Pytanie
Co to znaczy, że nie patrzymy na nikogo według ciała (2 Kor 5,16)?
Odpowiedź
Zanim apostoł Paweł spotkał Jezusa Chrystusa na drodze do Damaszku, postrzegał siebie, innych, a nawet samego Chrystusa z ludzkiego punktu widzenia. Osobiste poznanie Chrystusa całkowicie zmieniło światopogląd apostoła: „Od tej pory nie oceniamy już nikogo według ciała. Chociaż kiedyś ocenialiśmy Chrystusa według ciała, teraz już tego nie robimy. Jeśli więc ktoś jest w Chrystusie, jest nowym stworzeniem. Stare przeminęło, oto wszystko stało się nowe” (2 Kor 5:16-17, ESV).
Stwierdzenie „nie oceniamy już nikogo według ciała” z 2 Listu do Koryntian 5:16 odnosi się do odrzucenia przez Pawła oceniania ludzi na podstawie ludzkich, światowych standardów lub nie duchowych kategorii. Rzeczownik „ciało” (sarx w języku greckim) w tym kontekście nie odnosi się do fizycznej egzystencji, ale raczej do ludzkiego, egocentrycznego, światowego sposobu myślenia i osądzania. New Living Translation pomaga to wyjaśnić: „Przestaliśmy więc oceniać innych z ludzkiego punktu widzenia. Kiedyś myśleliśmy o Chrystusie wyłącznie z ludzkiego punktu widzenia. Jakże inaczej postrzegamy Go teraz!”.
Nowe spojrzenie Pawła wynikało z poznania Chrystusa – Jego życia, śmierci, zmartwychwstania i wniebowstąpienia, które zapoczątkowały nową erę zbawienia dla ludzkości (zob. 2 Koryntian 6:2). Teraz, gdy zrozumiał znaczenie odkupieńczego dzieła Chrystusa, Paweł patrzył na wszystkich inaczej. Nie oceniał już innych według ludzkich standardów (zob. Galacjan 3:28; Kolosan 3:11). Był zdecydowany oceniać ludzi w świetle wieczności, zbawienia i jako część nowego stworzenia (zob. Galacjan 2:20). Patrzył na ludzi z Bożej perspektywy i nie „osądzał według ciała” (J 8:15, ESV) ani „według wyglądu zewnętrznego” (1 Sm 16:7; zob. także Iz 11:3; J 7:24).
Nie oceniamy nikogo według ciała, gdy patrzymy na współwyznawców w kontekście ich relacji z Jezusem Chrystusem. Przestajemy potępiać i osądzać naszych braci i siostry w Panu (Rz 14:8–12), pamiętając, że Boży sąd nad grzechem potępia nas wszystkich jednakowo i że nikt nie jest lepszy od drugiego (Rz 3:9–10). Nie oceniamy nikogo według ciała, gdy odkładamy na bok nasze uprzedzenia i stereotypy, nawet w stosunku do ludzi niezbawionych, pamiętając, że Jezus ich kocha, umarł za nich i pragnie ich zbawienia. Kiedyś wszyscy byliśmy zgubieni i umarliśmy w naszych grzechach, potrzebując pojednania z Bogiem (zob. Izajasz 53:6; Rzymian 3:23; 5:8; Efezjan 2:1–5; 1 Tymoteusza 1:15; 2:3–4; 2 Piotra 3:9).
Podobnie Paweł twierdzi, że poznanie Chrystusa zmienia sposób, w jaki wierzący postrzegają samych siebie: „Oznacza to, że każdy, kto należy do Chrystusa, stał się nowym człowiekiem. Stare życie minęło, rozpoczęło się nowe!” (2 Koryntian 5:17, NLT). Ponieważ zostaliśmy „pogrzebani wraz z Chrystusem przez chrzest w śmierć”, teraz kroczymy w nowości życia, tak jak Jezus został wzbudzony z martwych (Rzymian 6:4).
Paweł rozszerza tę zasadę nieoceniania nikogo według ciała na samego Chrystusa. Twierdzi, że kiedyś znał Chrystusa „według ciała”, ale teraz już tego nie robi. Paweł nie mówił, że zlekceważył historycznego Jezusa, ale raczej, że nie ocenia już Chrystusa ani nikogo innego według światowych kryteriów. Prawdopodobnie odnosił się do czasów przed nawróceniem, kiedy gwałtownie sprzeciwiał się imieniu Jezusa i prześladował wyznawców Chrystusa, doprowadzając ich do więzienia i śmierci (zob. Dzieje Apostolskie 8:1–3; 9:1–5; 22:4–5; 26:9–11; Galacjan 1:13–14; 1 Koryntian 15:9; 1 Tymoteusza 1:13). Przed swoim nawróceniem Paweł nie patrzył na Jezusa przez pryzmat duchowy i oceniał Go niesprawiedliwie.
Kiedy przyjmujemy Jezusa jako Zbawiciela i rozumiemy, że Jego śmierć na krzyżu zastąpiła naszą, musimy porzucić wszystkie nasze wcześniejsze osądy i przekonania dotyczące innych. Musimy patrzeć na wszystkich ludzi przez pryzmat Chrystusa, uznając nową rzeczywistość, którą Bóg ustanowił poprzez odkupieńcze dzieło Chrystusa. Zgadzamy się z Pawłem, mówiąc: „Od tej pory (...) nie oceniamy nikogo według ciała”.
English
Co to znaczy, że nie patrzymy na nikogo według ciała (2 Kor 5,16)?
