Pytanie
Co oznacza stwierdzenie, że osoba słaba je tylko warzywa (Rz 14,2)?
Odpowiedź
W Liście do Rzymian 14 apostoł Paweł omawia, w jaki sposób wierzący powinni podchodzić do kwestii sumienia i osobistych przekonań, zwłaszcza dotyczących praktyk żywieniowych i obrzędów religijnych. Paweł zaczyna od opisania wierzących o „silnej” i „słabej” wierze w odniesieniu do spożywania określonych pokarmów: „A tego, kto jest słaby w wierze, przyjmujcie, ale nie kłóćcie się o opinie. Jeden uważa, że może jeść wszystko, a słaby je tylko warzywa (Rz 14,1-2, ESV).
W sytuacji, o której mówi Paweł, osoby o silnej wierze mogły jeść wszystko, w tym wszelkiego rodzaju mięso, podczas gdy osoby o słabej wierze jadły tylko warzywa. We wczesnym kościele wielu chrześcijan pochodziło ze środowisk żydowskich lub innych tradycji, w których obowiązywały surowe ograniczenia żywieniowe. Niektórzy wierzący obawiali się spożywania niektórych pokarmów, co do których nie mieli pewności, że są koszernie. Inni powstrzymywali się od jedzenia mięsa dostępnego na targowiskach, aby uniknąć spożywania pokarmów, które mogły być ofiarowane bożkom. Aby uniknąć poczucia winy lub nieczystości, osoby te decydowały się jeść wyłącznie warzywa.
Termin „słaby” w tym kontekście odnosi się do słabości duchowej, moralnej lub związanej z sumieniem. „Słabi” to ci, których wiara lub zrozumienie ewangelii jest niewystarczające, niedojrzałe lub ograniczone. Ich sumienia są związane restrykcjami legalistycznymi, co sprawia, że są bardziej ostrożni, niż to konieczne. Nie nauczyli się jeszcze, że w Jezusie Chrystusie nie ma „koszernego” ani „niekoszernego”. „Zostaliśmy uwolnieni od prawa, ponieważ umarliśmy dla niego i nie jesteśmy już zniewoleni jego mocą. Teraz możemy służyć Bogu nie w stary sposób, przestrzegając litery prawa, ale w nowy sposób, żyjąc w Duchu” (Rz 7,6, NLT).
Silna wiara jest zakorzeniona w właściwym zrozumieniu ewangelii, która uwalnia sumienie od niewoli zasad religijnych. Paweł użył szczegółowych obrazów, aby wyjaśnić Galatom chrześcijańską wolność: „Zanim droga wiary w Chrystusa stała się dla nas dostępna, byliśmy pod strażą prawa. Byliśmy, że tak powiem, przetrzymywani w areszcie ochronnym, aż została objawiona droga wiary. (...) Prawo było naszym opiekunem, dopóki nie przyszedł Chrystus; chroniło nas, dopóki nie zostaliśmy usprawiedliwieni przed Bogiem przez wiarę. A teraz, gdy nadeszła droga wiary, nie potrzebujemy już prawa jako naszego opiekuna” (Galacjan 3:23–25, NLT). Ci, których wiara jest silna, rozumieją, że „Chrystus naprawdę nas wyzwolił” z religii legalistycznej. Starają się nie „poddać się niewoli prawa” (Galacjan 5:1, NLT; zob. także Kolosan 2:6–23). Rozumieją, że „nie to, co wchodzi do ust, kala człowieka” (Mateusz 15:11).
Głównym tematem Listu do Rzymian 14 jest jedność i wzajemna akceptacja wśród chrześcijan, niezależnie od indywidualnych przekonań w sprawach, które nie są istotne dla ewangelii. Paweł napisał dalej: „Ludzie, którzy jedzą wszystko, nie powinni gardzić tymi, którzy jedzą tylko warzywa. Podobnie wegetarianie nie powinni krytykować ludzi, którzy jedzą wszystko, ponieważ Bóg ich zaakceptował” (List do Rzymian 14:3, GW). Chociaż Paweł uważał się za jednego z silnych wierzących (zob. List do Rzymian 15:1), nie pogardzał ani nie potępiał tych, których uważał za słabych. Wręcz przeciwnie, popierał ich prawo do trzymania się swoich przekonań – wyboru jedzenia wyłącznie warzyw – aby mogli zachować czyste sumienie przed Bogiem.
Słowo Boże uczy wierzących, aby żyli bez osądzania innych i bez wywierania na nich wpływu, aby nie naruszali swojego sumienia w sprawach, które nie mają kluczowego znaczenia dla zbawienia, doktryny lub wiary. „Silni” w wierze, którzy czują się swobodnie jedząc wszystko, nie powinni lekceważyć ani potępiać tych, którzy są „słabi”, i vice versa. Aby zachować jedność w kościele, Bóg wzywa nas do okazywania łaskawości tym, którzy znajdują się w innym miejscu duchowym, oraz do szanowania indywidualnych przekonań.
Zasada zawarta w Liście do Rzymian 14:2 pozostaje aktualna do dziś. Chrześcijanie nadal mają różne poglądy na temat wyborów żywieniowych, praktyk religijnych i osobistych przekonań. Podobnie jak wierzący w Rzymie, jesteśmy kuszeni, aby osądzać się nawzajem w sprawach, które nie są istotne dla życia chrześcijańskiego. Współczesne kwestie sporne mogą obejmować style muzyki uwielbienia, spożywanie napojów alkoholowych, chodzenie do kina oraz wybór między szkołami chrześcijańskimi a publicznymi. Paweł zachęca nas do działania w miłości i zrozumieniu, pozwalając na różnice w ciele Chrystusa bez powodowania podziałów lub osądzania. Wzajemna miłość i szacunek są znakami wiernych naśladowców Chrystusa.
English
Co oznacza stwierdzenie, że osoba słaba je tylko warzywa (Rz 14,2)?
