Pytanie
Co oznacza wyrażenie „nie oddalaj się ode mnie” w Psalmie 22:11?
Odpowiedź
Psalm 22 ma typową strukturę „psalmu modlitewnego” lub „psalmu skargi”. Podobnie jak wiele innych psalmów tej kategorii (zob. Psalm 2:1; 10:1; 13:1–2; 52:1; 74:1), psalmista woła do Boga o pomoc, ale czuje się opuszczony, ponieważ Bóg nie odpowiada na jego modlitwy. W Psalmie 22 Dawid uznaje obecność Pana od momentu swoich narodzin, a następnie apeluje do Boga, aby pozostał blisko niego teraz: „Na Tobie polegałem od urodzenia, od łona mojej matki Ty jesteś moim Bogiem. Nie oddalaj się ode mnie, bo nieszczęście jest blisko, a nie ma nikogo, kto by mi pomógł” (Psalm 22:10–11, ESV).
Wśród cierpienia i kłopotów Dawid wie, że nikt inny oprócz Boga nie może mu pomóc. Jego apel przypomina apel Hioba w czasie jego nieszczęścia i bólu: „Twoje ręce mnie ukształtowały i stworzyły. Czy teraz odwrócisz się i zniszczysz mnie? Pamiętaj, że ulepiłeś mnie jak glinę. Czy teraz zamienisz mnie znowu w proch?” (Hiob 10:8–9).
„Nie oddalaj się ode mnie” lub, mówiąc pozytywnie, „zbliż się do mnie” to klasyczna lamentacja pojawiająca się w całym Psalmie: „Boże, nie oddalaj się. Boże mój, pośpiesz mi z pomocą” (Psalm 71:12, NLT). W Psalmie 38:21–22 psalmista modli się: „Nie opuszczaj mnie, Panie. Nie stój z dala, mój Boże. Przyjdź szybko mi pomóc, Panie, mój Zbawco” (NLT; zob. także Psalm 35:22).
Sytuacja Dawida w Psalmie 22 jest proroczą zapowiedzią cierpienia i śmierci Jezusa Chrystusa. Pełna udręki skarga Dawida zaczyna się tak: „Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił? Czemu jesteś tak daleko od mojego zbawienia, tak daleko od moich wołań o pomoc? Boże mój, wołam w dzień, ale nie odpowiadasz, w nocy, ale nie znajduję spokoju” (Psalm 22:1–2). Wołanie Dawida odzwierciedla słowa Pana wypowiedziane z krzyża: „Około godziny trzeciej po południu Jezus zawołał donośnym głosem: «Eli, Eli, lema sabachthani?», co oznacza: «Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił?»” (Mt 27:46).
Dawid szuka pomocy u Boga, ale nie otrzymuje natychmiastowej odpowiedzi. Ponownie w Psalmie 22:19 Dawid modli się: „Ale Ty, Panie, nie oddalaj się ode mnie. Ty jesteś moją siłą, przyjdź szybko mi pomóc”. Pozorne opóźnienie w odpowiedzi Pana sprawia, że Dawid czuje się, jakby Bóg był daleko. Podobnie jak wiele innych psalmów, ten również w poruszający sposób wyraża znane emocje, których doświadczają ludzie, gdy są samotni i dotknięci cierpieniem. W głębi serca wiemy, że Bóg jest blisko. Przez całe życie odczuwaliśmy Jego obecność, a jednak modlimy się: „Nie oddalaj się ode mnie, Panie”, ponieważ w tej chwili Bóg wydaje się odległy.
Sam Jezus dołączył do rzeszy wierzących na ziemi w ich samotnym cierpieniu. Stał się jednym z nami w naszym cierpieniu. On również wołał do Boga: „Dlaczego mnie opuściłeś?”. Dlatego nie powinniśmy wstydzić się błagać Boga: „Nie milcz. O Panie, nie oddalaj się ode mnie” (Psalm 35:22, NKJV). Jeśli Bóg nie miał nic przeciwko takim błaganiom Dawida, Hioba i swojego własnego Syna, to nie będzie miał nic przeciwko temu, gdy jesteśmy szczerzy i wrażliwi, zwracając się do Niego w chwilach głębokiej potrzeby.
Wyrażenie „nie oddalaj się ode mnie” można by bardziej naturalnie wyrazić jako „bądź blisko mnie” lub „zostań przy mnie”. Dawid często uznaje bliskość Boga w swoich modlitwach: „Pan jest bliski wszystkim, którzy Go wzywają, wszystkim, którzy wzywają Go w prawdzie” (Psalm 145:18; zob. także Psalm 119:151; 34:18). Nawet w najgłębszej rozpaczy Dawid wie, że w rzeczywistości Bóg jest blisko: „On [Pan] nie zlekceważył ani nie pomniejszył cierpienia potrzebujących. Nie odwrócił się od nich, ale wysłuchał ich wołania o pomoc” (Psalm 22:24, NLT). Dawid wytrwa, a przed końcem modlitwy jego serce wypełnia się ufnością i uwielbieniem. Jest w stanie wyznać, że „wszyscy, którzy szukają Pana, będą Go chwalić. Ich serca będą się radować wieczną radością” (Psalm 22:26, NLT).
English
Co oznacza wyrażenie „nie oddalaj się ode mnie” w Psalmie 22:11?
