Pytanie
Jaka jest różnica między uwielbieniem a czczeniem?
Odpowiedź
Zrozumienie różnicy między uwielbieniem a czczeniem może nadać nowy wymiar sposobowi, w jaki oddajemy cześć Panu. W całej Biblii znajduje się wiele nakazów, aby „wielbić Pana”. Aniołowie i zastępy niebieskie mają nakaz wielbić Pana (Psalm 89:5; 103:20; 148:2). Wszyscy mieszkańcy ziemi mają chwalić Pana (Psalm 138:4; List do Rzymian 15:11). Możemy Go chwalić śpiewem (Izajasz 12:5; Psalm 9:11), okrzykami (Psalm 33:1; 98:4), tańcem (Psalm 150:4) i instrumentami muzycznymi (1 Kronik 13:8; Psalm 108:2; 150:3-5).
Chwalenie/uwielbienie jest radosnym opowiadaniem o wszystkim, co Bóg dla nas uczynił. Jest ściśle powiązana z dziękczynieniem, ponieważ oddajemy Bogu wdzięczność za Jego potężne dzieła, które dla nas uczynił. Chwała może być również cechą charakterystyczną innych relacji. Możemy chwalić naszą rodzinę, przyjaciół, szefa lub dostawcę gazet. Chwalenie nie wymaga od nas niczego. Jest jedynie prawdziwym uznaniem sprawiedliwych czynów innych osób. Ponieważ Bóg dokonał wielu cudownych dzieł, jest godny chwały (Psalm 18:3).
Cześć pochodzi z innego miejsca w naszej duszy. Cześć powinna być zarezerwowana wyłącznie dla Boga (Łk 4:8). Cześć jest sztuką utraty siebie w adoracji innego. Chwalenie/uwielbienie może być częścią czci, ale cześć wykracza poza chwałę. Chwalenie jest łatwe, cześć nie. Cześć dotyka sedna tego, kim jesteśmy. Aby prawdziwie czcić Boga, musimy porzucić czczenie samego siebie. Musimy być gotowi ukorzyć się przed Bogiem, poddać każdą część naszego życia Jego kontroli i wielbić Go za to, kim jest, a nie tylko za to, co uczynił. Czczenie jest stylem życia, a nie tylko sporadyczną czynnością. Jezus powiedział, że Ojciec szuka tych, którzy będą Go wielbić „w duchu i w prawdzie” (J 4:23).
W Piśmie Świętym uwielbienie jest zazwyczaj przedstawiane jako głośne, radosne i nieskrępowane. Bóg zaprasza wszystkie swoje stworzenia do wszelkiego rodzaju uwielbienia. Jezus powiedział, że jeśli ludzie nie będą wielbić Boga, nawet „kamienie będą wołać” (Łk 19:40). Kiedy jednak Biblia wspomina o uwielbieniu, ton się zmienia. Czytamy takie wersety jak: „Wielbcie Pana w pięknie świętości” (Psalm 96:9) oraz „Przyjdźcie, wielbijmy i pokłońmy się” (Psalm 95:6). Często uwielbienie łączy się z pokłonem lub uklęknięciem, co świadczy o pokorze i skrusze (2 Kronik 29:28; Hebrajczyków 11:21; Objawienie 19:10). To poprzez prawdziwe uwielbienie zapraszamy Ducha Świętego, aby do nas przemawiał, przekonywał nas i pocieszał. Poprzez uwielbienie dostosowujemy nasze priorytety do Bożych i ponownie uznajemy Go za prawowitego Pana naszego życia.
Tak jak uwielbienie jest powiązane z dziękczynieniem, tak czczenie jest powiązane z poddaniem się. Nie można jednocześnie czcić Boga i cokolwiek czy kogokolwiek innego (Łk 4:8). Czynności fizyczne często kojarzone z uwielbieniem – kłanianie się, klękanie, podnoszenie rąk – pomagają stworzyć postawę pokory niezbędną do prawdziwego uwielbienia. Mądrzy liderzy uwielbienia wiedzą, jak zorganizować nabożeństwo, aby uczestnicy mogli zarówno chwalić, jak i wielbić Pana. Często nabożeństwa rozpoczynają się radosnymi pieśniami uwielbienia, a następnie przechodzą w cichszą, bardziej introspektywną formę uwielbienia.
Uwielbienie jest postawą serca. Człowiek może wykonywać zewnętrzne gesty, ale nie oddawać czci Bogu (Psalm 51:16-17; Mateusz 6:5-6). Bóg widzi serce i pragnie oraz zasługuje na szczere, płynące z serca uwielbienie i cześć.
English
Jaka jest różnica między uwielbieniem a czczeniem?
