Pytanie
Co to znaczy składać Bogu ofiary z wadliwych zwierząt (Malachiasz 1:8)?
Odpowiedź
W Księdze Malachiasza 1:8 Pan oskarża Izrael o składanie Mu ofiar z wadliwych zwierząt: „Czyż nie jest złem, gdy przynosicie ślepe zwierzęta na ofiarę? Czyż nie jest złem, gdy składacie ofiarę z kalekich lub chorych zwierząt? Spróbujcie złożyć je w ofierze waszemu namiestnikowi! Czy będzie zadowolony z was? Czy przyjmie was?” – mówi Pan Zastępów.
Składanie w świątyni ofiar ze zwierząt ślepych, okaleczonych lub chorych stanowiło bezpośrednie naruszenie Prawa Mojżeszowego (Księga Kapłańska 22:22; Księga Powtórzonego Prawa 15:21). Powodem tego nakazu było to, że takie ofiary znieważały Pana. „Nie profanujcie mojego świętego imienia” (Księga Kapłańska 22:32). Były to ofiary tylko z nazwy; prawdziwa ofiara musi coś kosztować, a pozbycie się czegoś, co i tak było przeznaczone do uboju, nie wiązało się z żadnym poświęceniem. Jak wskazuje Bóg, wręczenie komuś tak złego prezentu byłoby nie do pomyślenia – skąd więc wzięło się przekonanie, że Bóg będzie z tego zadowolony?
Co ważniejsze, każda ofiara była symbolem przyszłej ofiary Chrystusa, który był „barankiem bez skazy i bez zmazy” (1 Piotra 1:19). Tanie, zepsute ofiary z czasów Malachiasza były parodią doskonałości Chrystusa.
Oczywiście, dla współczesnych chrześcijan nie ma to zastosowania w przypadku ofiar ze zwierząt, ani nie jest to bezpośrednio związane z ofiarami finansowymi. Chodzi raczej o traktowanie Boga jako świętego. Dotyczy to wszystkich dziedzin życia, od tego, jak mówimy o Bogu, po to, jak jesteśmy Mu posłuszni i jak chętni jesteśmy do poświęcania rzeczy materialnych, takich jak finanse.
Szerszy kontekst Malachiasza 1:6-14 dotyczy różnych sposobów, w jakie lud Boży znieważał lub oszukiwał Pana swoimi czynami. Zarówno kapłani, jak i ci, którzy składali ofiary, zaniedbywali pełne posłuszeństwo Bogu, składając ofiary, które były sprzeczne ze Słowem Bożym. Dzisiejsze kościoły są narażone na ryzyko popełnienia tego samego grzechu, co w zasadzie. Samo uczestnictwo w nabożeństwie, śpiewanie pieśni, słuchanie kazań i składanie ofiar nie jest tym, czego pragnie Bóg. On zasługuje na to, co najlepsze, i pragnie nas, a nie tylko naszych rzeczy.
Po pierwsze, wzywa nas, abyśmy przyjęli Jego Syna, Jezusa, przez wiarę (Efezjan 2:8-9), uznając naszą grzeszność w stosunku do Jego doskonałości (Rzymian 3:23).
Po drugie, Bóg oczekuje od nas pełnego oddania się Mu. Chociaż nasze uczynki nie zapewniają nam zbawienia ani właściwej pozycji przed Panem, On zbawia nas, abyśmy wykonywali dobre uczynki, które dla nas przygotował. List do Efezjan 2:10 mówi: „Jesteśmy bowiem Jego dziełem, stworzeni w Chrystusie Jezusie, abyśmy wykonywali dobre uczynki, które Bóg z góry przygotował, abyśmy je wykonywali”.
Ofiarą, którą składamy dzisiaj, jesteśmy my sami. „Ofiarujcie swoje ciała jako żywą ofiarę, świętą i miłą Bogu – to jest wasza duchowa służba” (Rz 12,1). Świadome trwanie w grzechu przez wierzącego jest składaniem Panu „nieczystej”, nieświętej ofiary. Bóg jest święty i oczekuje od swoich dzieci, aby czciły Go czystością i świętością (1 Koryntian 1:2; Efezjan 1:4; 1 Piotra 1:16). Dlaczego mielibyśmy naśladować grzechy starożytnych Izraelitów, traktując Pana z brakiem szacunku? Bóg oferuje nam przebaczenie (1 Jana 1:9), więc nie ma powodu, abyśmy prowadzili grzeszne życie.
English
Co to znaczy składać Bogu ofiary z wadliwych zwierząt (Malachiasz 1:8)?
