Pytanie
Czym jest memorializm? Kim jest memorialista?
Odpowiedź
Memorializm to pogląd na Wieczerzę Pańską, który postrzega komunię jako upamiętnienie tego, co Chrystus uczynił na krzyżu. Dla memorialisty elementy Wieczerzy Pańskiej mają charakter symboliczny – chleb reprezentuje ciało Jezusa, a kielich Jego krew. W memorializmie same elementy komunii nie mają dosłownego ani mistycznego związku z ciałem Jezusa.
Memorializm został formalnie sformułowany przez szwajcarskiego reformatora Huldrycha Zwingliego, a jego nauczanie było sprzeczne z poglądem katolickim i poglądem Marcina Lutra. Katolicy nauczali transsubstancjacji, czyli poglądu, że chleb i wino zamieniają się w rzeczywiste ciało i krew Chrystusa po konsekracji przez kapłana. Luter nauczał konsubstancjacji, czyli poglądu, że Chrystus jest duchowo obecny podczas przyjmowania komunii – jest „z, w i pod” chlebem i winem. Elementy pozostają chlebem i winem, ale Chrystus jest w nich rzeczywiście obecny, współistniejąc z nimi. Dla Zwingliego i zwolenników poglądu pamiątkowego Wieczerza Pańska jest pamiątką ciała i krwi Chrystusa (Łk 22:19; 1 Kor 11:24–25) i nie ma rzeczywistego spożywania Jego fizycznego ciała i krwi. Chrystus nie może być fizycznie obecny podczas komunii, ponieważ przebywa w niebie po prawicy Ojca (Hbr 8:1; 10:12).
Centralnym punktem debaty między różnymi poglądami na temat Wieczerzy Pańskiej są słowa Jezusa wypowiedziane podczas Ostatniej Wieczerzy (Mt 26:26–28). W tym fragmencie Jezus nazywa chleb „moim ciałem” (werset 26), a kielich „moją krwią przymierza” (werset 28). Zwolennicy poglądu pamiątkowego uważają słowa Jezusa za metaforyczne i twierdzą, że uczył On swoich uczniów, aby pamiętali o Jego ofierze na krzyżu.
Ważnym punktem widzenia zwolenników pamiątki jest 1 List do Koryntian 11. Dwukrotnie w tym rozdziale Jezus mówi, aby uczestniczyć w komunii „na moją pamiątkę” (wersety 24–25). Paweł dodaje następnie, że „gdy spożywacie ten chleb i pijecie ten kielich, głosicie śmierć Pańską, aż przyjdzie” (werset 26). Komunia jest zatem głoszeniem ewangelii, „pokazywaniem” lub „opowiadaniem” o tym, co nasz Pan dla nas uczynił.
Jezus powiedział kiedyś tłumom, że jest „chlebem żywym” i że aby mieć życie wieczne, muszą „jeść ciało Syna Człowieczego i pić Jego krew” (J 6:51, 53). Wielu obecnych Żydów źle to zrozumiało i zapytało: „Jak ten człowiek może nam dać swoje ciało do spożycia?” (werset 52, CSB). Jezus nie twierdził, że aby zostać zbawionym, trzeba spożywać Jego dosłowne ciało i pić Jego krew. Jak później potwierdza, Jego słowa są duchem (J 6:63), tzn. mówił w sensie duchowym. Człowiek nie zyskuje życia wiecznego poprzez spożywanie Wieczerzy Pańskiej; życie wieczne przychodzi poprzez wiarę w śmierć i zmartwychwstanie Jezusa (Rz 10:9–10; 1 Kor 15:2–4). Uczestnictwo w Wieczerzy Pańskiej jest pamiątką, ponieważ przypomina chrześcijanom o zastępczej śmierci Jezusa na krzyżu za grzechy świata.
Wielcy i ważni ludzie na przestrzeni wieków mieli budowane na swoją cześć pomniki: posągi, obeliski, piramidy, łuki. Ale Jezus, największy i najważniejszy człowiek w historii, nie pragnął niczego takiego. W swojej wielkiej pokorze Jezus określił, czym ma być Jego pomnik: prostym posiłkiem dzielonym z przyjaciółmi. Świat nie potrzebuje kolejnego pomnika, ale musi pamiętać, co oznaczała ofiara Jezusa. Świat potrzebuje ewangelii, pięknie przedstawionej w chlebie i kielichu komunii. Pamiętający słusznie twierdzą, że chleb i wino (lub sok) Wieczerzy Pańskiej są ważnymi symbolami złamanego ciała Jezusa i Jego krwi przelanej w celu odkupienia za grzechy ludzkości.
English
Czym jest memorializm? Kim jest memorialista?
