Pytanie
Dlaczego niektórzy pastorzy nie wierzą?
Odpowiedź
W ostatnich latach pojawiło się kilka artykułów na temat zjawiska pastorów, którzy nie wierzą. Zasadniczo wynikało z nich, że w anonimowych ankietach niektórzy pastorzy przyznają się do bycia ateistami/agnostykami. Dlaczego ateista/agnostyk miałby chcieć zostać pastorem? Chociaż niektórzy twierdzili, że lubią kontrolę i władzę, jaką daje im rola pastora, większość stwierdziła, że chociaż sami nie wierzą, rozumieją, iż przesłanie chrześcijańskie może być pomocne dla osób o słabej psychice, dlatego są gotowi je głosić. Co Biblia mówi o „pastorach, którzy nie wierzą”?
Jednym słowem: „Biada!”. „Biada wam, obłudnicy... biada wam, ślepi przewodnicy...” (Mt 23,14-16). „Biada pasterzom, którzy dbają tylko o siebie...” (Ez 34,2). „Ci ludzie są skazą na waszych ucztach miłości, jedzą z wami bez najmniejszych skrupułów – pasterze, którzy karmią tylko siebie. Są chmurami bez deszczu, niesionymi przez wiatr; jesiennymi drzewami, bez owoców i wyrwanymi z korzeniami – dwukrotnie martwymi. Są dzikimi falami morza, pieniącymi się ze wstydu; błąkającymi się gwiazdami, dla których na zawsze zarezerwowana jest najczarniejsza ciemność” (Juda 12-13).
Nauczanie przesłania, w które się nie wierzy, jest szczytem hipokryzji. Uważanie przesłania chrześcijańskiego za psychologiczną podporę dla ludzi nieinteligentnych i potrzebujących jest znieważeniem Boga dla każdego, a zwłaszcza dla pastorów. W Księdze Przysłów 6:16-19 czytamy: „Sześć rzeczy nienawidzi Pan, a siedem jest mu obrzydliwością: wyniosłe oczy, kłamliwy język, ręce, które przelewają niewinną krew, serce, które knuje niegodziwe plany, nogi, które szybko biegną do złego, fałszywy świadek, który wylewa kłamstwa, i człowiek, który wznieca niezgodę między braćmi”. Jeśli wiara chrześcijańska jest kłamstwem, nie jest „użyteczną psychologiczną podporą”. Jest raczej bezużyteczna, próżna, pusta, daremna i godna pożałowania (1 Koryntian 15:14-19).
Niewierzący jest całkowicie niezdolny do pełnienia jakiejkolwiek funkcji przywódczej w kościele. Człowiek, który jest gotów głosić przesłanie, w które nie wierzy, jest hipokrytą i aroganckim człowiekiem. Wiele osób doskonale udaje chrześcijańskie życie. Jednak ostatecznie „po owocach ich poznacie” (Mt 7:16). Pastor, który nie wierzy, w końcu ujawni się w swoich słowach, czynach i nauczaniu. Bądźcie czujni! Czuwajcie! Kościół prowadzony przez pastora, który nie wierzy, zmierza ku bezskuteczności, apatii, letargowi, a dla niektórych – ku wieczności bez Boga z powodu nauczania niepełnego przesłania zbawienia. „Jeśli ślepy prowadzi ślepego, obaj wpadną do dołu” (Mt 15:14).
Są też pastorzy, którzy naprawdę znają i kochają Pana, a mimo to zmagają się z okresem zwątpienia. Jest to dość powszechne i zrozumiałe, ponieważ pastorzy borykają się z ogromnym stresem i są narażeni na wzmożone ataki duchowe. Ten artykuł nie jest skierowany do wierzących pastorów, którzy zmagają się z wątpliwościami. Dla pastorów przechodzących taką próbę modlitwa powinna brzmieć: „Wierzę, pomóż mi przezwyciężyć moją niewiarę” (Mk 9:24)! Jeśli wątpliwości stają się uporczywe, pastor powinien prawdopodobnie ustąpić ze stanowiska, aż nastąpi duchowe odnowienie. Pastor w takiej sytuacji zasługuje na naszą modlitwę, pocieszenie, zachętę i empatię.
Jednak w przypadku pastora, który głosi przesłanie, w które sam nie wierzy, który udaje sługę Boga, którego nawet nie zna, jedyną właściwą reakcją jest natychmiastowe wydalenie. Bez skruchy prowadzącej do prawdziwej wiary, sąd Boży nad taką osobą będzie na wieki surowy.
English
Dlaczego niektórzy pastorzy nie wierzą?
