Pytanie
Co Biblia mówi o tym, jak przyjąć chrzest / jak chrzcić?
Odpowiedź
W Ewangelii Mateusza 28 znajdujemy ostatnie słowa Jezusa wypowiedziane na ziemi: „Dana mi jest wszelka władza w niebie i na ziemi. Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego, i ucząc je przestrzegać wszystkiego, co wam przykazałem. A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata” (wersety 18–20). Wielkie Posłannictwo zawiera nakaz chrzczenia uczniów.
Chrzest jest ważny, ale w Nowym Testamencie mamy bardzo niewiele konkretnych wskazówek na jego temat. Nie ma instrukcji „jak to zrobić” i być może właśnie dlatego istnieje wiele różnych poglądów na temat chrztu.
Jeśli chodzi o sposób chrztu, niektóre kościoły skrapiają lub polewają wodą głowę, podczas gdy inne zanurzają całe ciało w wodzie. Niektóre zanurzają trzy razy, a inne tylko raz; niektóre zanurzają tyłem, a inne przodem, to znaczy twarzą do przodu.
Jeśli chodzi o odpowiednich kandydatów do chrztu, niektóre kościoły praktykują chrzest wierzących (credobaptism – od słowa creed, które ma związek z wyznaniem wiary), podczas gdy inne chrzczą niemowlęta (pedobaptism lub paedobaptism – od greckiego słowa paidia, które oznacza „dzieci”), które nie są w stanie zrozumieć, co się z nimi dzieje. W wielu kościołach chrzest niemowląt jest znakiem Nowego Przymierza i wiary rodziców, podobnie jak obrzezanie w Starym Przymierzu. W Kościele rzymskokatolickim uważa się, że chrzest ten zmywa grzech pierworodny i pozwala niemowlęciu rozpocząć życie od „neutralnego” punktu niewinności i łaski.
Jeśli chodzi o skuteczność chrztu, niektórzy nauczają, że jest on zewnętrznym znakiem wewnętrznej rzeczywistości. Dla innych sam rytuał jest skuteczny w oczyszczeniu z grzechów. Niektórzy nauczają, że chrzest jest niezbędnym aktem posłuszeństwa, bez którego człowiek nie może zostać zbawiony, a inni posuwają się nawet do nauczania, że chrzest musi być udzielony w imię Jezusa, aby był skuteczny dla zbawienia.
Najlepiej byłoby po prostu postępować zgodnie z nauką Pisma Świętego dotyczącą chrztu, jednak większość osób wyznających którekolwiek z powyższych stanowisk uważa, że postępuje zgodnie z Pismem Świętym. W rzeczywistości wiele przekonań dotyczących chrztu opiera się na teologicznych założeniach i tradycji, podobnie jak wiele przekonań dotyczących innych kwestii.
W niniejszym artykule postaram się wyjaśnić niektóre niejasności.
Jeśli chodzi o sposób chrztu: greckie słowo baptizo oznacza po prostu „zanurzyć”. W I wieku nie było to słowo teologiczne, ale powszechnie używane w codziennej mowie. Mówiąc o barwieniu tkanin, ludzie mówili, że zostały one „zanurzone” w barwniku. Powodem, dla którego angielskie wersje transliterują to słowo jako „baptize” zamiast tłumaczyć je jako „zanurzyć”, jest to, że w czasie, gdy Biblia była tłumaczona na język angielski, popularne były różne inne sposoby chrztu, a tłumacze nie chcieli wywoływać zbytniego zamieszania. Tradycja ta trwa do dziś. Kiedy Biblia nakazuje chrzest, zanurzenie w wodzie jest najbardziej naturalnym rozumieniem.
W Nowym Testamencie nie ma żadnego fragmentu, który mówiłby o chrzcie, który nie pozwalałby na zanurzenie w wodzie lub nie wymagałby tego. Jednym z przykładów jest fragment z Ewangelii św. Jana 3:23: „Jan chrzcił też w Enon, niedaleko Salim, ponieważ było tam dużo wody, i ludzie przychodzili, aby się chrzcić”. Gdyby chodziło o pokropienie lub polanie wodą, chrzest Jana mógłby odbywać się w dowolnym miejscu, gdzie była studnia lub nawet najmniejszy strumień – „woda w obfitości” nie byłaby konieczna. Innym przykładem jest chrzest eunucha etiopskiego w Dziejach Apostolskich 8. Filip wyjaśnia mu ewangelię, a następnie „gdy szli drogą, doszli do jakiejś wody, a eunuch rzekł: «Oto jest woda! Co mi przeszkadza przyjąć chrzest?”. I kazał zatrzymać rydwan, i obaj zeszli do wody, Filip i eunuch, i ochrzcił go” (Dz 8:36, 38). Gdyby wystarczyło tylko pokropienie lub oblanie wodą, Filip mógłby to zrobić podczas jazdy rydwanem, używając wody pitnej. Nie byłoby potrzeby zatrzymywania się w miejscu, gdzie była woda, a już na pewno nie byłoby potrzeby „schodzenia do wody”.
