ప్రశ్న
క్రైస్తవ తల్లిదండ్రులు తమ బిడ్డ మరణాన్ని ఎలా ఎదుర్కోవాలి?
జవాబు
తల్లిదండ్రులుగా, బిడ్డ మరణం కంటే బాధాకరమైన అనుభవాన్ని మనం ఊహించలేము. అందరు తల్లిదండ్రులు సహజంగానే తమ పిల్లలు తమ కంటే ఎక్కువ కాలం జీవిస్తారని ఆశిస్తారు. అటువంటి నష్టం ఒక అసాధారణమైన, అనూహ్యమైన సంఘటన, అది తీవ్రమైన నొప్పిని మరియు నిరంతర దుఃఖాన్ని కలిగిస్తుంది. ఇది జీవితాన్ని మార్చే అనుభవం, తల్లిదండ్రులు తమ బిడ్డ లేకుండా తమ జీవితాలను పునర్నిర్మించుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తున్నప్పుడు వారికి ప్రత్యేకమైన సవాళ్లను అందిస్తుంది.
పిల్లల మరణాన్ని ఎలా ఎదుర్కోవాలో తల్లిదండ్రులకు చెప్పడం ఎవరికైనా అహంకారపూరితమైనది. అయితే, మన సృష్టికర్తపై నిజమైన మరియు సానుకూల విశ్వాసం లేని వారితో పోలిస్తే, తమ జీవితాలను దేవునికి అప్పగించుకున్న వారు అటువంటి నష్టం నుండి ఎక్కువ సాధారణ భావనతో కోలుకుంటారని మనకు తెలుసు. ఇది నిజమైనప్పుడు, క్రైస్తవ తల్లిదండ్రులు తమ బిడ్డ మరణాన్ని ఎలా ఎదుర్కొంటారు? బైబిల్ ఈ విషయాన్ని ప్రస్తావించిందా, ఒకవేళ ప్రస్తావిస్తే, ఏ విధంగా?
మొదటగా, ప్రతి వ్యక్తి దుఃఖాన్ని విభిన్నంగా ఎదుర్కొంటారని మనం గమనించాలి. భావోద్వేగాలు సాధారణమైనవి మరియు సహజమైనవి, కానీ వాటి తీవ్రత మరియు వ్యక్తీకరణలో చాలా తేడా ఉంటుంది. రెండవది, ఏ తల్లిదండ్రులు కూడా తమ బిడ్డ మరణం నుండి ఎప్పటికీ "కోలుకోరు" లేదా "ముందుకు సాగరు". ఇది మనం కోలుకునే ఒక అనారోగ్యం వంటిది కాదు. చాలా మంది కౌన్సిలర్లు దీనిని జీవితాన్ని మార్చే శారీరక గాయానికి పోల్చి చెబుతారు. అయినప్పటికీ, మనం ఆ నష్టాన్ని ఎల్లప్పుడూ అనుభవిస్తూనే ఉన్నప్పటికీ, కాలక్రమేణా దాని తీవ్రత తగ్గుతుందని కూడా మనం తెలుసుకోవాలి.
ప్రేమగల మరియు ఎల్లప్పుడూ నమ్మకమైన దేవునిపై ఉన్న విశ్వాసమే, కొన్నిసార్లు ఇతరులు గమనించే విధంగా, ఒక బిడ్డ మరణాన్ని భరించడానికి మరియు కోలుకోవడానికి మనకు శక్తినిస్తుంది. జననం తర్వాత ఏడు రోజులకు మరణించిన తన బిడ్డను కోల్పోయినప్పుడు దావీదు విషయంలో కూడా ఇలాగే జరిగింది (2 సమూయేలు 12:18–19). ఈ లేఖన భాగం నుండి మనం నేర్చుకోగల అనేక విలువైన పాఠాలు ఉన్నాయి, అవి దుఃఖంలో ఉన్న తల్లిదండ్రులు భవిష్యత్తును నిరీక్షణతో ఎదుర్కోవడానికి సహాయపడతాయి.
