Pytanie
Co Biblia mówi o święceniach kapłańskich?
Odpowiedź
Współczesna definicja święceń kapłańskich to „nadanie godności duchownej” lub „akt przyznania władzy duszpasterskiej lub kapłańskiej”. Zazwyczaj święcenia kapłańskie kojarzymy z ceremonią, podczas której ktoś zostaje powołany lub mianowany na stanowisko w Kościele. Często ceremonia ta wiąże się z nałożeniem rąk.
Jednak definicja biblijna jest nieco inna. Słowo „wyświęcić” w Biblii odnosi się do ustanowienia lub wyznaczenia; na przykład Józef został „wyświęcony” na władcę Egiptu (Dz 7,10); zarządca z przypowieści Jezusa został „wyświęcony” na nadzorcę gospodarstwa domowego (Mt 24:45); diakoni zostali „wyświęceni” do służby w kościele jerozolimskim (Dz 6:1-6); a pastorzy zostali „wyświęceni” w każdym mieście na Krecie (Tt 1:5). W żadnym z tych przypadków nie określono sposobu wyświęcenia ani nie opisano szczegółowo żadnej ceremonii; „wyświęcenia” są po prostu mianowaniami. Słowo to może być nawet używane w negatywnym znaczeniu, jako mianowanie do kary (Łk 12:46).
Dzieje Apostolskie 13 zawierają dobry przykład powołania do służby: „Gdy oddawali cześć Panu i pościli, Duch Święty rzekł: «Wyznaczcie mi Barnabę i Saula do dzieła, do którego ich powołałem». Po poście i modlitwie nałożyli na nich ręce i wysłali ich. Obaj, wysłani przez Ducha Świętego, udali się do Seleucji” (wersety 2-4). W tym fragmencie zwracamy uwagę na kilka kluczowych faktów: 1) To sam Bóg powołuje ludzi do służby i wyposaża ich w dary (Dz 20:28; Ef 4:11). 2) Członkowie kościoła rozpoznają jasne prowadzenie Boga i przyjmują je. 3) Poprzez modlitwę i post, członkowie kościoła kładą ręce na Pawle i Barnabie, aby pokazać, że są oni posłani (por. Dz 6,6; 1 Tm 5,22). 4) Bóg działa poprzez kościół, ponieważ zarówno kościół, jak i Duch „wysyłają” misjonarzy.
Paweł regularnie wyświęcał pastorów dla kościołów, które założył. On i Barnaba kierowali mianowaniem lub wyświęcaniem starszych „w każdym kościele” w Galacji (Dz 14:23). Polecił Tytusowi, aby „mianował starszych w każdym mieście” na Krecie (Tyt 1:5). Sam Tytus został wcześniej wyświęcony, kiedy „został wybrany przez kościoły” (2 Koryntian 8:19). W powyższych fragmentach święcenia starszych dotyczą całego zgromadzenia, a nie tylko apostołów. Greckie słowo użyte w 2 Koryntian 8:19 w odniesieniu do mianowania Tytusa oraz w Dziejach Apostolskich 14:23 w odniesieniu do wyboru starszych galackich oznacza dosłownie „wyciągać ręce”. Było to słowo używane zwykle w odniesieniu do głosowania w ateńskim zgromadzeniu ustawodawczym. Tak więc święcenia przywódców kościelnych wymagały ogólnej zgody w kościele, jeśli nie oficjalnego głosowania. Apostołowie i zbory wiedzieli, kogo wybrał Duch, i odpowiedzieli, powierzając tym mężczyznom przywództwo.
Kiedy Bóg powołuje i kwalifikuje człowieka do służby, będzie to oczywiste zarówno dla tego człowieka, jak i dla reszty kościoła. Przyszły duchowny będzie spełniał wymagania określone w 1 Liście do Tymoteusza 3:1-16 i Liście do Tytusa 1:5-9 oraz będzie miał ogromne pragnienie głoszenia kazań (1 List do Koryntian 9:16). Obowiązkiem starszych kościoła, wraz z wiernymi, jest rozpoznanie i przyjęcie tego powołania. Następnie właściwa jest formalna ceremonia powołania – nabożeństwo święceń – choć nie jest to w żadnym wypadku obowiązkowe. Sama ceremonia święceń nie nadaje żadnej szczególnej mocy; po prostu publicznie uznaje wybór przywódcy dokonany przez Boga.
English
Co Biblia mówi o święceniach kapłańskich?