Poza zanurzeniem Biblia nie mówi, czy zanurzenie ma być do przodu, do tyłu, czy prosto w dół. Najbardziej powszechnym rozumieniem jest pojedyncze zanurzenie, ponieważ potrójne zanurzenie nie jest nigdy wspomniane w Piśmie Świętym. Ci, którzy zanurzają się trzykrotnie, robią to, ponieważ chrzest odbywa się w imię Ojca, Syna i Ducha Świętego – podkreślając trzy Osoby Trójcy Świętej. W nakazie chrztu nie ma nic, co sugerowałoby coś innego niż pojedyncze zanurzenie, a gdyby potrójne zanurzenie było jedyną właściwą metodą, można by oczekiwać, że zostałoby to jasno sformułowane. Ponadto w Ewangelii Mateusza 28:19 („chrzcząc je w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”) użyto imienia w liczbie pojedynczej, co podkreśla jedność Trójcy Świętej. Ostatecznie potrójne zanurzenie wydaje się być dopuszczalnym, choć nieobowiązkowym sposobem chrztu.
Jeśli chodzi o właściwych kandydatów do chrztu: w Nowym Testamencie nie ma żadnej wzmianki o tym, że niemowlęta były chrzczone jako znak przymierza lub wiary swoich rodziców. Kiedy Piotr głosił kazanie w dniu Pięćdziesiątnicy (Dz 2), chrzczono tych, którzy uwierzyli. Niektórzy zwrócą uwagę, że cała rodzina strażnika więziennego została ochrzczona (Dz 16, 33); nie wiemy jednak, czy w jego rodzinie były niemowlęta. Co więcej, fragment ten wskazuje, że czynnikiem decydującym była wiara: „Uwierz w Pana Jezusa, a będziesz zbawiony – ty i twój dom” (Dz 16, 31).
Z pewnością obietnica dana strażnikowi nie dotyczyła tego, że cała jego rodzina, w tym niemowlęta, zostanie zbawiona na podstawie wiary strażnika; raczej obietnica zbawienia przez wiarę w Chrystusa dotyczyła strażnika i wszystkich innych członków jego rodziny – a właściwie wszystkich innych ludzi na całym świecie – którzy uwierzą. W następnym wersecie czytamy: „Wtedy głosili mu i wszystkim innym w jego domu słowo Pańskie” (Dz 16,32). Zakłada się tutaj, że osoby przebywające w domu były wystarczająco dorosłe, aby słuchać, rozumieć i odpowiadać na Słowo. „Wtedy natychmiast on i wszyscy jego domownicy zostali ochrzczeni” (Dz 16:33). Czy dotyczyło to również niemowląt? „Był pełen radości, ponieważ uwierzył w Boga – on i cała jego rodzina” (Dz 16:34). Ten ostatni werset wskazuje, że cała jego rodzina uwierzyła, więc albo 1) w jego rodzinie nie było niemowląt, albo 2) niemowlęta nie były w stanie odpowiedzieć na Słowo i dlatego nie zostały uwzględnione w liczbie. (Jeśli ktoś mówi: „Cała moja rodzina jeździ pickupami”, to oczywiste jest, że nie ma na myśli swojego dwuletniego dziecka).
Z Dziejów Apostolskich 16:31–34 jasno wynika, że obietnica zbawienia dotyczyła całej rodziny, cała rodzina usłyszała Słowo i uwierzyła, a cała rodzina została ochrzczona. W tym fragmencie nie ma nic, co wskazywałoby na chrzest niemowląt, a tym bardziej nakazywałoby go.
Ewangelicy praktykujący chrzest niemowląt (pedobaptyści) utożsamiają chrzest w Nowym Testamencie z obrzezaniem w Starym Testamencie. Każdy chłopiec w Starym Przymierzu był obrzezany, ponieważ jego rodzice chcieli, aby został włączony do społeczności i chcieli być posłuszni Bogu. Ewangeliczni pedobaptyści chcą tego samego dla swoich niemowląt i zdają sobie sprawę, że ich dzieci będą musiały później samodzielnie przyjąć Chrystusa. Ceremonia chrztu funkcjonuje podobnie jak „poświęcenie niemowlęcia” w kościołach praktykujących chrzest wierzących (kredobaptyzm).
