın kendisine gelenler hakkında verdiği vaat şudur: “Baba'nın bana verdiklerinin hepsi bana gelecek ve bana geleni asla kovmam” (Yuhanna 6:37).
English
Tanrı egemen midir, yoksa bizim özgür irademiz mi vardır?
