Pytanie
Jakie są biblijne kwalifikacje pastora?
Odpowiedź
Biblijne kwalifikacje pastora zostały opisane w dwóch głównych fragmentach Nowego Testamentu: 1 List do Tymoteusza 3:1–7 i List do Tytusa 1:5–9. W Nowym Testamencie istnieją trzy terminy używane zamiennie w odniesieniu do najwyższego urzędu w kościele: starszy, nadzorca i pastor (co oznacza „pasterz”) – wszystkie odnoszą się do tego samego urzędu.
1 List do Tymoteusza 3:1–7 zawiera biblijne kwalifikacje pastora: „Słuszne jest stwierdzenie, że kto ubiega się o starszeństwo, pragnie pięknej pracy. (2) Starszy zatem ma być nienaganny. Powinien być mężem jednej żony, człowiekiem trzeźwo myślącym, umiarkowanym, przyzwoitym, gościnnym, zdolnym do nauczania, (3) wolnym od nałogów, nie wybuchowym, lecz łagodnym, niekłótliwym, nie nastawionym na pieniądz, (4) dobrze kierującym własnym domem, dzieci trzymającym w posłuszeństwie, z wszelką godnością. (5) Bo skoro ktoś nie potrafi kierować własnym domem, jak może troszczyć się o kościół Boży? (6) Starszy nie powinien być człowiekiem świeżo nawróconym, aby nie popadł w pychę i nie ściągnął na siebie wyroku podobnego jak diabeł. (7) Powinien natomiast cieszyć się dobrą opinią u ludzi spoza kościoła, aby nie spotkał się z lekceważeniem i nie wpadł w sidła diabła”.
Biblijne wymagania wobec pastora znajdujemy również w Liście do Tytusa 1:5-9: „Pozostawiłem cię na Krecie po to, abyś uporządkował pozostałe sprawy i — jak ci nakazałem — ustanowił w miastach starszych. (6) Mogą nimi być ludzie nienaganni. Powinni być mężami jednej żony i mieć wierzące dzieci, wolne od zarzutu rozwiązłości lub niekarności. (7) Starszy, jako powiernik Boży, powinien być nienaganny, niesamowolny, nieskory do gniewu, wolny od nałogów, niewybuchowy i niechciwy brudnego zysku. (8) Ponadto powinien być gościnny, kochający to, co dobre, rozsądny, sprawiedliwy, oddany sprawie, zdyscyplinowany, (9) trzymający się — zgodnie z udzielaną nauką — wiernego przekazu Słowa, tak aby był w stanie udzielić zachęty w ramach zdrowych zasad wiary, a także przekonać przeciwników”.
Łącząc te dwie listy, otrzymujemy następujące kwalifikacje pastora:
Musi być osobą uczciwą i godną szacunku zarówno wewnątrz, jak i poza kościołem (nienaganny, szanowany, bez zarzutu, prawy, święty, kochający dobro, cieszący się dobrą reputacją wśród osób postronnych).
Musi mieć samokontrolę (być umiarkowanym, zdyscyplinowanym). Obejmuje to wiele rzeczy, które pojawiają się w dalszej części listy.
Nie może nadużywać alkoholu, upijając się (nie może być skłonny do pijaństwa).
Musi być gościnny. Musi umieć przyjmować ludzi w swoim domu i swoim życiu. Nie jest „wyniosły”.
Musi umieć traktować ludzi z szacunkiem (nie być agresywnym, ale łagodnym, nie kłótliwym, nie apodyktycznym, nie porywczym).
Musi być dobrym mężem (wiernym swojej żonie) i dobrym ojcem (człowiekiem, którego dzieci wierzą i nie są oskarżane o nieposłuszeństwo i nieposkromioną naturę). Musi dobrze zarządzać własną rodziną i dbać o to, aby jego dzieci były mu posłuszne, i musi to robić w sposób godny pełnego szacunku. Jeśli ktoś nie umie zarządzać własną rodziną, jak może troszczyć się o Kościół Boży? W niektórych kręgach interpretuje się to jako wymóg, aby pastor był żonaty i miał więcej niż jedno dziecko, ale większość interpretuje to jako wymóg, aby mężczyzna będący w związku małżeńskim lub mający dzieci był dobrym mężem i ojcem. W czasach, gdy Paweł pisał, rzadko zdarzało się, aby dorosły mężczyzna był samotny lub bezdzietny. W innym miejscu Paweł wychwala wartość bycia samotnym w służbie Panu, a sam był samotny, więc wątpliwe jest, aby bycie żonatym i posiadanie dzieci było kwalifikacją do pełnienia funkcji przywódczej w kościele (zob. 1 List do Koryntian 7).