Pedobaptyści wskazują również, że Nowy Testament został napisany dla chrześcijan pierwszego pokolenia, więc logiczne jest, że każdy, kto został ochrzczony w Nowym Testamencie, był nowym wierzącym. Chociaż może to być prawdą, nie do pomyślenia jest, aby żadna z osób, które uwierzyły we wczesnym kościele, nie miała dzieci, a jednak nie ma przykładu, aby jakiekolwiek dzieci zostały ochrzczone, ponieważ wierzyli ich rodzice, nie ma nakazu, aby wierzący rodzice chrzcili swoje dzieci, i nie ma fragmentu, który wyraźnie łączyłby chrzest z obrzezaniem. Chrzest niemowląt jest teologicznym wnioskiem opartym na analogii.
Jeśli chodzi o skuteczność chrztu: Biblia nie naucza, a ewangelicy nie wierzą, że chrzest przynosi zbawienie lub że jest on wymagany do zbawienia. Pogląd Kościoła rzymskokatolickiego, że chrzest niemowląt usuwa grzech pierworodny i przywraca dziecku „neutralny” stan łaski, po prostu nie znajduje się w Piśmie Świętym, ale opiera się na nauczaniu Kościoła, które według katolików ma taki sam autorytet jak Pismo Święte. Inni, którzy wierzą, że chrzest jest niezbędny do zbawienia, wskazują na kilka wersetów łączących chrzest i zbawienie, takich jak Dzieje Apostolskie 2:38: „Piotr odpowiedział: «Nawróćcie się i niech każdy z was zostanie ochrzczony w imię Jezusa Chrystusa na odpuszczenie grzechów. A otrzymacie dar Ducha Świętego”. Piotr wyraźnie mówi tłumowi, że muszą zostać ochrzczeni; jest to jednak jedyne miejsce, w którym chrzest wydaje się być nakazany w prezentacji ewangelii. Można rozumieć chrzest w tym miejscu po prostu jako sposób publicznego wyznania wiary, tak jakby Piotr mówił im: „Nawróćcie się i wyznajcie Chrystusa publicznie”. W początkach Kościoła chrzest był publicznym wyznaniem Chrystusa. Był to również moment, w którym wierzący był traktowany poważnie i kiedy prześladowania stawały się realną możliwością. Osoba, która twierdziła, że wierzy, ale odmawiała chrztu, nie byłaby traktowana poważnie ani w Kościele, ani poza nim.
Ponadto większość grup nauczających o odrodzeniu przez chrzest wierzy również, że chrzest jest po prostu pierwszym krokiem w życiu posłuszeństwa, które jest niezbędne do zbawienia. Tak więc to posłuszeństwo wierzącego ostatecznie zapewnia zbawienie, a nie wiara w Chrystusa. Dla nich chrzest jest tylko jednym z wielu uczynków niezbędnych do zbawienia.
Niektórzy podkreślają, że chrzest musi być udzielany wyłącznie w imię Jezusa. Grupy te zazwyczaj wyznają jakąś formę modalizmu. Jezus nakazał chrzest w imię Ojca, Syna i Ducha Świętego, ale w Dziejach Apostolskich czasami ludzie są chrzczeni w imię Jezusa. Prawdopodobnie wskazuje to, że konkretna formuła nie jest tak ważna jak jej znaczenie. Jednym z punktów nauczania trynitarnego, który jest najczęściej atakowany (zarówno wtedy, jak i obecnie), jest boskość Chrystusa. W Nowym Testamencie, gdy ktoś był chrzczony w imię Chrystusa, potwierdzał boskość Chrystusa. Modalizm i nauczanie „tylko Jezus” są późniejszymi nauczaniami i nie były przedmiotem dyskusji w Nowym Testamencie. Fakt, że Jezus podał formułę trynitarną w Ewangelii Mateusza 28, wydaje się wykluczać stanowisko „tylko Jezus” jako jedyną właściwą formułę.
Ostatecznie uważamy, że najbardziej biblijnym sposobem chrztu jest zanurzenie wierzących, którzy uwierzyli w Chrystusa i którzy są chrzczeni jako publiczne wyznanie swojej identyfikacji z Chrystusem w Jego śmierci, pogrzebie i zmartwychwstaniu. Ci, którzy uważają chrzest lub określony sposób chrztu za niezbędny do zbawienia, wypaczają ewangelię. Ewangeliczne wspólnoty, które różnią się między sobą co do sposobu chrztu lub właściwych kandydatów do chrztu, mogą nadal zgadzać się co do zasadniczych punktów ewangelii, utrzymywać między sobą społeczność, a nawet łączyć się w służbie, zachowując jednocześnie swoje odrębne praktyki w ramach własnych kościołów.
English
Co Biblia mówi o tym, jak przyjąć chrzest / jak chrzcić?
