Pytanie
Czy przywrócenie do pełnienia funkcji jest możliwe po tym, jak pastor został przyłapany na skandalu?
Odpowiedź
Jednym z czynników, który sprawia, że kwestia przywrócenia do pełnienia funkcji duszpasterskiej jest tak trudna, jest to, że każdy przypadek jest inny. Nie wydaje się możliwe sformułowanie ogólnego stwierdzenia, które obejmowałoby wszystkie okoliczności. Jeśli powiemy: „Pastor, który dopuścił się cudzołóstwa, może zostać przywrócony do pełnienia funkcji duszpasterskiej, jeśli wyrazi skruchę”, to w najlepszym razie głupio ignorujemy potrzebę prawdziwej skruchy. Jeśli jednak powiemy: „Pastor, który popełnił cudzołóstwo, nigdy nie może zostać przywrócony do pełnienia funkcji duszpasterskiej, nigdzie i nigdy”, to wydaje się, że ignorujemy łaskę i przebaczenie dostępne dla wszystkich wierzących w Chrystusa (Galacjan 6:1; 1 Jana 1:9). Kompromisowym rozwiązaniem jest stwierdzenie: „Pastor może zostać przywrócony do pełnienia swojej pierwotnej funkcji w pewnych okolicznościach”, co wymaga od nas dokładnego określenia tych „pewnych okoliczności”.
Chociaż 2 List do Koryntian 2:5-11 nie dotyczy grzechu pastora, fragment ten daje pewien wgląd w dyscyplinę kościelną. Grzech w kościele powoduje ból (werset 5). Kara wymierzana przez kościół ma swoje granice (werset 6). Osoba skruszona musi okazać żal z powodu swojego grzechu (werset 7). Kościół powinien odpowiedzieć na prawdziwą skruchę pocieszeniem i przebaczeniem (werset 7) oraz potwierdzeniem miłości (werset 8). Brak przebaczenia sprzyja planom szatana (werset 11). W tych wersetach Paweł kładzie nacisk na przywrócenie i jedność, które powinny nastąpić po dyscyplinowaniu, oparte na łasce i miłosierdziu Boga w Chrystusie; domyślnym ostrzeżeniem jest sprzeciwianie się stworzonym przez człowieka ograniczeniom przebaczenia, osobistym zemstom, braku jedności i nadmiernym karom.
Biorąc pod uwagę pragnienie Boga, aby Kościół przywrócił upadłych wierzących, pojawia się pytanie: czy pastor jest zwolniony z możliwości przebaczenia i przywrócenia? Oczywiście odpowiedź brzmi: nie; przebaczenie jest dostępne dla wszystkich w Chrystusie (1 Jana 1:9).
Jednak akt przebaczenia nie przywraca automatycznie poprzedniego statusu. Pijany kierowca może otrzymać przebaczenie, ale samochód, który rozbił, pozostaje rozbity. Złodziej może otrzymać przebaczenie, ale może się okazać, że żaden bank nigdy więcej go nie zatrudni. Pedofil może otrzymać przebaczenie, ale zgodnie z prawem nigdy nie będzie mógł ponownie pracować z dziećmi. Kiedy więc mówimy o „przywróceniu” pastora, niekoniecznie mamy na myśli przywrócenie mu dawnego życia. Pastorzy uwikłani w skandal mogą i powinni zostać przywróceni do wspólnoty z Bogiem, swoimi rodzinami i współwyznawcami. Jednak przywrócenie do posługi pastorskiej to zupełnie inna sprawa. Zamiast dążyć do przywrócenia upadłego pastora na ambonę, kościoły powinny starać się przywrócić go do wspólnoty w kościele, postępując zgodnie z procesem dyscypliny kościelnej opisanym w Piśmie Świętym (Mt 18:15-20). Były pastor powinien poddać się dyscyplinie egzekwowanej przez kościół.
Biblia mówi, że służba patorska jest „szlachetnym zadaniem” (1 Tymoteusza 3:1). Szlachetna praca wymaga szlachetnego charakteru i szlachetnego postępowania. Grzech seksualny nie jest szlachetnym postępowaniem, a pastor, który popada w niemoralność, nie wykazuje szlachetnego charakteru. Ponadto pastor-nauczyciel podlega wyższym standardom niż ludzie, którymi się opiekuje (Jakuba 3:1). Podstawowym standardem dla wszystkich wierzących jest to, aby wśród nas „nie było nawet cienia niemoralności seksualnej ani żadnego rodzaju nieczystości” (Efezjan 5:3). Jeśli pastorzy będą podlegać surowszej ocenie, powinni wykazywać mniej niż „cień” wykroczeń seksualnych.
Niestety, obecny klimat w kościele charakteryzuje się dużą tolerancją dla niewłaściwego zachowania seksualnego. Chrześcijańskie pary mieszkają razem przed ślubem i nikt nie zwraca im na to uwagi. Luźne traktowanie grzechu seksualnego w imię „łaski” rozciąga się również na pastorów, którzy popadają w grzech. Niektóre wyznania po prostu przenoszą grzeszącego pastora do innej parafii, nie stosując żadnych rzeczywistych środków dyscyplinarnych. Inne kościoły przyjmują z powrotem pastora, który dopuścił się cudzołóstwa, po krótkim urlopie i zapewnieniach, że więcej tego nie zrobi. Oczywiście niektóre kościoły wyświęcają otwarcie homoseksualnych pastorów lub księży i ignorują pedofilię wśród duchownych. Wszystko to świadczy o lekceważącym podejściu do grzechu seksualnego – grzechu, który ma poważne konsekwencje w Piśmie Świętym (Przysłów 6:27–29; 1 Koryntian 6:18; Hebrajczyków 13:4).