Czy oznacza to również, że dzieci pastora muszą być wierzącymi, a jeśli jedno z nich nie wyznaje wiary w Chrystusa, to ojciec nie może pełnić funkcji pastora? Wydaje się, że nacisk kładziony jest na dzieci w domu i ich zewnętrzne działania. Większość dzieci przyjmuje wierzenia swoich rodziców, chociaż mogą one odrzucić te wierzenia w późniejszym życiu. Jeśli dziecko mieszkające w domu odrzuca wiarę swojego ojca, to ojciec nie wykonał zbyt dobrze swojej roli rodzicielskiej. Dobrze by zrobił, rezygnując z przywództwa w kościele i skupiając wszystkie swoje wysiłki przywódcze na swoim domu. Bóg może powołać kogoś innego do kierowania kościołem, ale tylko ojciec może kierować swoim domem.
Co więcej, oba fragmenty zakładają, że tylko mężczyźni mogą być pastorami. Paweł odniósł się do tego bezpośrednio w 1 Liście do Tymoteusza 2:12, gdzie kobiety nie mogą nauczać ani sprawować władzy nad mężczyznami w kościele. Pastor kościoła, z definicji, jest powołany do nauczania mężczyzn i sprawowania nad nimi władzy.
Pastor musi wierzyć i umieć przekazywać Słowo Boże (umieć nauczać, trzymając się mocno wiarygodnego przesłania, aby zachęcać innych zdrową doktryną).
Pastor nie może kierować się chęcią zysku (nie może być miłośnikiem pieniędzy ani nie może dążyć do nieuczciwego zysku). Pieniądze nie mogą być siłą napędową pragnienia człowieka, aby wstąpić do służby, ani jego naczelną zasadą podczas pełnienia tej służby. Pastor może wykorzystywać swoją pozycję, aby wywierać nadmierny wpływ na ludzi, aby dawali mu rzeczy, i często znajduje się w wyjątkowej sytuacji, w której może korzystać z funduszy i zasobów kościoła. Dlatego pastor musi być w stanie oprzeć się tym pokusom.
Wreszcie, w 1 Liście do Tymoteusza Paweł mówi, że pastor nie powinien być nowo nawrócony, ponieważ może stać się zarozumiały z powodu swojego szybkiego „awansu do władzy”. Kwalifikacja ta nie jest wyraźnie wymieniona w Liście do Tytusa. Niektórzy zwracają uwagę, że Kreta była znacznie nowszym kościołem, więc każdy, kto został wyniesiony na stanowisko pastora, musiał być stosunkowo nowo nawrócony. Jednak w dzisiejszych czasach w większości przypadków do wyboru są mężczyźni o sprawdzonych osiągnięciach. Zbyt szybkie wyniesienie kogoś na stanowisko przywódcze jest pułapką zarówno dla tej osoby, jak i dla kościoła, któremu służy.
Inne biblijne kwalifikacje pastora pochodzą z innych fragmentów Pisma Świętego. Chrystus nauczał, że przywódcy w kościele muszą być sługami (Łk 22:25-27). Piotr podkreśla to w 1 Liście Piotra 5:3, wspominając, że pasterz nie może „panować” nad trzodą. Pastor, który jest żądny władzy, dyskwalifikuje się.
Nikt nie jest doskonały i żaden pastor nie uosabia idealnie wszystkich tych cech charakteru, ale pastor powinien być człowiekiem o spójnych osiągnięciach. Jeśli uczciwa ocena ujawni oczywistą wadę, to dana osoba nie kwalifikuje się do pełnienia funkcji pastora.
English
Jakie są biblijne kwalifikacje pastora?
