Pytanie
Co oznacza stwierdzenie, że życie jest parą (List św. Jakuba 4:14)?
Odpowiedź
List Jakuba 4:14 mówi: „Nie wiecie bowiem, co będzie jutro z waszym życiem. Jesteście tylko parą, która pojawia się na chwilę, a potem znika”. Para to delikatna mgła, podobna do zamglenia. Szybko znika, gdy wschodzi słońce. Nie ma żadnej substancji i nie pozostawia po sobie nic. Porównanie naszego życia do pary pokazuje, jak ulotne są nasze dni na tej ziemi.
Życie może czasami wydawać się niekończące, ale Biblia przypomina nam, że w porównaniu z wiecznością życie człowieka na ziemi jest jak para, którą rozprasza poranne słońce. Ważne jest, abyśmy zdawali sobie sprawę z kruchości życia, aby nie marnować czasu, który nam został dany. Psalm 90:12 mówi: „Naucz nas liczyć nasze dni, abyśmy osiągnęli mądrość serca”. Bóg chce, abyśmy żyli z celem, zdając sobie sprawę, że zegar odlicza czas do momentu, w którym przekroczymy bramę śmierci i wejdziemy w stan wieczny. W tym momencie księgi zostaną zamknięte i zaczniemy ponosić konsekwencje naszych wyborów na ziemi (Hbr 9:27; Rz 14:10; por. Łk 16:19–31).
Podczas naszego krótkiego pobytu na ziemi powinniśmy żyć, mając zawsze przed oczami wieczność. Niezależnie od tego, czy żyjemy 5 lat, czy 105, nasze życie jest tak samo ulotne jak para. Nawet Jezus odczuwał pilną potrzebę wykonywania dzieła Bożego, póki była ku temu okazja. Powiedział: „Dopóki jest dzień, musimy wykonywać dzieła Tego, który mnie posłał. Nadchodzi noc, kiedy nikt nie będzie mógł działać” (J 9:4).
Świadomość, że nasze życie jest jak para, nadaje naszym codziennym czynnościom poważny charakter. Ludzie żyjący w uprzywilejowanych częściach świata mają skłonność do marnowania czasu na błahostki, które nie mają trwałej wartości. Chociaż rozrywka i relaks są ważnymi elementami zdrowego życia, nigdy nie mogą być naszym głównym powodem do życia. Nasze życie jest jak para, a to oznacza, że jutro może nas już nie być; świadomość tego pozwala nam skupiać się na rzeczach, które mają znaczenie. Nasza poranna modlitwa może brzmieć: „Panie, dziękuję Ci za kolejny dzień. Niech zrobię dzisiaj coś, co będzie miało wieczne znaczenie”. Kiedy żyjemy z myślą o wieczności, bardziej interesuje nas gromadzenie skarbów w niebie (Łk 12:33). Świadomość, że życie jest tylko parą, sprawia, że czujemy się niekomfortowo, marnując czas, i niepokojąco pragniemy zaangażować się w dzieło Boże.
W swojej metaforze życia jako pary Jakub przypominał swoim czytelnikom, że nie powinni być zbyt pewni swoich planów, ponieważ ostatecznie to nie oni nimi kierują. Bóg, który rządzi wszystkim, może unieważnić nasze pomysły. Jeśli nie traktujemy naszych ziemskich skarbów z dystansem, unieważnienie naszych planów może być dla nas druzgocące (Jakuba 4:13–16). Bóg często dopuszcza do naszego życia nieprzyjemności, aby przypomnieć nam, że ten świat nie jest naszym domem (Flp 1:27; 3:20). Nasz czas tutaj jest jak para, która szybko znika. Podobnie jak wydech w zimnie, nasze życie pojawia się na krótką chwilę i szybko znika z tej ziemi. Wszyscy urodzeni w rodzinie Bożej (J 3,3) po śmierci zgromadzą się w swoim wiecznym domu i będą cieszyć się na zawsze nagrodą za służbę Panu na ziemi (1 Kor 3,12–13).
English
Co oznacza stwierdzenie, że życie jest parą (List św. Jakuba 4:14)?