Pastor, który popełnia cudzołóstwo, zachowuje się jak fałszywy nauczyciel (2 Piotra 2:14). Zewnętrzne przejawy grzechu seksualnego to tylko wierzchołek góry lodowej; istnieją poważne wady charakteru, którymi należy się zająć. Na przykład cudzołożnik złamał zaufanie; nie był prawdomówny; był hipokrytą; nie jest już bez zarzutu; nie ma już dobrej reputacji; nie jest człowiekiem o dobrym zachowaniu; nie jest opanowany; jego zachowanie nie jest święte; był samowolny; nie był trzeźwy w swoim myśleniu – innymi słowy, naruszył wiele z kwalifikacji wymienionych w Liście do Tytusa 1:6–9 i 1 Liście do Tymoteusza 3:2–7.
1 List do Tymoteusza 3:2 zawiera istotny szczegół mający wpływ na przywrócenie do służby duszpasterskiej. Pierwszym wymogiem wobec duszpasterza jest to, aby „był nienaganny”. Bycie „nienagannym” (jak to ujął KJV) jest ważną częścią bycia pastorem i nie należy pomijać tego wymogu. Pasterz, który dopuszcza się niemoralności, stał się niezdolny do „szlachetnego zadania” pasterskiego (werset 1), ponieważ nie jest „nienaganny, wierny swojej żonie, umiarkowany, opanowany, szanowany” (werset 2) i nie ma już „dobrej reputacji wśród osób postronnych” (werset 7). Ponadto w wersecie 4 czytamy: „musi dobrze zarządzać własną rodziną”. Musi to oznaczać coś więcej niż tylko sposób wychowywania dzieci. Nie można powiedzieć, że mężczyzna, który dopuszcza się niemoralności i rozwodzi się z żoną, dobrze zarządza własną rodziną.
W kontekście głoszenia ewangelii i pozyskiwania innych dla Chrystusa Paweł mówi: „Uderzam moje ciało i zniewalam je, aby po głoszeniu innym nie stać się samemu niegodnym nagrody” (1 Koryntian 9:27). Wiemy, że nie może mówić o „dyskwalifikacji” z nieba, ponieważ nic nie może oddzielić go od miłości Boga w Chrystusie (Rz 8:39); „dyskwalifikacja” wydaje się dotyczyć głoszenia ewangelii. Paweł sugeruje, że gdyby uległ cielesnym pragnieniom (jakiegokolwiek rodzaju), nie byłby już „kwalifikowany” i zostałby odrzucony od służby. Paweł ujarzmiał swoje ciało, aby móc nadal służyć innym.
Istnieje wiele wariantów i komplikacji tej podstawowej kwestii:
- Mężczyzna, który przed nawróceniem rozwiódł się i ponownie się ożenił, a teraz ubiega się o święcenia kapłańskie.
- Pastor, którego żona wyrzekła się wiary i opuściła go, dając podstawę do biblijnego rozwodu.
- Pastor, który miał jednorazowy romans i zrezygnował z pracy w kościele, ale nigdy nie rozwiódł się, zamiast tego pracuje nad odbudową relacji z żoną.
- Pastor, który trzydzieści lat temu miał trwający rok romans i od tego czasu prowadzi nienaganne życie.
W obliczu tych przypadków zadajemy pytania, takie jak: jak długo trwa „dyskwalifikacja”? Kiedy dyscyplina kościelna staje się nadmierna? Czy wymóg „jednej kobiety” odnosi się również do życia przed nawróceniem? Czy bycie „nienagannym” odnosi się tylko do obecnego stanu, czy sugeruje całe życie bez zarzutu? Odpowiedź na te pytania zależy w dużej mierze od interpretacji Pisma Świętego, a kościół rozważający przywrócenie pastora do pełnienia funkcji musi szukać mądrości z góry (Jakuba 1:5) i pobożnej rady od zaufanych przywódców chrześcijańskich.
Chrześcijanie żyją w łasce i okazują łaskę innym. Jednak kościół ma obowiązek samokontroli i dyscyplinowania grzeszących wiernych (1 Kor 5:9–13). Pastor winny cudzołóstwa powinien stać się byłym pastorem. Jego reakcją na dyscyplinę kościelną powinno być pokorne pokutowanie, a następnie dążenie do przywrócenia wspólnoty. Czy powinien wyjść poza wspólnotę i starać się odzyskać urząd pastora? W większości przypadków wydaje się to nierozsądne.
Ponownie, nie próbujemy ustanawiać sztywnej zasady. Czy pastor, który upadł może kiedykolwiek powrócić do służby duszpasterskiej? Tak, wierzymy, że tak – nie zamierzamy ograniczać łaski i mocy Boga. Czy mamy w Nowym Testamencie przykład przywrócenia pastora? Nie. Czy cudzołóstwo ujawnia głęboką wadę charakteru? Tak. Z tych powodów kościół musi być bardzo ostrożny w ponownym wyświęcaniu człowieka, który zawiódł moralnie po doświadczeniu zbawienia.
W przypadkach, gdy pastor, który upadł zostaje przywrócony do swojej poprzedniej roli, lokalna wspólnota kościelna powinna dążyć do pokoju, jedności i zrozumienia. Jeśli za przywróceniem stoją pobożni przywódcy kościelni o dobrych intencjach i jeśli istnieją wystarczające dowody prawdziwej skruchy, wierzący powinni być w stanie iść naprzód w łasce, wierze i modlitwie.
English
Czy przywrócenie do pełnienia funkcji jest możliwe po tym, jak pastor został przyłapany na skandalu?