వాటిలో ఒకటి ఏమిటంటే, బిడ్డ చనిపోవడానికి ముందు, దావీదు తన బిడ్డ ప్రాణాల కోసం తీవ్రంగా ప్రార్థించాడు (2 సమూయేలు 12:16). ఇది కష్టకాలంలోనే కాకుండా, అన్ని వేళలా అన్ని తల్లిదండ్రులకు నిజం కావాలి. తల్లిదండ్రులు తమ పిల్లల కోసం ఎల్లప్పుడూ ప్రార్థించాలి, వారిని కాపాడి, పర్యవేక్షించమని దేవుణ్ణి కోరాలి. అదేవిధంగా, తమ పిల్లలు ప్రభువు యొక్క పోషణలో మరియు శిక్షణలో ఎదుగుతారని, వారికి జ్ఞానాన్ని మరియు మార్గదర్శకత్వాన్ని ప్రసాదించమని తల్లిదండ్రులు ప్రార్థించాలి (న్యాయాధిపతులు 13:12; సామెతలు 22:6; ఎఫెసయులు 6:4).
తన బిడ్డ మరణానికి దావీదు చూపిన ప్రతిస్పందనలో మరో పాఠం ఉంది. ఆ శిశువు మరణించాడని తెలిసిన వెంటనే, దావీదు ఆ వాస్తవాన్ని అంగీకరించి, సాధారణ స్థితికి తిరిగి వచ్చాడు: "దావీదు నేల మీద నుండి లేచి, స్నానం చేసి, తైలం పూసుకుని, తన బట్టలు మార్చుకున్నాడు; మరియు అతడు యెహోవా గృహములోనికి వెళ్లి ఆరాధించెను. అప్పుడు అతడు తన స్వగృహానికి వెళ్ళెను; అతడు విజ్ఞాపన చేసినప్పుడు వారు అతనికి ఆహారం పెట్టగా, అతడు తిన్నెను" (2 సమూయేలు 12:20, NKJV). ఈ వాక్యంలో మనల్ని అత్యంత ఆశ్చర్యపరిచే విషయం ఏమిటంటే, దావీదు "దేవుని మందిరానికి వెళ్ళి ఆరాధించాడు" అనేది. మరో మాటలో చెప్పాలంటే, దావీదు తన బిడ్డ మరణాన్ని అంగీకరించడమే కాకుండా, తన భావోద్వేగాలన్నిటినీ మరియు ఆ పరిస్థితి యొక్క వాస్తవికతను దేవునికి అప్పగించాడు. వీటన్నిటి మధ్యలో, అతను దేవుణ్ణి ఆరాధనకు అర్హుడిగా చూశాడు. శ్రమ లేదా సంక్షోభ సమయంలో దేవుణ్ణి ఆరాధించే మరియు గౌరవించే సామర్థ్యం అనేది దేవునిపై మన ఆత్మీయ విశ్వాసానికి ఒక శక్తివంతమైన ప్రదర్శన. ఆరాధన మన నష్టం యొక్క వాస్తవికతను అంగీకరించడానికి మనకు సహాయపడుతుంది. మరియు మనం జీవితాన్ని ముందుకు సాగించడానికి దేవుడు మనకు స్వేచ్ఛనిచ్చేది ఇలాగే. మనం మార్చలేని వాటిని వదులుకోవడం నేర్చుకోవడమే దావీదు మనకు ఆదర్శంగా చూపినది.
