Pytanie
Dlaczego Bóg przemówił do Mojżesza z płonącego krzewu?
Odpowiedź
Opowieść o Bogu przemawiającym do Mojżesza z płonącego krzewu znajduje się w Księdze Wyjścia 3:1—4:23. Dzięki temu niezwykłemu wydarzeniu Mojżesz spotyka Boga na górze Horeb, a Bóg objawia się mu (Księga Powtórzonego Prawa 33:16; Ewangelia Marka 12:26). Płonący krzew opisany w Księdze Wyjścia 3:2 jest teofanią, czyli objawieniem się Boga w postaci widzialnej dla człowieka. Sam krzew był najprawdopodobniej jakimś rodzajem ciernia lub krzewu kolczastego, a ogień płonący w krzewie miał postać anioła Pańskiego, który „ukazał się mu [Mojżeszowi] w płomieniach ognia” (Księga Wyjścia 3:2).
Jest to pierwszy przypadek użycia słowa „święty” w odniesieniu do Boga w Biblii (werset 5). W płonącym krzewie Bóg objawił swoją świętość w sposób, w jaki nigdy wcześniej nie została ona objawiona. Mojżesz był tak poruszony tym doświadczeniem, że później, pisząc swój słynny hymn zwycięstwa, wspomniał o tej boskiej cesze świętości Boga: „Któż z bogów jest podobny do Ciebie, Panie? Któż jest podobny do Ciebie – majestatyczny w świętości, budzący grozę w chwale, czyniący cuda?” (Księga Wyjścia 15:11).
Istnieje kilka powodów, dla których Bóg objawił się Mojżeszowi z płonącego krzewu. Po pierwsze, Bóg objawia się jako ogień, ponieważ jest to obraz Jego świętości. W całej Biblii ogień jest używany jako symbol oczyszczającej i udoskonalającej mocy Bożej świętości. Potwierdza to fakt, że Bóg nakazał Mojżeszowi zdjąć sandały, „gdyż miejsce, na którym stoisz, jest ziemią świętą”. W tym miejscu Bóg podkreślał Mojżeszowi różnicę między boskością a człowieczeństwem. Bóg jest transcendentny w swojej świętości, więc Mojżesz nie mógł zbliżyć się do Niego.
Świętość wiąże się z oddzieleniem. Świętość Boga oznacza, że jest On oddzielony od wszystkiego, co stworzył. Świętość to nie tylko Jego sprawiedliwość (chociaż jest to jej część), ale także Jego odmienność. Jest to różnica między Stwórcą a stworzeniem, nieskończona odległość między boskością Boga a naszym człowieczeństwem. Bóg mówi: „Ja jestem Bogiem, a nie człowiekiem – Świętym pośród was” (Ozeasz 11:9). Jego lud odpowiada: „Nie ma nikogo świętego jak Pan” (1 Samuela 2:2).
Po drugie, Bóg objawił się Mojżeszowi z płonącego krzewu jako obraz swojej chwały. Chociaż to objawienie było przerażające (Wj 3:6; Pwt 4:24), jego celem było ukazanie czystego majestatu Boga i pozostawanie widzialnym przypomnieniem dla Mojżesza i jego ludu w nadchodzących ciemnych czasach. Wkrótce bowiem Bóg objawił swoją świętość i chwałę całemu narodowi izraelskiemu. Jak wkrótce przekonali się Mojżesz i dzieci Izraela, Jego chwała jest jak ogień trawiący, słup ognia promieniujący światłem, światłem tak jasnym, że nikt nie może się do niego zbliżyć (Księga Wyjścia 24:17; 1 List do Tymoteusza 6:16).
Widzimy również, że Bóg troszczył się o cierpienia swojego ludu Izraela (Wj 3:7-8). W rzeczywistości był to pierwszy raz, kiedy Bóg nazwał Izrael „moim ludem”. Pod uciskiem egipskiej niewoli nie mieli oni żadnej nadziei poza Bogiem i nie mogli nic zrobić poza wołaniem do Niego. Bóg ich wysłuchał i zamierzał zaspokoić ich potrzeby, wyzwalając ich z niewoli i cierpienia (Psalm 40:17; Izajasz 41:10; Jeremiasz 1:8). Chociaż Bóg objawił się jako ten, który mieszka w niedostępnym świetle (1 Tymoteusza 6:16), płonący krzew symbolizował Jego zamiar, aby nie pochłonąć ani nie zniszczyć swojego ludu, ale być ich zbawicielem, wyprowadzić ich z niewoli egipskiej do Ziemi Obiecanej.
Ponadto Bóg dał Mojżeszowi swoje imię: „Bóg rzekł do Mojżesza: «Jestem, który jestem. Tak powiesz Izraelitom: «Jestem mnie posłał do was»»” (Księga Wyjścia 3:14). Istnieje kilka powodów, dla których Bóg tak postąpił. Egipcjanie mieli wielu bogów o wielu różnych imionach. Mojżesz chciał poznać imię Boga, aby lud hebrajski wiedział dokładnie, kto go do nich posłał. Bóg nazwał siebie JESTEM, imieniem, które opisuje Jego wieczną moc i niezmienny charakter. „JESTEM, KTÓRY JESTEM” – Bóg oświadcza, że istnieje sam z siebie, bez początku i bez końca. Wyraża to również termin „Jahwe”, oznaczający „Ja jestem Tym, który jest”. Jest to najważniejsze imię Boga w Starym Testamencie.
Określając siebie jako „JESTEM”, Bóg oświadcza, że zawsze istnieje w teraźniejszości. Nie jest ograniczony czasem tak jak my. Nigdy nie było czasu, kiedy Boga nie było. Nie ma on ustalonego momentu narodzin ani powstania. Nie ma początku ani końca. Jest Alfą i Omegą, Pierwszym i Ostatnim (Objawienie 22:13).
Dzisiaj jedynym sposobem, abyśmy mogli stanąć przed obliczem świętego Boga, jest stanie się świętymi. Dlatego Bóg posłał Jezusa, aby był naszym Zbawicielem. On jest naszą świętością (1 Koryntian 1:30). Nigdy nie bylibyśmy w stanie przestrzegać Prawa Bożego, ale Jezus przestrzegał go za nas z doskonałą świętością. Kiedy Jezus umarł na krzyżu, zgładził całą naszą nieświętość, zamieniając swoją sprawiedliwość na naszą niesprawiedliwość (2 Koryntian 5:21). Kiedy wierzymy w Niego, Bóg przyjmuje nas jako świętych – tak świętych jak sam Jezus:
Łaska, którą Bóg okazał nam poprzez krzyż, pozwala nam zbliżyć się do Świętego – nie tak jak Mojżesz, który w strachu zakrywał twarz, ale poprzez wiarę, ufność i przekonanie o osobie i dziele Jezusa Chrystusa.
English
Dlaczego Bóg przemówił do Mojżesza z płonącego krzewu?
