Pytanie
Co Jezus miał na myśli, mówiąc: „Ja jestem światłością świata” (J 8,12)?
Odpowiedź
„Ja jestem światłością świata” (J 8,12) to drugie z siedmiu stwierdzeń Jezusa zaczynających się od słów „Ja jestem”, zapisanych wyłącznie w Ewangelii Jana, które wskazują na Jego wyjątkową boską tożsamość i cel. Ogłaszając się światłością świata, Jezus twierdził, że jest jedynym źródłem światła duchowego. Ludzkość nie ma dostępu do żadnego innego źródła duchowej prawdy.
Na świecie istnieją dwa rodzaje światła. Możemy postrzegać jedno, oba lub żadne! Kiedy rodzimy się na tym świecie, postrzegamy światło fizyczne i dzięki niemu poznajemy dzieło naszego Stwórcy w rzeczach, które widzimy. Jednakże, chociaż światło to jest dobre, istnieje inne Światło, Światło tak ważne, że Syn Boży musiał przyjść, aby je ogłosić i przekazać ludziom. W Ewangelii Jana 8:12 czytamy: „Gdy Jezus ponownie przemówił do ludzi, rzekł: «Ja jestem światłością świata. Kto idzie za mną, nie będzie chodził w ciemności, ale będzie miał światło życia»”. Metafora użyta przez Pana w tym wersecie mówi o świetle Jego Prawdy, świetle Jego Słowa, świetle życia wiecznego. Ci, którzy dostrzegają prawdziwe Światło, nigdy nie będą chodzić w duchowej ciemności.
Wnosimy świecę do pokoju, aby rozproszyć ciemność. Podobnie światło Jezusa Chrystusa musi zostać wniesione do ciemności grzechu, która ogarnia serca i życie tych, którzy nie podążają za Nim. Taki jest warunek posiadania tego światła – że podążamy za Nim. Jeśli nie podążamy za Nim, nie będziemy mieli tego światła, tej prawdy, tego życia wiecznego.
Światło fizyczne jest niezbędne do życia fizycznego. Ziemia z pewnością zmieniłaby się bardzo szybko, gdyby nie było już światła słonecznego. Las pełen drzew o bardzo gęstym baldachimie liści wysoko nad ziemią ma bardzo mało roślinności na ziemi, z wyjątkiem mchu lub porostów, które potrzebują niewiele światła słonecznego. Rośliny nigdy nie oddalają się od światła – mówi się, że są pozytywnie fototropowe, przyciągane przez światło. W ten sam sposób światło duchowe jest niezbędne do życia duchowego i może to być dobry test naszej pozycji w Chrystusie. Wierzący zawsze będzie skłaniał się ku sprawom duchowym; zawsze będzie skłaniał się ku wspólnocie, modlitwie, Słowu Bożemu i tak dalej. Niewierzący zawsze postępuje odwrotnie (J 1:5; 3:19-20), ponieważ światło obnaża jego zło, a on nienawidzi światła. Rzeczywiście, nikt nie może wejść w prawdziwe duchowe światło Jezusa Chrystusa, chyba że zostanie do tego upoważniony (J 6:37).
Naśladowanie Jezusa jest warunkiem dwóch obietnic zawartych w Ewangelii Jana 8:12. Po pierwsze, Jego naśladowcy nigdy nie będą chodzić w ciemności, co odnosi się do pewności zbawienia, jaką się cieszymy. Jako prawdziwi naśladowcy Światłości nigdy nie będziemy podążać drogami grzechu, nigdy nie będziemy żyć w stanie ciągłego grzechu (1 Jana 1:5–7). Raczej pokutujemy za nasze grzechy, aby pozostać blisko Światłości. Drugą obietnicą jest to, że będziemy odzwierciedlać Światłość Życia. Tak jak On przyszedł jako Światłość świata, tak i nam nakazuje, abyśmy byli „światłością”. W Ewangelii Mateusza 5:14–16 widzimy wierzących przedstawionych jako światło świata. Tak jak księżyc nie ma własnego światła, odbijając światło słońca, tak wierzący mają odzwierciedlać Światło Chrystusa, aby wszyscy mogli je w nas zobaczyć. Światło jest widoczne dla innych dzięki dobrym uczynkom, które wykonujemy w wierze i dzięki mocy Ducha Świętego.
Nacisk kładziony jest tutaj na utrzymywanie wiarygodnego i oczywistego świadectwa w świecie, świadectwa, które pokazuje, że jesteśmy wierni, czcimy Boga, jesteśmy godni zaufania, szczerzy, poważni i uczciwi we wszystkim, co robimy. Ponadto powinniśmy zawsze być gotowi do złożenia relacji z nadziei, którą mamy (1 Piotra 3:15), ponieważ światło ewangelii, które posiadamy, nie powinno być ukrywane, ale powinno być widoczne dla wszystkich, aby mogli z niego skorzystać i również opuścić ciemność i wejść do światła.
English
Co Jezus miał na myśli, mówiąc: „Ja jestem światłością świata” (J 8,12)?