దావీదు కథలో తదుపరి పాఠం అత్యంత వెల్లడించేది. జవాబుదారీ వయస్సుకి ముందే మరణించే పిల్లలు స్వర్గంకు వెళ్తారనే జ్ఞానంలోని విశ్వాసమే అది. దావీదు పరిచారకులు అతని కుమారుని మరణానికి అతని ప్రతిచర్యను ప్రశ్నించారు, మరియు పసికందులను, చిన్న పిల్లలను కోల్పోయిన విశ్వాసము ఉన్న తల్లిదండ్రులకు దావీదు సమాధానం ఎల్లప్పుడూ ఓదార్పునిచ్చేదిగా ఉంది: "ఇప్పుడు అతడు చనిపోయినాడు, నేను ఎందుకు ఉపవాసం ఉండాలి? నేను అతనిని మరలా తీసుకురాగలనా? నేను అతనియొద్దకు వెళ్తాను గాని అతడు నాయొద్దకు తిరిగి రాడు" (2 సమూయేలు 12:23). తన కుమారునితో పరలోకంలో కలుస్తానని దావీదుకు పూర్తి నమ్మకం ఉండేది. ఈ వాక్యభాగం, ఈ లోకం నుండి వెళ్ళిపోయే శిశువులు మరియు చిన్న పిల్లలు పరలోకానికి వెళ్తారనడానికి ఒక బలమైన సూచన.
పిల్లల మరణానికి విచారించడం అనేది హృదయ విదారకమైన ప్రయాణం. మన దుఃఖాన్ని ఎలా నిర్వహించాలో మనకు నేర్పడానికి కచ్చితమైన నియమాలు ఏవీ లేవు. అయినప్పటికీ, కౌన్సిలర్లు మరియు పిల్లల నష్టాన్ని అనుభవించిన వారు కొన్ని సహాయకరమైన సలహాలను అందించారు:
• మీరు ఒంటరి వారు కాదని గుర్తించండి. మీకు దేవుడు ఉన్నాడు. క్రీస్తులో మీ సహోదర సహోదరీలు ఉన్నారు. మీకు సన్నిహిత స్నేహితులు మరియు కుటుంబ సభ్యులు ఉన్నారు. వారిపై ఆధారపడండి. వారు మీకు సహాయం చేయడానికి ఉన్నారు.
• మీరు కోలుకోవడానికి సమయ పరిమితి పెట్టుకోకండి. మీ పిల్లల గురించి ఆలోచించకుండా ఒక రోజు గడిచిపోతుందని ఆశించవద్దు. అలాంటి ఆలోచనలను స్వాగతించండి.
• మీ పిల్లల గురించి మాట్లాడండి. మీ పిల్లల కథను ఇతరులతో పంచుకోవడం ముఖ్యం.
• మీ ఆరోగ్యాన్ని జాగ్రత్తగా చూసుకోండి.
• మీ ఇతర పిల్లలను జాగ్రత్తగా చూసుకోండి. వారు కూడా బాధపడుతున్నారు. వారు తమ తోబుట్టువును కోల్పోయి దుఃఖిస్తున్నారు మరియు తల్లిదండ్రులు దుఃఖంలో ఉండటాన్ని చూడటం అనే అదనపు అసౌకర్యాన్ని ఎదుర్కొంటున్నారు.
• కనీసం మొదటి సంవత్సరం పాటు ఎలాంటి పెద్ద నిర్ణయాలు తీసుకోకుండా ఉండటానికి ప్రయత్నించండి.
• ఒక చిన్న పిల్లవాడి మరణం తర్వాత వచ్చే అనేక "మొదటి" సందర్భాలు బాధాకరంగా ఉంటాయని ఆశించండి—మొదటి పుట్టినరోజు, మొదటి క్రిస్మస్, మొదలైనవి.
చివరగా, తమ బిడ్డ మరణాన్ని అనుభవించిన క్రైస్తవులకు దేవుని వాక్యం నుండి ఒక గొప్ప మరియు నమ్మకమైన వాగ్దానం ఉంది: "దేవుడు వారి కన్నుల నుండి అన్ని కన్నీళ్లను తుడుస్తాడు; అక్కడ మరణమునుగాని, దుఃఖమునుగాని, అరుపులనుగాని ఉండదు, ఇకపై నొప్పి ఏమాత్రము ఉండదు; ఎందుకనగా మునుపటివి అన్నియు గతించిపోయినవి" (ప్రకటన 21:4).
English
క్రైస్తవ తల్లిదండ్రులు తమ బిడ్డ మరణాన్ని ఎలా ఎదుర్కోవాలి?
