Pytanie
Jakie rodzaje międzywyznaniowej działalności duszpasterskiej są właściwe?
Odpowiedź
W czasach ograniczonych zasobów wiele kościołów i organizacji chrześcijańskich poszukuje sposobów wywarcia wpływu poprzez współpracę z innymi organizacjami w szerokim zakresie zagadnień, takich jak pomoc w przypadku katastrof, ubóstwo i edukacja. Jednak wiele osób ma obawy dotyczące naszej odpowiedzialności za obronę „wiary... raz na zawsze przekazanej świętym” (Juda 1:3). Czy zgodnie z Biblią współpraca z grupami niechrześcijańskimi jest dopuszczalna? Czy organizacja chrześcijańska może połączyć siły z grupą muzułmańską lub hinduską, aby służyć innym? Jakie rodzaje międzywyznaniowej działalności duszpasterskiej są właściwe?
Powiedzmy to jasno: chrześcijanie powinni troszczyć się o potrzebujących w konkretny sposób (Łk 10:25–37). Ale jaki jest najlepszy sposób zapewnienia tej troski? Czy międzywyznaniowa służba i współpraca z innymi religiami są konieczne lub skuteczne? Czy międzywyznaniowy sojusz mający na celu nakarmienie głodnych jest równoznaczny z ekumenizmem i kompromisem doktrynalnym?
Rozważając posługę międzywyznaniową, należy zadać sobie przede wszystkim pytanie: „Czy ta konkretna współpraca spowoduje, że będę musiał pójść na kompromis w kwestii podstawowych wierzeń chrześcijańskich?”. Jeśli Bóg i Jego Słowo mają być czczeni ponad wszystko, musimy być w stanie jasno odpowiedzieć na to pytanie. Niezależnie od korzyści społecznych, jakie może przynieść partnerstwo, jeśli chrześcijanin lub kościół jest zmuszony do zaakceptowania innego poglądu na Boga, Jezusa Chrystusa, Pismo Święte, zbawienie lub inne istotne nauki Pisma Świętego, wówczas partnerstwo to jest nie do przyjęcia. Czyn nie powinien podważać wyznania wiary.
Na przykład niektóre organizacje społeczne nie akceptują grup, które nie przyjmują polityki niedyskryminacji w zakresie zatrudniania, awansowania i zwalniania pracowników, w tym oświadczenia, że nie dyskryminują one ze względu na płeć, rasę, niepełnosprawność, orientację seksualną, pochodzenie etniczne, religię, wiek, narodowość lub stan cywilny. Innymi słowy, aby podjąć współpracę, kościół byłby zobowiązany do zatrudnienia każdej osoby, która złoży podanie, nawet tej, która nie zgadza się z przekonaniami kościoła.
Inna polityka, którą czasami narzuca się kościołom, dotyczy stosowania „praktyk przymusowych”, takich jak wymaganie od klientów uczestnictwa w zajęciach religijnych. Zgoda na „nieprzymusowy” program międzywyznaniowej służby byłaby trudna dla większości organizacji chrześcijańskich, które starają się szanować Słowo Boże. Jeśli chrześcijańska misja ratunkowa nie może ewangelizować tych, którzy przekraczają jej progi, to misja ta nie będzie skuteczna. Kościoły powinny być ostrożne w przypadku wszelkich powiązań, które wymagają podpisania takiej polityki.
Kolejną kwestią do rozważenia jest pytanie: „Czy to konkretne partnerstwo będzie oddawało cześć Bogu?”. Uczestnictwo w międzywyznaniowej służbie może nie wymagać przystąpienia do innej wiary, ale może kojarzyć organizację chrześcijańską z tymi, którzy nie oddają czci Bogu. Nawet jeśli kościół może zachować własną deklarację doktrynalną i politykę zatrudniania, może być konieczne zastanowienie się nad wnioskami, jakie inni wyciągną na podstawie tego partnerstwa. Czasami sama nazwa projektu może budzić wątpliwości; jeśli kościół wierzący w Biblię przystąpi do „Ekumenicznego Konsorcjum Przyjaciół Allaha”, to pojawia się problem. Czczenie Boga musi pozostać najwyższym priorytetem, a nasze świadectwo jest ważne.
Trzecim ważnym pytaniem dotyczącym międzywyznaniowej służby jest: „Czy nasza wspólna praca w tej sprawie będzie lepsza?”. Niektóre projekty działają lepiej, gdy kieruje nimi jedna grupa. Mniejsza skala jest czasami bardziej efektywna. Inne projekty wymagają dużej grupy osób o różnorodnym pochodzeniu. Jest to bardziej kwestia logistyki niż doktryny, ale należy ją rozważyć, ponieważ celem jest pomoc innym, a nie tylko partnerstwo dla jedności.
Tak więc, o ile nie narusza to doktryny biblijnej, nie plami chrześcijańskiego świadectwa i nie marnuje zasobów, to tak, organizacja chrześcijańska może swobodnie współpracować z innymi grupami w ramach międzywyznaniowej służby, aby zrealizować projekt oddający cześć Bogu.
Naszym celem zawsze musi być miłość do Boga i miłość do innych. Jeśli międzywyznaniowa służba może pomóc w tej misji, nie ma powodu, aby przynajmniej jej nie rozważyć. Żadna grupa nie jest w stanie zrobić wszystkiego sama, ale razem można osiągnąć wiele dobrego. W niektórych kwestiach społecznych, takich jak walka z ubóstwem i pomoc ofiarom katastrof, istnieje wiele możliwości współpracy z innymi grupami, aby pomóc potrzebującym. Kiedy to robimy, oddajemy cześć naszemu Panu, okazujemy miłość innym i znacząco zmieniamy życie wielu osób.
Jak powiedział Jezus: „Tak niech świeci wasze światło przed ludźmi, aby widzieli wasze dobre uczynki i chwalili Ojca waszego, który jest w niebie” (Mt 5,16).
English
Jakie rodzaje międzywyznaniowej działalności duszpasterskiej są właściwe?
