Pytanie
Co oznacza stwierdzenie, że litera zabija, ale duch ożywia (2 List do Koryntian 3:6)?
Odpowiedź
Drugi List do Koryntian 3:6 mówi: „On uczynił nas zdolnymi do pełnienia posługi nowego przymierza – nie litery, ale Ducha; albowiem litera zabija, ale Duch ożywia”. Tymi słowami Paweł podsumowuje kluczową różnicę między Starym a Nowym Testamentem: pierwsze przymierze opierało się na posłuszeństwie zapisanym prawu („literze”), ale drugie przymierze opiera się na krwi Chrystusa i jest przypieczętowane Duchem Świętym.
Odpowiedź ta składa się z dwóch części, ponieważ rozważamy zarówno literę, jak i Ducha.
Po pierwsze, co Paweł rozumie przez „litera zabija”? Po prostu to, że Prawo Starego Testamentu, które jest dobre i doskonałe (Psalm 19:7), obnaża wszystkich ludzi jako łamiących prawo (Galacjan 3:10). Prawo „zabija” w tym sensie, że karą za złamanie prawa Bożego jest wieczna śmierć w piekle (Rzymian 6:23; Objawienie 21:8). Jak Bóg powiedział Mojżeszowi, prawodawcy: „Każdego, kto zgrzeszył przeciwko mnie, wymażę z mojej księgi” (Wj 32:33). Nawet jeśli zgrzeszysz tylko raz w całym swoim życiu, jest to równoznaczne z łamaniem wszystkich praw Bożych (Jk 2:10), tak jak zerwanie tylko jednego ogniwa w łańcuchu powoduje zerwanie całego łańcucha.
Pisane prawo – „litera” – zostało wyryte w kamieniu palcem Boga i jest niezmiennym standardem, według którego wszyscy są sądzeni. Prawo nie może dać nam sprawiedliwości ani życia wiecznego w niebie (Galacjan 2:16). Może jedynie potępić nas jako grzeszników, a wyrokiem jest śmierć. Niebo jest miejscem, gdzie wymagana jest doskonałość (Mt 5:20, 48; 19:16–21), a „prawo niczego nie udoskonaliło” (Hbr 7:19).
Po drugie, co Paweł ma na myśli, mówiąc, że „Duch daje życie”? Po prostu to, że Duch Święty ratuje nas z naszej beznadziejnej sytuacji. Bóg zbawia nas od śmierci i obdarza życiem wiecznym, kiedy rodzimy się na nowo dzięki mocy Ducha Świętego. Jezus powiedział: „To, co się z ciała rodzi, jest ciałem, a to, co z Ducha rodzi się, jest duchem” (J 3:6), a później: „To Duch daje życie, ciało nic nie znaczy. Słowa, które wam powiedziałem, są Duchem i są życiem” (J 6:63).
Duch Święty był aktywny w Wcieleniu naszego Zbawiciela (Łk 1:35). To dzięki Duchowi Świętemu Jezus złożył siebie w ofierze Bogu za nasze grzechy (Hbr 9:14). Duch jest przyczyną nowego narodzenia (J 3,3-8). To Duch mieszka w wierzących (J 14,17), pieczętuje ich (Ef 1,13) i uświęca (Rz 15,16).
Jezus przyszedł, aby dać nam życie w obfitości, czyli życie „w pełni” (J 10,10). Duch Święty mieszkający w wierzących jest sposobem, w jaki Jezus wypełnia tę obietnicę. Bogate życie chrześcijańskie charakteryzuje się owocami Ducha, którymi są „miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność, łagodność i opanowanie” (Galacjan 5:22–23). Prawo Starego Testamentu nie mogło wydać żadnego z tych owoców; tylko Duch Święty może to uczynić, ponieważ mieszka w nas.
Duch daje życie, umożliwiając nam osiągnięcie ostatecznego celu, jaki Bóg dla nas wyznaczył, czyli przemiany w chwalebny obraz Jego Syna (2 Kor 3:18; zob. także Rz 8:28-30). Aż do dnia, w którym ujrzymy Chrystusa, Duch wstawia się za nami przed Bogiem, zapewniając nam nieustanne przebaczenie i zachowując Bożą obietnicę (Rz 8:26-27).
„Litera zabija, ale Duch ożywia” (2 Kor 3,6). W innym miejscu Paweł naucza tej samej prawdy: „Teraz jednak, umierając dla tego, co nas kiedyś wiązało, zostaliśmy uwolnieni od prawa, abyśmy służyli w nowy sposób, w Duchu, a nie w stary sposób, w literze prawa” (Rz 7,6).
English
Co oznacza stwierdzenie, że litera zabija, ale duch ożywia (2 List do Koryntian 3:6)?
