Pytanie
Jak możemy zachęcać się nawzajem do miłości i dobrych uczynków (List do Hebrajczyków 10:24)?
Odpowiedź
Życie chrześcijańskie powinno być przeżywane we wspólnocie. Dlatego też powiedziano nam, abyśmy „nie opuszczali wspólnych spotkań” (List do Hebrajczyków 10:25). Nasi bracia i siostry w Chrystusie zachęcają nas, abyśmy z wytrwałością „biegli w wyścigu” wiary. Pomagają nam dostrzec rzeczy, których sami byśmy nie zauważyli, co pomaga nam wzrastać duchowo. Zachęcają nas do dążenia do rzeczy Bożych i sprawiają, że jesteśmy odpowiedzialni za życie zgodnie z tym, w co wierzymy. Razem wierzący mogą być światłem w tym ciemnym świecie, zachęcając się nawzajem do miłości i dobrych uczynków (Hbr 10:24).
Zanim Jezus został ukrzyżowany, dał swoim uczniom „nowe” przykazanie: „Kochajcie się wzajemnie. Jak Ja was umiłowałem, tak i wy musicie się wzajemnie miłować. Po tym wszyscy poznają, że jesteście moimi uczniami, jeśli będziecie się wzajemnie miłowali” (J 13,34-35). To wezwanie do wzajemnej miłości powtarza się wielokrotnie w Piśmie Świętym (Rzymian 12:10; 1 Piotra 4:8; 1 Jana 4:7, 11). Miłość, jaką wierzący okazują sobie nawzajem, pozwala światu zobaczyć, kim jest Bóg i jak wygląda przemienione życie w Chrystusie. 1 List Jana 4:7–8 wyjaśnia nam, dlaczego mamy się wzajemnie miłować: „Umiłowani, miłujmy się wzajemnie, ponieważ miłość pochodzi od Boga. Każdy, kto miłuje, narodził się z Boga i zna Boga. Kto nie miłuje, nie zna Boga, ponieważ Bóg jest miłością”. Ponieważ Bóg jest miłością, wierzący mogą i powinni zachęcać się nawzajem do miłości i dobrych uczynków.
W społeczności, wierzący mogą praktykować to, co oznacza kochać jak Bóg: ofiarnie (2 List do Koryntian 5:21), bezinteresownie (Ewangelia Marka 10:45) i bezwarunkowo (List do Rzymian 5:8). Kiedy jesteśmy urażeni, możemy praktykować wzajemną miłość, przebaczając sobie nawzajem (List do Efezjan 4:32). Możemy znosić się nawzajem, nawet gdy czasy lub ludzie są trudni (Kol 3,13). Kiedy ktoś jest w potrzebie, możemy praktykować miłość do siebie nawzajem, konkretnie zaspokajając tę potrzebę (1 J 3,18). Możemy również kochać ludzi, budując ich i pomagając im wzrastać w Chrystusie (Rz 14,19; 1 Tes 5,11). Możemy wyjść poza naszą strefę komfortu i zachęcać się nawzajem do miłości i dobrych uczynków w sposób, który nie jest dla nas naturalny. Możemy czerpać otuchę, widząc innych, którzy realizują boskie wartości na różne, kreatywne sposoby. Dzięki temu świat może zobaczyć, czym jest miłość Boga.
Wierzący są również światłem dla świata poprzez swoje dobre uczynki. Jezus napomniał wierzących: „Niech wasze światło świeci przed ludźmi, aby widzieli wasze dobre uczynki i chwalili Ojca waszego, który jest w niebie” (Mt 5:16). Dobre uczynki nie zbawiają nas (Ef 2:8–9), jednak wiara bez uczynków jest martwą wiarą (Jk 2:26). Bóg zbawił nas nie tylko po to, aby uratować nas od konsekwencji naszego grzechu, ale także po to, abyśmy odzwierciedlali Jego charakter i dobroć wobec świata. Gdy Duch Święty wydaje owoce w naszym życiu (Galacjan 5:22–23), będziemy postępować w sposób odzwierciedlający charakter Boga. Zamiast żyć zgodnie z naszymi starymi, samolubnymi i grzesznymi nawykami, będziemy starać się wykonywać dobre uczynki, które podobają się Bogu. Będziemy zachęcać innych, aby robili to samo. Wspólnota z innymi chrześcijanami daje nam możliwość wprowadzania tych dobrych uczynków w życie i otacza nas przykładami tego, jak „zachęcać się nawzajem do miłości i dobrych uczynków” (List do Hebrajczyków 10:24, ESV).
Miłość do innych i dobre uczynki to namacalny sposób odzwierciedlania światła Chrystusa w tym świecie. Musimy poważnie traktować nakaz zachęcania się nawzajem do miłości i dobrych uczynków, aby Bóg mógł być uwielbiony, a Jego miłość stała się w nas pełna: „Skoro Bóg tak nas umiłował, to i my powinniśmy się wzajemnie miłować. Nikt nigdy nie widział Boga, ale jeśli miłujemy się wzajemnie, Bóg trwa w nas, a Jego miłość jest w nas doskonała” (1 List Jana 4:11–12).
English
Jak możemy zachęcać się nawzajem do miłości i dobrych uczynków (List do Hebrajczyków 10:24)?
