Pytanie
Co oznacza stwierdzenie, że ci, którzy głoszą ewangelię, powinni z niej żyć (1 List do Koryntian 9:14)?
Odpowiedź
W 1 Liście do Koryntian 9:14 apostoł Paweł mówi: „Pan nakazał, aby ci, którzy głoszą ewangelię, żyli z ewangelii” (NKJV). To stwierdzenie dotyczy materialnego wsparcia dla duchownych, Bożego zaopatrzenia i natury służby ewangelicznej.
Paweł mówi, że ci, którzy głoszą ewangelię, powinni żyć zgodnie z nią w ramach dyskusji na temat swoich praw apostolskich. W 1 Liście do Koryntian 9 Paweł broni swojego autorytetu apostolskiego i prawa do zbierania wsparcia finansowego dla swojej służby. Zaczyna od podstaw: „Czyż nie jestem apostołem? Czy nie jestem wolny? Czy nie widziałem Jezusa Chrystusa, naszego Pana? Czy nie jesteście moim dziełem w Panu? (1 List do Koryntian 9:1, NKJV). Te retoryczne pytania potwierdzają jego apostolską tożsamość i fakt, że ma takie same prawa jak inni apostołowie.
Niektórzy w Koryncie krytykowali Pawła za to, że przyjmował pieniądze od kościołów, w których pełnił posługę. Odpowiada on tym krytykom w 1 Liście do Koryntian 9:3, przedstawiając „moją obronę przed tymi, którzy mnie badają” (NKJV). Następnie zadaje im kilka pytań: „Czy nie mamy prawa jeść i pić? ... Czy tylko Barnaba i ja nie mamy prawa powstrzymywać się od pracy?” (1 List do Koryntian 9:4 i 6, NKJV).
Następnie przytacza argumenty zaczerpnięte z życia codziennego: „Któż to idzie na wojnę na własny koszt? Któż sadzi winnicę i nie spożywa jej owoców? Albo kto pasie stado i nie pije mleka tego stada?” (1 List do Koryntian 9:7, NKJV). Każdy z tych przykładów pokazuje, że pracownicy mają prawo do udziału w owocach swojej pracy. Paweł popiera swoje twierdzenie, powołując się na Księgę Powtórzonego Prawa 25:4: „Nie będziesz zakładał kagańca wołowi, gdy młóci zboże” (1 Koryntian 9:9, NKJV). Jeśli nawet zwierzęta mają otrzymać swój udział z pracy, to o ileż bardziej powinni być wynagradzani słudzy ewangelii za swoją pracę głoszenia ewangelii?
Następnie Paweł odwołuje się do Prawa Mojżeszowego: „Czy nie wiecie, że ci, którzy pełnią służbę świętą, żywią się z rzeczy świątynnych, a ci, którzy służą przy ołtarzu, mają udział w ofiarach ołtarza?” (1 List do Koryntian 9:13, NKJV). Kapłani Starego Testamentu utrzymywali się z ofiar przynoszonych do świątyni (Księga Liczb 18:8–21). Opierając się na tej zasadzie, szafarze ewangelii Nowego Testamentu również mają prawo do wsparcia finansowego. W tym kontekście Paweł wypowiada swoje kulminacyjne stwierdzenie: „Pan nakazał, aby ci, którzy głoszą ewangelię, żyli z ewangelii” (1 Koryntian 9:14, NKJV).
Sformułowanie Pawła „nakaz Pana” wskazuje, że to Jezus Chrystus ustanowił tę zasadę. Paweł może odnosić się do Ewangelii Mateusza 10:10, gdzie Jezus mówi swoim uczniom: „Robotnik jest godzien swojej zapłaty” (NKJV). Kiedy wysłał dwunastu apostołów i siedemdziesięciu, Jezus powiedział im, aby polegali na gościnności i zaopatrzeniu innych. Pracownicy ewangelii powinni być wspierani przez tych, którym głoszą Słowo.
Zasada ta powtarza się w innych miejscach Nowego Testamentu. W Liście do Galatów 6:6 Paweł pisze: „Kto jest nauczany słowa, niech dzieli się wszystkimi dobrymi rzeczami z tym, kto go uczy” (NKJV). Również w 1 Liście do Tymoteusza 5:17 pisze: „Starsi, którzy dobrze rządzą, niech będą godni podwójnej czci, zwłaszcza ci, którzy trudzą się w słowie i nauce” (NKJV). Fragmenty te potwierdzają, że wspieranie finansowe duchownych jest zgodne z Biblią.
Paweł domaga się swojego prawa do wsparcia finansowego, ale ze względu na ewangelię postanawia nie pobierać żadnych pieniędzy od kościoła w Koryncie: „Jednak nie skorzystaliśmy z tego prawa, ale znosimy wszystko, aby nie przeszkadzać ewangelii Chrystusa. (...) Nie skorzystałem z żadnej z tych rzeczy, ani nie napisałem o nich, aby tak postąpiono wobec mnie” (1 List do Koryntian 9:12, 15). Paweł głosił ewangelię „bezpłatnie” w Koryncie (2 Koryntian 11:7), otrzymując wsparcie od „innych kościołów” i „braci, którzy przybyli z Macedonii” (1 Koryntian 8–9). Ze względu na wrażliwość kościoła w Koryncie w tej kwestii, Paweł postanowił nie brać od nich nic: „Nie chciałem być dla was ciężarem w żadnej sprawie” (1 Koryntian 11:9). Podobnie postąpił w Tesalonice (zob. 2 Tesaloniczan 3:7–9).
Osobista decyzja Pawła o odmowie przyjęcia wsparcia finansowego od Koryntian podkreśla fakt, że chociaż duchowni mają prawo do otrzymywania wsparcia, ostatecznie muszą polegać na Bogu, a nie na ludziach. Oczywiście Paweł postępował zgodnie z nauką Jezusa zawartą w Ewangelii Mateusza 6:31–33: „Nie martwcie się, mówiąc: «Co będziemy jeść?» lub «Co będziemy pić?» lub «W co się ubierzemy?». Bo przecież poganom przychodzi na myśl wszystko to. Wasz Ojciec niebieski wie, że tego wszystkiego potrzebujecie. Szukajcie najpierw Królestwa Bożego i jego sprawiedliwości, a wszystko to będzie wam dodane” (NKJV).
Nauka Pawła z 1 Listu do Koryntian 9:14 nadal ma zastosowanie w dzisiejszym Kościele. Słuszne jest wspieranie tych, którzy poświęcają swoje życie służbie ewangelii. Kościoły, które zaniedbują tę odpowiedzialność, są nieposłuszne Bogu i zwiększają obciążenie pracą Jego sług.
English
Co oznacza stwierdzenie, że ci, którzy głoszą ewangelię, powinni z niej żyć (1 List do Koryntian 9:14)?
